PSILIKATZOY

ΤΑ ΜΑΖΕΨΑ ΚΑΙ ΕΦΥΓΑ

2006-06-09T16:59:00.000+03:00

Μετακόμισα σε σπιταρόνα και κάνω πάρτι. Ντυθείτε επίσημα, φέρτε το μπουκάλι σας και χτυπήστε απαλά το κουδούνι.

TRIBUTE TO DSL

2006-06-08T18:04:00.001+03:00

Τί γαμάτο που είναι να έχεις dsl. Έχω χαθεί μιλάμε. Εντάξει, κι απ΄τα μπλογκ έχω ψιλοχαθεί αλλά όπου να ΄ναι το σώζω. Τόσα χρόνια άχτι το είχα. Έχω δει άπειρες φωτογραφίες, έχω ανοίξει σε δευτερόλεπτα site που έκαναν ώρες και στο τέλος κόλλαγαν σε κάτι που το λένε «google analytics» (και όποιος τους ξέρει να τους πει ότι πηδιούνται) και έχω ανοίξει όοοοολα τα μπλογκ σε tab που τα κάνω refresh όποτε γουστάρω. Βέβαια, συνέχεια εμφανίζεται ένα γαμοπαραθυράκι κάτω δεξιά που λέει low virtual memory ή κάτι τέτοιο (και που το κλείνω γιατί με νευριάζει), οπότε σύζυγε επειδή με έχεις γράψει τελείως στ΄αρχίδια σου σήμερα, φρόντισέ το μέχρι το βράδι. Πίριοντ. Ναι, ξέρω meeting και χαζομάρες. Και ΄γω έχω πλέον dsl αλλά ούτε το φωνάζω δεξιά αριστερά ούτε θα σ΄αφήσω χωρίς φαγητό. Καθήκοντα είναι αυτά λέμε.

Καταλαβαίνετε ότι είναι απίστευτο για μένα που όλη μου τη ζωή είχα μια κακομοιρούλα 56άρα συνδεσούλα τώρα να τσεκάρω συνέχεια αν είμαι offline γιατί μου φαίνεται τελείως κουλό να φορτώνει τόσο γρήγορα μια σελίδα πίτα στις φωτογραφίες. Να μην πω ότι δεν περιμένω πια πέντε ώρες να τραγουδάει το μόντεμ για να καταφέρει να συνδεθεί και όποτε του καβλώσει να μου εμφανίζει error τάδε, modem failure και ένα σωρό σπαστικά. Είδα πρώτη φορά πώς πραγματικά είναι κάποια μπλογκ που βαριόμουν να περιμένω ν΄ανοίξουν και τα διάβαζα όπως όπως. Κατέβασα καμμιά τριανταριά τραγουδάκια (κύριοι μπάτσοι να σας υπενθυμίσω να μην πιστεύετε λέξη από τις μαλακίες που γράφουμε στα μπλογκς) και το επόμενο βήμα είναι να δω κάνα βιντεάκι και κάτι site που τα ΄χω γράψει σε ένα doc για να τα διαβάσω όταν θα είχα dsl.

Κάποιος με είχε πει εξαρτημένη από το ίντερνετ. Πίπες. Τώρα θα δει τί σημαίνει εξάρτηση. ;)

ΑΝ ΤΟ ΠΟΥΛΙ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΝΥΧΙ...

2006-06-06T23:42:00.000+03:00

(...θα ήταν δάχτυλο/ και άλλα ουτοπικά)

«Διαφωνώ με αυτά που υποστηρίζεις αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμα σου να τα υποστηρίζεις». Βολταίρος

Μια από τις δυνατότερες φράσεις ελευθερίας και δημοκρατίας. Αρκεί να κάνεις την μετάφραση : «Τί χοντρομαλακίες είναι αυτές που λες ρε αρχίδι; Επειδή όμως εγώ είμαι ανώτερος και μεγαλόψυχος και δημοκράτης θα σε υπερασπιστώ βρωμερό σκουλήκι για να καταλάβουν όλοι πόσο πραγματικά εξυπνότερος είμαι που σου κάνω πλάτες για να υποστηρίζεις τέτοιες πίπες». Νο?

Τί νομίζατε, ότι ξαφνικά όλοι γίναμε δημοκράτες και δεχόμαστε έτσι απλά να υπάρχει η άλλη άποψη; Ότι σε όλους αρέσει αυτή η δήλωση ελευθερίας του λόγου και ότι θα πεθαίναμε για να υποστηρίξουμε ας πούμε, έναν νεοναζί; Αρχίδια. Παίρνουμε έναν Βολταίρο, τον κοτσάρουμε από δίπλα και αφήνουμε μαλάκα τον καημενούλη τον νεοναζί. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο μόνο στα ζόρια θα μπορούσαμε να το διαπιστώσουμε.

Ξέρετε πολλά δημοκρατικά κράτη δηλαδή, που δεν ξεκοίλιασαν τις αντίθετες απόψεις όταν αυτές έτειναν να γίνουν οι κυρίαρχες; Ξέρετε κάναν κακομοίρη ταλαίπωρο να το έχει πει ποτέ σε κάποιον ισχυρό; Στην πρώτη ευκαιρία θα του δαγκώσει τη μύτη και θα τον εκθρονίσει ασυζητητί. Μόνο κάτι σίγουροι για την δύναμή της άποψής τους τα λένε και αυτό μόνο σε ήσυχες περιόδους. Έτσι έχουμε μείνει με το ρητό και όποιος προλάβει το ρίχνει στην μούρη του αντιπάλου και φαίνεται δυό φορές μάγκας. Πρώτον είναι διαβασμένος (ζγουάου) και δεύτερον είναι ανώτερος (ζγουάου δις). Το ζουμί σαφώς δεν είναι το ρητό ούτε το παιχνίδι εντυπώσεων. Το ζουμί είναι πάντα το δια ταύτα.

Τεστάκι θέτε; Θα πεθαίνατε για το δικαίωμα των απόψεων ενός Ταλιμπάν; Ενός Μπους; Ενός Χίτλερ;

Update ρητού : «Διαφωνώ με όσα υποστηρίζεις και κάνω ότι σε ανέχομαι με πομπώδη ρητά, αλλά θα σε γράψω και πολύ στ΄αρχίδια μου όταν έρθει η ώρα να υπερασπιστείς μέχρι θανάτου αυτά που υποστηρίζεις».

ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ ΣΑΣ

2006-06-06T00:24:00.000+03:00

Επειδή σε λίγες ώρες περιμένουμε εναγωνίως την γέννηση του αντίχριστου, όπως ακριβώς την περίμεναν και το 666μ.χ. (αλλά τους βγήκε ανεμογκάστρι) και επειδή ο εν χριστώ κόσμος που ζούμε είναι σε μεγάλο κίνδυνο, θα ήθελα να δηλώσω δημοσίως τον αγώνα μου ενάντια στο εν λόγω τέρας. Σκοπός μου είναι να διαφυλάξω τον κόσμο μας από ένα σωρό κακά. Όχι δηλαδή φανταστείτε αύριο το πρωί να έρθει στα καλά καθούμενα ένα τυπάκι και να ανατρέψει όλα αυτά που έχουμε κατακτήσει με κόπους αιώνων. Την δημοκρατία μας, την ειρήνη μας, την ισότητά μας, την χριστιανικότητά μας, την ελευθερία μας και ένα σωρό άλλα πράγματα που απολαμβάνουμε (και που αυτή τη στιγμή δεν έχω εύκαιρα άλλα λεξικά για να σας τα απαριθμήσω όλα).

Θα έρθει λέει αυτό το τρομερό τέρας και θα πάψει η ειρήνη και η αγάπη στον κόσμο. Οι άνθρωποι θα αρχίσουν να μισιούνται και στα εντελώς ξαφνικά θα σταματήσουν να είναι ευγενικοί, τίμιοι και ηθικοί. Βασικά, δεν θέλω να σας τρομάξω αλλά για προσπαθείστε να φανταστείτε πώς θα ήταν το όλο σκηνικό. Φανταστείτε παιδιά να σκοτώνουν άλλα παιδιά, αποδράσεις εγκληματιών από φυλακές, ολόκληρες χώρες να αφανίζονται από πείνα, πολέμους και ασθένειες. Φανταστείτε να υπήρχε ρατσισμός, άγρια εγκλήματα, θανατικές καταδίκες, βασανιστήρια, λευκά κελιά. Φανταστείτε να φτάναμε στο σημείο να μαζεύουμε διαδικτυακές υπογραφές για να σώσουμε αθώο κόσμο.

Γι΄αυτό σας λέω. Πρέπει με κάθε τρόπο να διαφυλάξουμε τις Αξίες και τα Ιδανικά μας. Ο αγγελικός μας κόσμος κινδυνεύει. Ρωτήστε και την εκκλησία μας. Έχουν τυπώσει οδηγίες για το παλούκωμα του τέρατος. Το Καλό αυτή τη φορά θα υπερισχύσει.

Άλλωστε, στον κόσμο του Κακού δεν θα άντεχε η καρδιά μας ούτε για μια στιγμή.

ΠΕΤΡΙΑ

2006-06-05T20:27:00.000+03:00

Πριν από λίγο πήρα το τρίτο κουτί παυσίπονα και την δεύτερη αντιβίωση. Έφτιαξα το πρώτο φραπεδάκι της ημέρας και κάπνισα το πρώτο τσιγάρο. Κρυφά αυτά, γιατί απαγορεύονται λέει. Θα διάβασε το ποστ ο οδοντίατρος και είπε να με εκδικηθεί με τα δύο πιο αγαπημένα μου πράγματα στον κόσμο. Και πήγε και βρήκε και όνομα το σαίνι στην τρύπα που έχει δημιουργηθεί τόσες μέρες στο στόμα μου : ξηρό φατνίο. Αυτό, με τους όρους θα το ξεσκίσουμε στο μέλλον, αλλά προς το παρόν με έχει πηδήξει κανονικότατα. Και μεταξύ μας, μοιάζει και λίγο με φάτνη. Άμα του βάλεις γύρω γύρω ζωάκια και ένα άστρο από πάνω, μια χαρά σπηλιά είναι. Άμα φας και την αηδία τον λαπά που τρώω τόσες μέρες, του κάνεις και ντεκόρ με χιόνι για ροματζάδα. Του είπα δεν θα ξαναπώ κακές λέξεις για το σινάφι του, έκανε ότι δεν κατάλαβε, με φόρτωσε φάρμακα και μπόλικη αυπνία.

Ένιγουέι, είπα να μπω λίγο στα μπλογκς να περάσει η ώρα. Εννοείται, πρώτη στάση ο Μακ. Όχι, δηλαδή μπείτε και πείτε μου. Ρε φίλε, με συγκίνησες. Στο τσακ είμαι να βάλω φωτό τη δρακουλότρυπα και κάτι βιντεάκια από επεμβάσεις. Αυτό είναι μπλογκ. Λέμε τον πόνο μας και τον φωτογραφίζουμε κιόλας. Πάντως αν ρε θηρίο κατάφερες και της έπρηξες την χολή της Νατάσσας για έναν κωλοταχυδρόμο, είσαι μέγας ήρωας. Λοιπόν, άνοιξε τα γαμωσχόλια γιατί σήμερα ειδικά δεν την γλιτώνεις. Θα τ΄ακούσεις από ΄δω. Αν εσύ πρήζεις χολές, εγώ πρήζω αρχίδια. Στάνταρ αυτό. Καλτσό speaking.

p.s.1 Νατασούλα περαστικά γλυκό μου.

p.s.2 Πρηξοχόλη και πού ΄σαι, αν δεν ανοίξεις τα σχόλια, σου΄χω φωτογραφικό οδοιπορικό από επέμβαση αιμορροίδων του θείου μου. Εσύ αποφασίζεις. :P

Η ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ ΤΩΝ ΟΔΟΝΤΟΓΙΑΤΡΩΝ

2006-06-03T16:47:00.000+03:00

(και των καρτούν)

Η μάχη έληξε ένδοξα. Επίσημα δεν έχω άλλες κουφάλες και ανεπίσημα οι οδοντίατροι είναι βάρβαροι και πρωτόγονοι (μάχη με έναν τέτοιο για μιάμιση ώρα, ουφ). Δηλαδή ρε παιδιά, εντάξει βγάζετε και γαμώ τα φράγκα έχετε εντυπωσιακότατα και επιβλητικότατα εργαλεία, αλλά αυτή τη γαμημένη την τανάλια δεν μπορούσατε να την εξελίξετε λιγάκι; Βάλτε εκεί ένα λέιζερ ένα κάτι με βζίου βζίου και πολύχρωμα φωτάκια να ξεχνιόμαστε. Θέλω να πω, δεν είναι δυνατόν να μου ΄χετε βάλει γεύση φράουλα στην ξυλοκαίνη για να κάνετε την δουλειά σας με τανάλιες!

Πάνω που είσαι στο σούπερ ντούπερ ιατρείο και έχεις όλη την τεχνολογία στα πόδια σου (δηλαδή, στα δόντια σου) πάει η γιατρουδάρα, ανοίγει την εργαλειοθήκη, βάζει το λεπτεπίλεπτο κάτασπρο χεράκι του μέσα και βγάζει τρεις τανάλιες! Λες δε μπορεί να θέλει ο μαλάκας να φάει καρύδια ΤΩΡΑ! Μπα... Λες δε μπορεί αυτά να είναι οδοντιατρικά εργαλεία. Αυτά υπάρχουν μόνο σε καρτούν! Και πολύ φυσικά σου πιάνει το δόντι και αρχίζει να το τραβάει! Πλάκα μου κάνει. Αμέσως μετά καβαλάει ο μάγκας την πολυθρόνα βάζει όλη του τη δύναμη και συνεχίζει να τραβάει το δόντι. Πού ζούμε καλέεεεεε;;;; Οκ, εκεί άρχισα να συνέρχομαι. Με την άκρη του ματιού μου και ενώ εκείνος είχε κατακοκκινίσει από το σφίξιμο, εγώ έψαχνα την κρυφή κάμερα. Γαμώτο, στ΄αλήθεια το ΄κανε.

Περίμενα από στιγμή σε στιγμή να σκάσει το Κογιότε και να μου ρίξει χειροβομβίδα. Όλα τα άλλα είχαν επιβεβαιωθεί. Ήμουν το Μπιπ – Μπιπ. Πιάνω το χέρι του γιατρού και τον σταματάω. Βγάζω σωληνάκια, παρασωληνάκια, μπλιμπλίκια, στρίβω το στόμα μου στα δεξιά (γιατί το αριστερό ήταν ψόφιο απ΄τις ενέσεις) και προσπαθώ να τον πείσω ότι οι τανάλιες ΔΕΝ είναι για δόντια αλλά για καρύδια και καρτούν. Υπονοώντας σαφώς ότι αν συνεχίσει θα του ξεριζώσω τα δικά του καρύδια. Αλλά βέβαια, είχε προνοήσει και γι΄αυτό. Γιατί νομίζετε ότι οι οδοντίατροι μας βάζουν ΠΡΩΤΑ τις ενέσεις; Νομίζετε ότι τους ενδιαφέρει αν πονάμε; Χέστηκαν. Να μην μιλάμε θέλουν. Όχι, δηλαδή προσπαθείστε εσείς να μιλήσετε με ψόφια γλώσσα. Τα μόνα που άρθρωσα ήταν κάτι μπλιααααα....μπλιεεεε.... Την πήρε πρέφα τη δουλειά το τζιμάνι και μου ΄χωσε κι άλλη ένεση ενώ προσπαθούσα να μαζέψω τα σάλια μου από το σαγόνι. Μου είπε μόνο «ηρέμησε γλυκιά μου, αύριο θα είσαι περδίκι».

Η συνομωσία δεν σταματάει εκεί κυρίες και κύριοι. Εκτός του ότι για άλλη μια φορά απεδείχτηκα εξωγήινος με τέσσερις ρίζες σε ένα δόντι που έπρεπε να έχει δύο, εκτός του ότι η επήρρεια των ενέσεων πέρασε μετά από τρεις ώρες που ήμουν πλέον μακριά για να κινδυνεύουν τα καρύδια του, εκτός του ότι αυτά που εμείς νομίζουμε για δόντια είναι στην ουσία δρακουλόδοντα βαλμένα ανάποδα (εξέλιξη του είδους), ψήθηκα και στον πυρετό. Και τώρα είμαι ένα φρικαρισμένο περδίκι.

Ανακεφαλαίωση : επίσημα δεν έχω άλλες κουφάλες και ανεπίσημα έχω μια μεγάλη δρακουλότρυπα στο στόμα. Επίσημα είμαι υγιής και ανεπίσημα ψήθηκα στον πυρετό μιάμιση μέρα. Επίσημα τα καρύδια του γιατρού είναι στην θέση τους. Ανεπίσημα, εγώ στην θέση του θα τα πρόσεχα πολύ.

Με αγάπη,

Το Μπιπ – Μπιπ

(που τελικά κερδίζει πάντα μόνο στα κωλοκαρτούν).

Η ΚΡΑΤΗΤΗΡΑ

2006-06-01T01:28:00.000+03:00

Το πατρικό μου ήταν λιγάκι περίεργο. Μπροστά απ΄την φάτσα ένα τριώροφο και πίσω μικρά μικρά κολλητά καμαράκια. Το τριώροφο ήταν καινούργιο και τα καμαράκια γύρω γύρω στην πίσω αυλή, τα απομεινάρια της παλιάς γειτονιάς που τα πρόλαβα λίγο πριν ερειμώσουν και γίνουν αποθήκες. Απ΄έξω είχαν σοβά και μέσα χώμα. Τόσο κόκκινο χώμα που όταν έπεφτε ο σοβάς το κάναμε λάσπη και βαφόμασταν Ινδιάνοι. Πού και πού έβγαινε από μέσα κάνα ποντίκι και το κρύβαμε απ΄τη γιαγιά για να μην το κάψει με λάδι. Με ένα μάλιστα, είχα μοιραστεί το μισό σάντουιτς. Η γιαγιά τράβαγε τα μαλλιά της.

Έξω απ΄την αυλή ένα δρομάκι γεμάτο τσουκνίδες δεξιά και αριστερά και στην πόρτα μας μπομπόνες τριανταφυλλιάς μαζί με φούλι, μωβ καμπανούλες και «σκουλαρίκια». Δεν ξέρω πώς τα κατάφερνα και κάθε μέρα σκουντούφλαγα μέσα στις τσουκνίδες. Απίστευτο τσούξιμο. Ειδικά αν ήταν καλοκαίρι και φόραγες σορτσάκι. Μετά λοιπόν την τούμπα στις τσουκνίδες το καλύτερο ήταν να τρέξεις να βουτήξεις με την μούρη στο οικόπεδο με τις μολόχες. Δυό τρεις κωλοτούμπες και πάει το τσούξιμο. Η γιαγιά έλεγε ότι για κάθε τι στην αυλή μας υπήρχε το αντίδοτο. Όπως οι μολόχες για τις τσουκνίδες, όπως ο παππούς για τον κόκκορα ή οι γάτες μας για τα ποντίκια. Έκανα ότι συμφωνούσα και δεν της έλεγα ότι υπήρχε κι άλλο αντίδοτο στην αυλή. Εγώ για τις γάτες. Τα ποντίκια στην δική μας αυλή δεν είχαν αντίδοτο.

Όταν ζούσαμε στα καμαράκια όλη η γειτονιά μαζευόταν στην κοινή αυλή. Όλες οι πόρτες έβλεπαν σ΄αυτή την αυλή. Καμμιά φορά έβαζαν πολύχρωμες λάμπες, έφτιαχναν μεζέδες και ερχόταν ο θείος Στεφανής που ήταν μεγάλος τραγουδιστής στην ταβέρνα της πλατείας και μας τραγουδούσε τσάμπα. Μου τραγουδούσε κάθε φορά το αγαπημένο μου τραγούδι «τα μαύρα μάτια σου» και η γιαγιά δάκρυζε. Άλλες φορές όταν ήθελαν να διασκεδάσουν στην πλατεία χωρίς πιτσιρίκια, μας έλεγαν να πάμε στην θεία και να φέρουμε την κρατητήρα. Η κρατητήρα ήταν κάτι σαν κλήρος για μια από τις γυναίκες της αυλής. Πηγαίναμε εμείς τα πιτσιρίκια και λέγαμε : «θεία, μας είπαν να μας δώσεις την κρατητήρα». Πάντα μας απαντούσαν : «καλά, παίξτε λιγάκι και την ετοιμάζω». Ήταν το σύνθημα για να μας κρατήσει μέχρι να επιστρέψουν οι δικοί μας. Και εμείς τα χαζά ποτέ δεν ρωτήσαμε τί ήταν αυτή η ρημάδα η κρατητήρα.

Η αγαπημένη μου δουλειά στα καμαράκια ήταν να φτιάχνω τα κεραμίδια. Ανεβαίναμε με την αδελφή μου γιατί η γιαγιά ήταν κουτσή και δεν μπορούσε και κλείναμε τις τρύπες με καινούργια κεραμύδια. Καμμιά φορά έκανα ότι γλιστρούσα και πέταγα δυό τρία κεραμύδια κάτω για να παρατείνω την παραμονή μου στην στέγη. Δαγκωνόταν η γιαγιά αλλά ήμουν πολύ ψηλά για να με πιάσει. Μια άλλη φορά πήγα άκρη άκρη για να δω την φωλιά που είχαν φτιάξει οι μέλισσες. Είχαν κάνει τον τοίχο σουρωτήρι και ο παππούς, μου είχε πει πως όταν το γκρεμίσουμε θα έχει μέσα μια τεράστια κυρήθρα. Πήγα πολύ κοντά όταν άρχισε ο παππούς να φωνάζει να πηδήξω. Δεν ήταν μέλισσες, ήταν λέει σφίγγες και μπούμπουνες. Μάλλον επειδή μπουμπουνίζανε αντί να ζουζουνίζουν. Του είπα, δεν πειράζει κι αυτές ωραίες είναι. Και τότε ήρθε ένας μπούμπουνας και μου μπουμπούνισε το κούτελο. Ανάμεσα στα μάτια. Και τότε έπεσα από τα κεραμύδια πάνω στην γάτα. Τίποτε δεν έπαθα. Η γάτα ούτως ή άλλως με μισούσε.

Τα καμαράκια γκρεμίστηκαν αργότερα. Τώρα είναι πάρκινγκ. Έμεινε μόνο η μπομπόνα με τα τριαντάφυλλα. Από εκείνα τα μεγάλα τα κόκκινα που μυρίζουν. Οι γάτες είναι ακόμα εκεί. Τα ποντίκια κι εγώ φύγαμε για πάντα.

AIDS IS PICKY?

2006-05-31T19:17:00.000+03:00

Για Πέμπτη μέρα και αφού δημοσιεύτηκε και στο Βήμα, συνεχίζω να διαβάζω αυτό το κείμενο. Και τρομάζω. Και στεναχωριέμαι. Τα σχόλιά σας εκεί.

Υ.Γ. : Αν δεν σας κάνει κόπο και συμφωνείτε, συνεχίστε να βοηθάτε τις υιοθεσίες μαζεύοντας κι άλλες υπογραφές. Ευχαριστώ θερμά την Κωνσταντίνα από το Σαν Ντιέγκο. Μόλις βρω τρόπο θα έχετε και την απάντηση του Υπουργού στην ερώτηση της Μ. Δαμανάκη στην βουλή.

ΨΟΛΑΡΩ

2006-05-31T16:15:00.000+03:00

(ψολάρω = παίρνω αυτό που φαντάζεστε (εντάξει, λέμε τώρα) και το περιφέρω άσκοπα/ πηγή : λεξικό mastoyras)

Η μαλακία του να κάθεσαι σπίτι, είναι ότι αφού πια δεν έμεινε τίποτε άλλο να κάνεις, πρέπει κάποια στιγμή να ταξινομήσεις αυτά τα ρημάδια τα συρτάρια. Αυτά με τα τετράδια του σχολείου. Και κάνεις την μαλακία και τα ανοίγεις. Και βλέπεις τις σημειώσεις σου και αυτά που έμμεσα σου δρομολογούσαν την σκέψη προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις. Θα μπορούσα ακόμη και τώρα να τα υποστηρίζω, θα μπορούσα να μείνω στον άριστο βαθμό της έκθεσης στις Πανελλήνιες και πάνω σε αυτόν να στηρίξω τις μετέπειτα πεποιθήσεις μου. Η παιδεία με αντάμειψε ενίοτε με μεγάλο βαθμό. Κυρίως γιατί δεν σκεφτόμουν ή γιατί δεν έπρεπε να σκέφτομαι.

Παράδειγμα 1: Τρίτη Λυκείου/ Θέμα έκθεσης για το σπίτι: «Αληθεύει η γνώμη ότι οι συνεχίζοντες την παράδοση είναι λιγότερο δούλοι από τους αρνητές της γιατί στην πρώτη περίπτωση υπάρχει ο διάλογος και η επικοινωνία, ενώ στη δεύτερη η στείρα αντιπαράθεση και η σύγκρουση;»

Ανάλυση του θέματος από την καθηγήτρια :

Α άποψη : Συνέχεια της παράδοσης = διάλογος και επικοινωνία

Θετικά στοιχεία = κριτική επεξεργασία και ομαλή αφομοίωση ξένων επιδράσεων.

Αρνητικά στοιχεία = (καμμία σημείωση – δεν συζητήθηκε)

Β άποψη : (καμμία σημείωση – δεν συζητήθηκε)

Παράδειγμα 2 : Θέμα Έκθεσης για το σπίτι. «Ο θεός μας χάρισε μια γλώσσα ζωντανή, εύρρωστη, πεισματάρα και χαριτωμένη που αντέχει ακόμη μολονότι έχουμε εξαπολύσει όλα τα θεριά για να την φάνε». Γ. Σεφέρης. Α. Σχολιάστε τα λόγια του ποιητή που φανερώνουν τις αρετές και την αντοχή της ελλ. γλώσσας παρουσιάζοντας και τους λόγους που πείθουν ότι η ελλ. γλώσσα θα επιβιώσει και στο μέλλον. Β.Δικαιολογείστε την συμφωνία ή την διαφωνία σας με την άποψη ότι η γλώσσα είναι ο καθρέφτης του κάθε λαού.

Σημείωση από την καθηγήτρια : πολιτισμική άλωση = θίγεται και υπονομεύεται η γλώσσα (δεν χρειάζεται να αναλύσω τί ήθελε να διαβάσει η καθηγήτρια – ούτε τί βαθμό πήρα – right now μουτζώνομαι).

Αντιπαράδειγμα 3 : «Επίλυση γραμμικού συστήματος με την μέθοδο των διαδοχικών απαλοιφών : Αν πολλαπλασιάσουμε ή διαιρέσουμε και τα δύο μέλη μιας γραμμικής εξίσωσης με έναν αριθμό (όχι με μηδέν), η εξίσωση που προκύπτει είναι ισοδύναμη με την αρχική».

Τελικά οφείλω να παραδεχτώ ότι τα μαθήματα που σιχαινόμουν ήταν πολύ πιο τίμια από αυτά που αγαπούσα. Επίσης, ότι αν ανέλυα στην καθηγήτρια έκθεσης ένα μέρος της λογικής της επίλυσης γραμμικών συστημάτων (με μπόλικη ποιητική αδεία) θα καταλάβαινε πόσες μαλακίες υποστήριζε και πόσο μηδενικό ήταν το αποτέλεσμα της διδασκαλίας της*.

*αν δεν το πολυκαταλάβατε μην παρεξηγείτε, ψολάρω ασύστολα σήμερα και είναι αδύνατο να μην γράψεις μαλακία δεδομένης της κατάστασης / πάρτε παράδειγμα από τους αρχαίους πότε ακριβώς φιλοσοφούσαν και πόσο πιο διεστραμμένα πράγματα είπαν. ;)

ΚΒΑΝΤΟΜΗΧΑΝΙΚΗ 4 YOU 2

2006-05-30T00:12:00.000+03:00

Αποφάσισα να ακολουθήσω το παράδειγμα του δασκάλου και να σας αποδείξω ότι έχω βάλει για τα καλά τις επιστήμες στην ζωή μου. Ότι μπορούμε κάθε νόμο της φυσικής να τον εφαρμόσουμε στην ζωή μας και να ωφεληθούμε τα μάλα. Ο λόγος απλός : για να μην λέτε ότι όσα δεν φτάνει η αλεπού μπλα μπλα. Έτσι λοιπόν άπλωσα την χείρα μου στην φυσική και δη την οτ κουτούρ φυσική (την κβαντό ρε άσχετοι) και την έχωσα στην ζωή μου. Έλα μου όμως που η ζωή μου είναι τα οικοκυρικά. Την στρίμωξα από ΄δω, την ζόρισα από ΄κει αλλά τα κατάφερα. Τα πεδία εφαρμογής είναι η μαγειρική, η καθαριότητα και η οικιακή οικονομία. Τα πειράματα έγιναν πρώτα σε συζύγους και μετά σε ανθρώπους. Φιλική για το περιβάλλον.

Κβαντοπαστίτσιο :

Υλικά : 1 Φραπεδάκι γλυκό χωρίς γάλα με δύο παγάκια, 1 περιοδικάκι, 1 καναπεδάρα και μια πρέζα σιέστα.

Χρόνος προετοιμασίας : Όοοοολη μέρα.

Συνταγή : Που λέτε φίλες και φίλοι, η βασική αρχή της κβαντομηχανικής λέει, ότι αν κάτι δεν το παρατηρήσεις δεν υπάρχει. Εκεί ακριβώς είναι το μυστικό της συνταγής. Μην μπερδευτεί ο σύζυγός σας. Το παστίτσιο σας υπάρχει και παραυπάρχει. Και έχετε και ολόκληρη γαμάουα επιστήμη από πίσω να τεκμηριώσει τους κόπους σας. Απλά δεν το ΄χει παρατηρήσει ακόμη, γι΄αυτό. Σερβίρεται με απαρατήρητη σαλάτα και απαρατήρητη μπυρίτσα.

Κβαντοκαθαριότητα : Τίποτε δεν είναι βρώμικο αν δεν παρατηρηθεί. Κάντε ότι δεν τα βλέπετε. Η θεωρία αυτή για ανεξήγητους λόγους δεν πιάνει σε πεθερές. Καταφύγετε στην μεταφυσική κατά περίπτωση. Ύπνωση και μπόλικη νεραιδόσκονη.

Οικιακή Κβαντοοικονομία : - Επαναλάβετε μετά από εμένα : «Αγάπη μου δεν παρατήρησα ότι μου άφησες χρήματα για το ενοίκιο. Άμα δεν τα παρατηρήσεις δεν υπάρχουν. Ξέχνα τα».

Δάσκαλε, be gentle. Έκανα ότι μπορούσα. ;)

ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΓΡΑΦΕΙΑ

2006-05-29T13:52:00.000+03:00

(...και ένα μπαλκόνι)

Γνώρισα προχθές ένα φιλαράκι. Οξύμωρο αυτό, αλλά στην εποχή μας είναι ευκολότατο να γίνεις πρώτα φίλος και μετά να γνωριστείς. Το φιλαράκι αυτό ασχολείται με την πολιτική. Μου ΄στελνε άρθρα πολιτικά, αναλύσεις, κάτι δύσκολα που έλεγε ο Τσόμσκι και ένοιωθα περίεργα που κάποιος που έχει να κάνει με πολιτική απευθυνόταν σε μένα για συζήτηση. Έτσι λοιπόν προχθές μου διηγήθηκε πολλές ιστορίες. Από την πλευρά των πολιτικών. Από αυτούς που τους βλέπεις στα κανάλια και λένε όλα αυτά τα κουστουμάτα που καθόλου δεν έχουν να κάνουν με την ζωή σου. Μου μετέφερε την απόγνωση των πολιτικών που ο κόσμος δεν συζητάει πλέον μαζί τους. Που τα πολιτικά γραφεία τους κατακλύζονται από άλλους κουστουμάτους αλλά ποτέ από αληθινούς ανθρώπους. Και πόσο απογοητευμένοι είναι από την όλη κατάσταση. Οι απλοί άνθρωποι δεν θέλουν να τους ρωτήσουν, να μάθουν, να ενδιαφερθούν. Ούτε για ρουσφέτια ενδιαφέρονται πια οι απλοί άνθρωποι.

Ο φυσικός της παρέας μας εκείνο το βράδι, θα το εξηγούσε απλά : δράση – αντίδραση. Εγώ, λίγο πιο μπακαλίστικα : η συμπεριφορά γεννά συμπεριφορά. Αλλά τουλάχιστον, χάρηκα που αναγνωρίζουν ότι οι κουστουμάτοι δεν είναι σαν κι εμάς. Όσο να πεις, είναι ένα μεγάλο βήμα να καταλαβαίνει ένας πολιτικός πόσο στον κόσμο του είναι. Είναι ίσως το πρώτο βήμα. Έτσι λοιπόν είπα να απολογηθώ γιατί δεν πάω σε αυτά τα γραφεία.

Οι πολιτικοί που γνώρισα και που ήρθαν στο μαγαζί μου ήταν μονάχα σε περιόδους εκλογών. Έλεγαν τα τυπικά, με γέμιζαν άχρηστα γυαλιστερά χαρτιά και έφευγαν στο δευτερόλεπτο. Κανέναν όμως δεν άφηνα μόνο με το χαρτί. Τους ζητούσα απλά και όμορφα να μου περιγράψουν τί έγραφαν στα χαρτιά τους και τί σημαίνουν αυτά για την ζωή μου. Κανείς δεν το ΄κανε. Όλοι μου έδιναν καρτούλα να τα πούμε από κοντά στο γραφείο τους αφού κλείσω ραντεβού. Όλοι θεωρούσαν ότι πρέπει να παίξουμε στην έδρα τους, λες και εκεί θα είχαν απαντήσεις. Λες και δεν ήξερα ότι τις απαντήσεις τους θα τις έβρισκα σε όλα τα κανάλια της τηλεόρασης και χωρίς ραντεβού.

Τα πολιτικά γραφεία κύριοι πολιτικοί είναι ΥΒΡΙΣ. Σας βάζουν αυτόματα σε έναν θρόνο γεμάτο αυλικούς και από τις μεγάλες γραφειάρες σας δεχόμενοι δώρα και κολακείες, μεγαλώνετε συνειδητά την απόσταση με αυτούς που καλείστε να υπηρετήσετε. Ναι, να υπηρετήσετε και όχι να σας υποβάλλουν τιμές.

Τα πολιτικά γραφεία σας θα έπρεπε να είναι πάγκοι στις λαικές, τραπέζια σε καφενεία (ναι, σε βρώμικα γειτονικά καφενεία), έξω στους δρόμους και τα μαγαζιά. Και χωρίς κάμερα. Ο λόγος σας δεν θα έπρεπε να τυπώνεται σε γυαλιστερές επαγγελματικές κάρτες και φειγ βολάν. Ο λόγος σας θα έπρεπε να είναι λόγος με αντίλογο. Του επιπέδου μας. Αμόρφωτος, ξερός και δικός μας. Θα έπρεπε όλοι σας να βρίσκεστε εδώ μέσα και να συζητάμε και όχι απλά να μιλάτε από μέσα που εξ΄ορισμού δεν προσφέρονται για αντίλογο.

Η ανεργία, οι άθλιες συνθήκες ζωής, τα δάνεια, οι συντάξεις, είναι για μας αληθινές λέξεις και όχι πιασάρικοι όροι για ψήφους και προεκλογικούς λόγους. Αλλά πρέπει σαφώς να τα ζήσεις για να μάθεις τί σημαίνουν.

Τουλάχιστον όταν νοικιάζετε πολιτικά γραφεία, φροντίστε να έχουν μπαλκόνια. Αν σταθείς για λίγο σε ένα μπαλκόνι, εκεί κάτω θα μας δεις. Στην ουρά της τράπεζας, στην στάση του λεωφορείου, στην πόρτα του μαγαζιού περιμένοντας τον πελάτη. Οι καρδιές μας χτυπούν τόσο δυνατά από απόγνωση, που θα είναι αδύνατο να μην σε ξεκουφάνουν. Αρκεί ένα τόσο δα μπαλκονάκι. Αρκεί να κρατηθείς γερά γιατί σίγουρα μετά θα νοιώσεις την ανάγκη να πέσεις στο κενό.

ΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ

2006-05-26T20:30:00.000+03:00

(και των πεσόντων και άλλων πολλών)

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να ερμηνεύσεις τα πράγματα. Η Ιωνία, ο Πόντος, τα Ίμια, ο Οτσαλάν και τώρα ο Ηλιάκης (sic). Έχεις συγκεκριμένα γεγονότα, με τις δυστυχίες τους, τα συμφέροντα, τους συμμάχους, τους εχθρούς, την πατρίδα,τα θύματα. Η ερώτηση που μου απευθύνουν σε τέτοιες φάσεις είναι πάντα συγκεκριμένη : «Μα δεν θυμάσαι; Γιατί επιλέγεις να ξεχνάς;» Δεν είναι καθόλου θέμα μνήμης σας πληροφορώ. Είναι πώς βλέπω τα γεγονότα αυτά.

Όταν όλοι ωρύονται ότι «το αίμα του Ηλιάκη δεν θα πάει χαμένο, δεν θα τ΄αφήσουμε», ακριβώς αυτό ωρύομαι κι εγώ. Απλά για το δικό μου κεφάλι υπάρχουν εκατομμύρια άλλα πράγματα να κάνω αντί να χύσω νέο αίμα για να ξεπλύνω το παλιό. Έχω κι εγώ προγόνους. Και είμαι υπερήφανη γι΄αυτούς.

Η μόνη διαφορά μας είναι, ότι οι δικοί μου πρόγονοι δεν αγωνίστηκαν για να δείξουν τον δρόμο του θανάτου και του μίσους στους μεταγενέστερους. Και μάλιστα στο όνομά τους.

Οι δικοί μου πρόγονοι θα προτιμούσαν να ξεχαστούν αν καταλάβαιναν ότι χρησιμοποιώντας τα φρικτά που τους συνέβησαν, το μόνο που θέλουν οι νέες γενιές είναι να εκδικηθούν, να μισούν και να φανατιστούν.

Οι δικοί μου πρόγονοι θα έφτυναν την εκκλησία που συμφωνεί σε οτιδήποτε φρικαλέο αρκεί να περιέχει τον όρο «αλλόθρησκοι».

Οι δικοί μου πρόγονοι έχασαν την ζωή τους για να ζω και να σκέφτομαι ελεύθερη.

Οι δικοί μου πρόγονοι ΔΕΝ είναι σαν τους δικούς σας.

Οι δικοί σας πρόγονοι θα σας κρατούν αιώνια δέσμιους σε ένα «ιερό» καθήκον, που απώτερο σκοπό έχει να αποδείξετε στους «εχθρούς» ποιός είναι πιο κακός και ποιός την έχει πιο μεγάλη. Το δικό μου καθήκον είναι να σας κρατήσω ζωντανούς για μπορείτε ελεύθερα να υποστηρίζετε την άποψή σας μπας και μάθετε από τους προγόνους μου ότι Η ΖΩΗ αξίζει πολύ παραπάνω από πατρίδες, θρησκείες, σημαίες και άλλα καταναλωτικά προιόντα.

ΛΕΥΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ

2006-05-25T16:17:00.000+03:00

Δέχτηκα μια ωραιότατη κριτική και κάνοντας μια ανασκόπηση σε αυτά που γράφω, είπα επιτέλους να αναπτύξω λιγάκι την θεωρία μου μπας και κάνω λάθος. Όλα αυτά, γιατί δεν ξύπνησα ένα πρωί και είπα «ωραία, από σήμερα στις 9,00 ώρα Ελλάδος, σκοπός της ζωής μου είναι να τα χώνω στην εκκλησία και την μεταφυσική, να βρίζω τις εναλλακτικές θεραπείες ή την new age mania, να υποτιμώ τα καλλυντικά σκευάσματα και να μην δέχομαι ότι δεν μου αρέσει. Γιατί σας πληροφορώ πως πάρα πολύ θα ήθελα να μην ήταν αυτή η γη, για να πάρουμε τα πράγματα απ΄την αρχή. Πάρα πολύ θα ήθελα όλο αυτό να ήταν ένα μάτριξ και όχι ο αληθινός πλανήτης που ζω. Επίσης θα ψόφαγα αν υπήρχαν θεραπευτές που θα με θεράπευαν με ένα άγγιγμα (ή με 10 ml νεράκι if you wish), αν οι προγόνοι μου είχαν υπερόπλα ή αν οι βρυκόλακες ψόφαγαν μόνο με αγιασμό ;) . Θα ήταν γαμάτη η ζωή μου αν περιείχε εξωσωματικές εμπειρίες, τηλεμετακινήσεις, εκπαιδευμένα νερά, νεράιδες και εξωγήινους. Θα ήταν πάρα μα πάρα πολύ πιο ανώδυνα τα πράγματα, αν για όλα όσα μου συμβαίνουν έφταιγαν οι πλανήτες, οι Εβραίοι, οι Μασόνοι ή οι Σαύρες. Και το κυριότερο, θα πέταγα απ΄την χαρά μου, αν μια κρέμα εξαφάνιζε την κυτταρίτιδα, για να αποκαλύψω επιτέλους και τα σκοτεινά κίνητρα της δημιουργίας αυτού του μπλογκ. :)

Το να δέχομαι ή να απορρίπτω μια θεωρία δεν έχει καθόλου ΠΛΕΟΝ να κάνει με το τί θέλω. Και μεταξύ μας, σχεδόν όλα τα παραπάνω (εκτός από την κυτταρίτιδα) τα πίστευα, τα ήθελα και τα έψαχνα πολύ. Έχω διαβάσει χιλιόμετρα συνομωσιολογικής λογοτεχνίας, περίεργων εμπειριών, επαφές - συνεντεύξεις με εξωγήινους και επιτρέψτε μου, ήταν γαμιστερά. Ό,τι ακριβώς ονειρευόμουν για τον κόσμο το είχα βρει. Μέχρι που άκουσα την αντίθετη άποψη και τα πήρα. Μιλάμε έγινα Τούρκος. Και ποιός είσαι εσύ κύριε που θα μου πεις ότι ο πλανήτης ΜΟΥ δεν επηρρεάζει ΕΜΕΝΑ; Ποιός είσαι εσύ που θα μου πεις ότι δεν ξεματιάστηκα; Ποιός είσαι εσύ που θα μου πεις ότι ο Κριτίας του Πλάτωνα δεν μιλάει για εξωγήινους και υψηλή τεχνολογία αλλά είναι μόνο ένα φιλοσοφικό κείμενο; Θεωρούσα όλους τους γύρω μου ηλίθιους και έψαχνα επιχειρήματα να αντιπαραθέσω. Άντε βρες εσύ επιχειρήματα για να υποστηρίξεις την αστρολογία. Τεσπα, σκόνη με έκαναν αλλά δεν είναι αυτό το θέμα.

Το θέμα είναι ότι θύμωνα. Και μετά θύμωσα μ΄εμένα. Και μετά σταμάτησα να πορώνομαι για πράγματα παρά μόνο για την αλήθεια. Αποφάσισα να γίνω ένας λευκός πίνακας. Τελείως όμως. Που δεν θα έπρεπε να με ενδιαφέρει αν μου αρέσει το πόρισμα του κάθε γεγονότος παρά μόνο η σωστή του έρευνα. Αργότερα έμαθα ότι αυτό λέγεται σκεπτικισμός. Πιστεύω τα πάντα αρκεί να μου δοθεί τεκμηριωμένη επιχειρηματολογία και δεν φοβάμαι ή δεν θυμώνω να πω «δεν ξέρω» για πράγματα που δεν έχουν αποδειχτεί. Αλλά δεν επιβάλλω πράγματα παρά διατυπώνω την άποψή μου if I may, στο μπλογκ μου. Για παράδειγμα, σε κάποιον που πιστεύει ότι η αρωματοθεραπεία κάνει θαύματα δεν θα είχα καμμία αντίρρηση να του χορηγηθεί επικουρικά με την συμβατική ιατρική, αρκεί να το πλήρωνε μόνος του. Απλά θα κράξω την αρωματοθεραπεία στο μπλογκ μου ;). Έχω όμως αντίρρηση όταν εξ΄αιτίας αυτής της πίστης και αναιρώντας επιστημονικά πειράματα χρόνων, ακυρώνουμε τελείως την συμβατική ιατρική γιατί όλα υποκεινούνται από φαρμακοβιομηχανίες που θέλουν να καταπνίξουν τις νέες ιατρικές. Δεν είναι όλα συνομωσιολογία και δεν είναι όλα απόλυτα.

Θέλω να πω με όλα αυτά ότι δεν έχω κάποιο κέρδος όταν αντιτίθεμαι σε κάποια πράγματα. Και μεταξύ μας, το 90% όλων αυτών ήθελε ιδιαίτερα μεγάλη ηλιθιότητα από μέρους μου για να αργήσω τόσο να τα δώ. Μια δυό σκεψούλες θα αρκούσαν αρκεί να γνώριζα (ή να ήθελα να μάθω) δυό πραγματάκια παραπάνω. Τέλος, αν κάποιος έρθει και μου πει «μίλησα με εξωγήινο» ούτε θα γελάσω, ούτε θα τον κοροιδέψω. Όμως για να το δεχτώ θα πρέπει να μου παρουσιάσει κάποιες στοιχειώδεις προδιαγραφές : Γκρι χρώμα, μεγάλα μάτια, μεγάλα χέρια και επικοινωνία αυστηρά με τηλεπάθεια. ;)

SAVOIR…

2006-05-24T17:56:00.000+03:00

Αγοράζεις ένα απλό μπλιμπλίκι και έχεις ένα ολόκληρο βιβλίο να διαβάσεις για την χρήση του. Έχω ένα συρτάρι γεμάτο τέτοια, από όλες αυτές τις συσκευές που αγοράζω. Εντάξει, χρήσιμα είναι αλλά το ΄χουμε παραγαμήσει. Έχουμε πια εγχειρίδια για το κάθε τι στην ζωή μας και πρέπει να τ΄ακολουθούμε κατά γράμμα. «Πώς να μεγαλώσετε το παιδί σας», «πώς να αδυνατίσετε τρώγοντας», «πώς να πετύχει ο γάμος σας», «γιατί δεν πέτυχε ο γάμος σας», «πώς να πετύχει ο δεύτερος γάμος σας», «πόσο μαλακία είναι ο γάμος σας» και άλλα πιο κουλτουρέ πασπαλισμένα με φιλοσοφική χρυσόσκονη τύπου Κοέλιο. Χωρίς εγχειρίδιο δεν κάνουμε τίποτα. Και τώρα, βγήκαν και εγχειρίδια συμπεριφοράς. Τους δώσαμε και σικ ονοματάκι «savoir vivre» και δεν λείπουν από κανένα σπίτι, λέει.

Μόνο που όλο αυτό δεν είναι καθόλου «να ξέρεις να ζεις». Είναι «να ξέρεις να ζεις όπως θέλουμε εμείς». Είναι «είσαι μεγάλος μαλάκας έτσι όπως είσαι και πρέπει οπωσδήποτε να μοιάζουμε». Είναι «άλλαξε αμέσως γιατί επειδή όλοι οι άλλοι μαλάκες θα φέρονται όπως λέμε, σε λίγο θα είσαι σαν την μύγα μες στο γάλα». Και να πεις ότι προορίζονται για τίποτε ιθαγενείς σε καμμιά μαύρη ζούγκλα που θέλεις ντε και καλά να τους εκπολιτίσεις για να τους κλέψεις τα σώβρακα, άντε να το καταπιούμε. Μα είναι δυνατόν να αναφέρεσαι σε όλο τον κόσμο; Πόσο ζόμπι θεωρείς πως είμαστε και θα ακολουθήσουμε όλοι τους ίδιους ηλίθιους κανόνες; Πώς να τρώμε, πώς να μιλάμε, πώς είναι σωστό να φερόμαστε. Λες και είμαστε τίποτε ρομποτάκια που πρέπει κάποιος να μας προγραμματίσει απ΄την αρχή. Αν και από την απήχηση, προφανώς όλα τα παραπάνω ισχύουν.

Σε καλούν σε ένα ρημαδοτραπέζι και πρέπει να έχεις προβάρει τί λέξεις ακριβώς θα πεις στην οικοδέσποινα, τί δώρο θα της πας, ποιά πηρούνια θα χρησιμοποιήσεις, πώς θα φας την κάθε μπουκιά και πόσο θα γελάσεις. Και μετά αν περάσεις καλά μετά από όλο αυτό το μαρτύριο, έλα να με χέσεις. Καλύτερα κάτσε σπίτι σου να μάθεις όλο το Α στο λεξικό του Μπαμπινιώτη παρά όλους αυτούς τους κανόνες. Άσε που όλοι λένε τα ίδια. «Θα μου περάσεις το αλάτι;» Μιλάμε, όταν ξεστόμιζα τέτοιες μαλακίες στο μάθημα των αγγλικών, η καθηγήτρια με πετούσε όξω απ΄την τάξη με κλωτσιές. Και τώρα έγινε και τρέντι η μετάφραση από αγγλικά σε ελληνικά. Όοοοχι, δεν είναι σωστό να πεις «δώσε το αλάτι ρε μάστορα», όχι. Πρέπει να το πεις όπως ο αστοιχείωτος το μετάφρασε στο βιβλίο, από «pass me the salt» σε «πέρασέ μου το αλάτι». Για να δείξεις φυσικά ότι το διάβασες το ρημάδι.

Εγώ πάντως την επόμενη φορά που θα πάω σε τέτοιο τραπέζι με κολλημένους σε κανόνες εγγλέζουρες, θα τα πω τα πράγματα όπως θέλουν να τ΄ακούσουν. Στα ελληνικά, φυσικά. Θα ζητήσω το εθνικό γλυκό της Αγγλίας. Είναι λέει της μόδας στα savoir vivre. Το spotted dick ντε. Αλλά θα είμαι μέσα στα savoir. Μετάφραση στα ελληνικά δε θέτε; Θα το ζητήσω «σπιλωτό μπούτσο». Κι ας τολμήσει να μου μιλήσει κάνας μαλάκας απ΄αυτούς που περνάνε αλάτια. Στα διάλα!

ΜΑΖΙ

2006-05-23T23:22:00.000+03:00

(No fucking way!!!)

Πάντα ονειρευόμουν το – πριγκηπόπουλο – πάνω - στ΄άλογο να είναι ίδιο με εμένα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά έτσι το είχα καταλάβει από άλλα ζευγάρια. Να του αρέσουν τα ίδια πράγματα, τα ίδια φαγητά, τα ίδια βιβλία, οι ίδιες μουσικές. Και όπως ήταν φυσικό, ολόκληρο το σύμπαν συνομώτησε και μου ΄φερε το ανάποδό μου. Μα ακριβώς όμως. Και χωρίς άλογο – κάνω πως το προσπερνάω ακριβώς αυτό. Η μουσική μου για κείνον είναι «αγριάδα» (χεχε epic metal rulez), η μουσική του για μένα είναι «αν το βίντεοκλιπ είναι flesh κάνουμε και τούμπες». Τα αναγνώσματά του είναι Ιστορίες, εικονογραφημένα, πόλεμοι και γενικώς σπαθόλουρα, τα δικά μου οτιδήποτε δεν περιέχει τα προηγούμενα (εκτός από βαβέλ και παραπέντε).

Ακόμα και στο φαγητό μου τη σπάει. Απ΄το κοτόπουλο εκείνος θα φάει μόνο στήθος και εγώ μόνο μπούτι. Σπάνια βλέπουμε ταινίες μαζί. Δεν υπάρχει καμμία περίπτωση να μας αρέσουν οι ίδιες ταινίες, εκτός από σπανιότατες εξαιρέσεις που φυσικά πρέπει να έχουν έστω κι έναν πήδουλο. Για να πάρουμε οικογενειακό παγωτό πρέπει να σιγουρευτούμε ότι δεν είναι μία γεύση. Εγώ θέλω την σοκολάτα μου μόνο και εκείνος την βανίλια του μόνο. Μάλιστα εκεί που ενώνονται, τα χωρίζουμε με το μαχαίρι γιατί είναι αδύνατον να δοκιμάσω βανίλια ή να δοκιμάσει σοκολάτα. Στο μόνο που ταιριάζουμε είναι το γάλα. Δεν μπαίνει στο σπίτι μας αυτό το σιχαμερό πράγμα. Κι αν μπει αναγκαστικά (γαμώ το φραπόγαλό σας γαμώ), το πιάνουμε κλείνοντας την μύτη και το πετάμε αμέσως μετά την χρήση. Πάλι καλά. Το σύμπαν θα ξεχάστηκε στο γάλα. Αν φυσικά ξεχάσω κι εγώ το γεγονός ότι έχω κολλημένους στο στήθος δύο γαλακτοφόρους αδένες και κάποια στιγμή στο μέλλον θα ξερνάω με τον ίδιο μου τον εαυτό.

Το θέμα βέβαια, δεν είναι καθόλου οι διαφορές μας. Είναι το απίστευτο κουλό που βγαίνει μέσα από αυτές. Ο καθένας μας είναι τελείως άσχετος με τα ενδιαφέροντα του άλλου. Και τελικά δεν με νοιάζει μία. Ας πούμε, στις κυριακάτικες εφημερίδες εκείνος θα διαβάσει τα πολιτικά, τα αθλητικά και τα οικονομικά και εγώ τα πολιτιστικά και τα κουτσομπολίστικα. Το ρεζουμέ είναι λιγάκι περίεργο. Δεν γουστάρουμε να κάνουμε – πράγματα - μαζί.

Η καλύτερή μου είναι όταν πάει γήπεδο και η καλύτερή του όταν πήγαινα σε διάφορα μαθήματα (εντάξει, κοπτική ραπτική ήταν αλλά δεν το λέμε παραέξω) ή όταν πάω σε φίλες. Θέλω να πω, πως δεν είναι απαραίτητο να έχουμε κοινά ενδιαφέροντα και κοινές ασχολίες. Κάποτε αυτό με απασχολούσε πολύ. Εκτός δηλαδή απ΄τα ευνόητα ήθελα να κάνουμε κι άλλα πράγματα μαζί. Έβλεπα άλλα ζευγάρια που πήγαιναν παρέα σε μαθήματα χορού ή σε αθλήματα και ψιλοζήλευα. Και άρχισα τις εκπτώσεις. Μέχρι και γήπεδο πήγα. Καλό ήταν αρκεί να μην παρακολουθούσες ποδόσφαιρο. Εκείνος αρνήθηκε όμως να μάθει κοπτική – ραπτική. Το γουρούνι. Μπαστακωνόμουν στις αθλητικές συζητήσεις και ας μην καταλάβαινα γρι. Μουρμούραγα όταν κόλλαγε στον υπολογιστή και δεν κάναμε – κάτι – μαζί, άσχετα αν δεν ήξερα τί. Μετά μου πήρε δικό μου πισί και σταμάτησα να μουρμουράω. Μετά βαρέθηκα να ζητάω πράγματα που ουσιαστικά δεν ήθελα. Γιατί έτσι είχα χρόνο να κάνω αυτά που ήθελα.

Και τώρα συνειδητοποιώ πως με βολεύει που δεν ταιριάζουμε. Στο κάτω – κάτω δεν μου παίρνει τα βιβλία μου, δεν μου χαλάει τα cd μου, μπορώ να δω ταινίες που θα διαλέξω μόνη μου, δεν είμαι υποχρεωμένη να κάτσω να δω ποδόσφαιρο και δεν μου τρώει το παγωτό μου. Και πείτε σας παρακαλώ στις Σταχτοπούτες (και στις μεταΣταχτοπούτες – aka cosmogirls) ότι είναι ηλίθιες.

ΑΣΤΡΙΚΗ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΩΡΑ

2006-05-23T15:23:00.000+03:00

Είναι ρε γαμώτο κάτι κωλόφαρδοι που έχουν σούπερ δυνάμεις. Σου λένε βέβαια για παρηγοριά ότι μπορείς με εξάσκηση να τα καταφέρεις κι εσύ, αλλά τζίφος. Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι είναι πολυταξιδεμένοι. Όποτε γουστάρουν τηλεμεταφέρονται οπουδήποτε και ούτε εισιτήρια, ούτε ναυτίες (ούτε κινέζικα βραχιολάκια – ούτε δραμαμίνες κλαψ), ούτε ένα κάρο λεφτά. Και δεν φτάνει η απίστευτη κωλοφαρδία τους, αλλά μπορούν να πάνε κι όξω απ΄τη γη. Τα ΄χουν γυρίσει όλα. Σείριους, Ανδρομέδες, Άρηδες και ότι πιο εξωτικό μπορείτε να φανταστείτε. Πάνε, κάνουν την βολτούλα τους, τα ψιλολένε με κάτι νοημοσύνες που δεν έχει δείξει το χόλυγουντ (γαμάουα δηλαδή) και γυρνάνε να μας κάνουν φιγούρα.

Τους ρωτάς πώς τα κατάφεραν και αρχίζουν τις θεωρητικούρες για τον διαλογισμό. Ξάπλωσε στο κρεβάτι σου, άδειασε το κεφάλι σου, εστίασε στο πόμολο (... και αν δεν σε πάρει ο ύπνος να με χέσεις) και νοιώσε το σύμπαν να σε διαπερνά. Γενικά με τις οδηγίες ποτέ δεν αντιμετώπιζα πρόβλημα εκτός αν μιλάμε για μαγειρική. Αλλά αυτές τις οδηγίες δεν τις κατάλαβα. Άντε να ξαπλώσω στο κρεβάτι, το κεφάλι πώς το αδειάζεις; Σου λέει, να μην σκέφτεσαι τίποτε. Άντε να το προσπαθήσω. Το «δεν σκέφτομαι τίποτε τώρα» δεν σημαίνει ότι τώρα σκέφτομαι ότι δεν σκέφτομαι τίποτα; Και όταν προσπαθώ να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα πάλι δεν σκέφτομαι και μάλιστα πολύ; Τεσπα, ας μην κάνουμε και τους δύσκολους.

Σου λέει, εστίασε στο πόμολο. Ωραία κοιτάω το πόμολο, σκέφτομαι ότι δεν σκέφτομαι τίποτα που μάλλον σημαίνει ότι δεν σκέφτομαι τίποτα και περιμένω το σύμπαν να με διαπεράσει. Άφαντο. Λέω, δεν μπορεί όπου να ΄ναι έρχεται. Ψιλονοιώθω μια ανατριχίλα και τότε θυμάμαι ότι άφησα το παράθυρο ανοιχτό. Αμέσως ξε-εστιάζω από το πόμολο, γεμίζει το κεφάλι μου σκέψη, κρυώνω και λιγάκι και πάει το ταξιδάκι. Άντε φτου κι απ΄την αρχή μέχρι να ξανακολλήσω στο σημείο με το σύμπαν που όπου να ΄ναι θα περάσει. Μ’αυτά και μ΄αυτά το σύμπαν με έφτυσε, με πήρε ο ύπνος και πάει η μέρα. Και δεν πήγα και ταξίδι. Τελικά είναι μεγάλη μαλακία να κάνεις την νοικοκυρά.

[Στις έξι ραντεβού στον οδοντίατρο. Και με απείλησε ότι θα χρειαστεί να ξαναπάω. Τρία χρόνια ήταν αυτά. Ψάχνω από το πρωί να βρω ασκήσεις διαλογισμού. Να καταφέρω μια αστρική προβολή στον Σείριο μέχρι τις εφτά το απόγευμα. Ή μια ύπνωση. Κάτι τέλος πάντων που δεν θα σταματήσει να έχει επήρρεια την στιγμή στην πόρτα του ιατρείου που θα μυρίσω το γαρυφαλέλαιο. Η χειρότερή μου. Με το που το μυρίζω θέλω να βάλω τις φωνές.]

Πάω να προσπαθήσω πάλι. Αν αδειάσω ικανοποιητικά το κεφάλι μου, αύριο θα έχω ταξιδιωτικό ποστ με τρέντι εστιατόρια, φτηνά ξενοδοχεία και πού να διασκεδάσεις - τί να μην χάσεις (sic) από το αστρικό σου ταξίδι. Plus, συνέντευξη με οντότητα.

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ & ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΑ

2006-05-22T16:55:00.000+03:00

Από τα άγρια εγκλήματα του παρελθόντος αυτό τελικά που μας ενδιαφέρει είναι μονάχα ποιός ευθύνεται. Κάπου διάβασα ότι τα ΜΜΕ συντελούν στην διαστρέβλωση της κάθε είδησης προσπαθώντας να την αποδόσουν ως ένα απλοικότατο γεγονός. Η είδηση δίνεται πια, χωρίς καθόλου την κοινωνική, οικονομική και πολιτική προέκτασή της, προσπαθώντας να προσωποποιήσει τον ένοχο και να στρέψουμε το μένος μας προς αυτόν, αποζητώντας του ευθύνες. Και φτάνουμε στο σημείο να μισούμε τον Μπους . Πράγμα τελείως γελοίο (όσο γελοίος είναι και ο Μπους) για τα δεδομένα μιας υπερδύναμης και τους χιλιάδες παράγοντες που διαμορφώνουν την πολιτική της. Υπό το πρίσμα αυτό λοιπόν, κάπως έτσι μας δίνεται και η ιστορία. Μαθαίνουμε ηλιθιωδώς απλοικά για ένα γεγονός, με ένα αίτιο, έναν δυνάστη και έναν αθώο. Όπως ακριβώς το μικρό μας μυαλό θα τα ήθελε για να εμπεδώσει καλύτερα.

Το αποτέλεσμα είναι να ξαναγράφουμε ιστορία προσπαθώντας να την φτιάξουμε όπως την μάθαμε. Ένα γεγονός, ένα αίτιο, ένας δυνάστης και ένας αθώος. Όπου ποτέ ο αθώος δεν ψάχνει τα λάθη του, όπου ποτέ ο δυνάστης δεν είναι άνθρωπος και ποτέ τα αίτια δεν είναι πολλά. Εξ΄ορισμού λοιπόν, υποσυνείδητα για τον καθένα μας οι Τούρκοι είναι κακοί, οι Έλληνες καλοί, οι Γερμανοί τέρατα, κ.τ.λ. Αυτό είναι ίσως το λάθος μας.

Λιώνω κάθε φορά στα κλάμματα όταν βλέπω ντοκυμαντέρ με όλα αυτά τα βασανιστήρια που τράβηξαν οι Εβραίοι. Κανείς όμως ποτέ δεν έκατσε να μου εξηγήσει γιατί ο Χίτλερ τους επιτέθηκε τόσο άσχημα. Είναι ταμπού για όλους. Θεωρείται δεδομένο ότι ένα τέρας θα κάνει αίσχη. Η γνώμη μου για τους Ναζί δεν πρόκειται να αλλάξει αλλά δεν είναι καθόλου κακό να μάθω τους μηχανισμούς εκείνους που βοήθησαν να γίνει αυτό το αίσχος. Το ίδιο και με τους Πόντιους. Δεχόμαστε μόνο να ακούσουμε τα παθήματά τους και τις φρίκες που διέπραξαν οι Τούρκοι. Δεν είναι καθόλου κακό όμως να εξετάζουμε και την άλλη πλευρά. Να αποδεχτούμε για μία γαμημένη φορά ότι πίσω από τον εχθρό – τέρας – δυνάστη, ενδεχομένως να κρύβονται πολιτικές, άνθρωποι, θρησκευτικές πεποιθήσεις, χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, διαφορετικός πολιτισμός. Τα συναισθήματα θα πρέπει να κυριαρχούν μόνο για τα θύματα. Τα υπόλοιπα θέλουν γερό ψάξιμο και ανοιχτό μυαλό.

Όταν μιλάμε για την ιστορία ενός τόπου, όσο συναισθηματικά δεμένοι κι αν είμαστε με τον τόπο μας και τους προγόνους μας είναι λάθος να θεωρούμε ταμπού να αναφέρουμε τα λάθη τους και εγκλήματά τους. Είναι λάθος την ιστορία να την κάνουμε είδηση στα τηλεπαράθυρα ψάχνοντας στο πάνελ ποιός είναι ο θύτης και ποιό το θύμα για να γίνει τζέρτζελο. Είναι χοντρή μαλακία ακόμη κι αν είμαστε Πόντιοι ή Εβραίοι να μισούμε ολόκληρους λαούς ψάχνοντας ακόμη τους υπαίτιους γιατί αυτό που θα καταφέρουμε στα σίγουρα θα είναι η μετατροπή του μέλλοντός μας, σε μια είδηση από αυτές που αύριο θα έχουν ξεχαστεί ή από αυτές που θα ακούγονται ως breaking news. Και τότε η μόνη μας δράση θα είναι να ψάχνουμε έναν Μπους να γαμωσταυρίσουμε για να νοιώσουμε καλύτερα χωρίς πραγματικά να αντιληφθούμε ότι είμαστε το ίδιο ή και περισσότερο συνένοχοι με εκείνον, έχοντας μια τόσο επικίνδυνη και ηλίθια συλλογιστική.

Τα αίτια μιας γενοκτονίας ή ενός ολοκαυτώματος δεν είναι απαραίτητα «η αντίθετη άποψη». Πιθανόν να είναι μονάχα το σύνολο των μηχανισμών που οδήγησε σε αυτές, ακόμη κι αν αγαπημένα μας πρόσωπα υπήρξαν θύματα. Η Ιστορία και τα εγκλήματα του παρελθόντος δεν έχουν αισθήματα. Το μέλλον μας έχει. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη μαλακία από την «δικαίωση των θυμάτων». Τα θύματα οποιουδήποτε ιστορικού γεγονότος δεν θα δικαιωθούν ποτέ. Βασανίστηκαν και έχασαν την ζωή τους. Η μόνη «δικαίωση» που μπορούμε να τους δώσουμε είναι να αποδείξουμε ότι καταλάβαμε γιατί χάθηκαν. Να καταλάβουμε επιτέλους την Ιστορία και να μην την αδικούμε με συνθήματα γηπέδου γιατί ο αγώνας αυτός δεν έχει διαιτητή. Ούτε σφύριγμα λήξης. Ούτε πρωταθλητές. Μόνο κουρασμένους παίχτες και αφηνιασμένους οπαδούς.

Πηγές : Μια άλλη άποψη για την γενοκτονία των Ποντίων.

ΚΩΔΙΚΑΣ DA ΤΕΧΝΗ

2006-05-21T18:42:00.000+03:00

(apokalypsis)

Αυτό το μπλογκ αποφάσισε να ασχοληθεί επιτέλους με την Τέχνη. Αρκετά με τις επιστήμες και τα πεζά. Οι καλλιτεχνικές μου φλέβες έχουν πεταχτεί όξω και ζητάνε με μια φωνή μια γερή ανάλυση της Τέχνης. Και δη της Υψηλής. Γιατί θα πρέπει να το παραδεχτείτε ατάλαντα γουρούνια ότι επιτέλους κάποιος θα πρέπει να βάλει τα πράγματα στην θέση τους. Τα κράταγα, τα κράταγα αλλά μπάφιασα.

Η Τέχνη που λέτε, είναι κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που ξέρετε και νομίζετε. Αρκεί φυσικά να ξέρεις από πού ξεκίνησαν όλα. Picture this : Όταν στα παλιά παλιά χρόνια η γη ήταν γεμάτη δεινοσαύρους, λουλούδια (που δεν θα έβαζες στο βάζο) και άλλα εκθέματα του jurasic park (part II), ο άνθρωπος ήταν ένα σκατό και μισό. Χωμένος στη σπηλίτσα του, κακόμοιρο παράσιτο και ενίοτε μεζεδάκι για ούζο. Κωλοβάραγε που λέτε όλη μέρα και μη έχοντας άλλο να κάνει, είπε να επιμεληθεί της διακόσμησης στην σπηλιά. Σεξ δεν έκανε. Βασικό γνώρισμα της Υψηλής Τέχνης από τα προιστορικά χρόνια. Ούτε καν η μαλακία. Στους κύκλους μου, οι ιστορικοί τον ονομάζουν homo agamian.

Ο homo agamian λοιπόν, ξεκίνησε το πρώτο ρεύμα Τέχνης. Ενώ ας πούμε οι ανθρωπολόγοι θα περίμεναν με τέτοιες συνθήκες ζωής να δουν σπηλιές ζωγραφισμένες με χιλιάδες βυζάρες, μουνάρες και παρτούζες – ύμνος στην ζωή με άλλα λόγια - αντίκρυσαν ξενέρωτους παραμορφωμένους δεινοσαύρους, δέντρα και λουλούδια (απ΄αυτά που δεν τα βάζεις με τίποτε στο βάζο). Συμπέρασμα; Εξ΄απανέκαθεν ο άνθρωπος ήτο μαλάκας. Επιστημονικότατο αυτό αλλά δεν είναι ακριβώς τώρα η στιγμή να παραθέσω τα πτυχία μου.

Τα χρόνια πέρασαν και ο άνθρωπος βγήκε απ΄την σπηλιά του. Από homo agamian, έγινε homo arxaious ellinius, έγινε homo christianous, homo tourkofagous, homo oxious metaxas (pente asteron), homo polytexnious, homo neoellinious και κατέληξε από εκεί που ξεκίνησε – όπως οι επιστήμες σύσσωμες με ενημέρωσαν πριν λίγο - σε homo agamian. Κλείστηκε πάλι στην σπηλίτσα του να μην τον φάνε τα άγρια θηρία. Καταλαβαίνετε φυσικά, ότι η καθ΄όλα επιστημονικότη αναδρομή είναι απαραίτητη σε μία σοβαρή ανάλυση Τέχνης. Και εννοείται ότι εδώ μέσα, την επιστήμη θα την τρώτε στην μάπα θέλετε δεν θέλετε. Να ξηγούμαστε δηλαδή.

Το ζουμί είναι όμως το εξής : Σε όλα τα στάδια υπέβοσκε το agamian. Οι απανταχού φιλόσοφοι έγραψαν «περί φύσις». «Περί σεξ», κανείς. Κάθε ζωγράφος που σεβόταν τον εαυτό του ζωγράφιζε έστω κι ένα δεντράκι ή λουλούδια – ντε και καλά – σε βάζα. Το πουλί του, κανείς. Όσοι ήτο πιο πηδήκουλες και είπαν να κάνουν μια προσπάθεια να το αναδείξουν, το μόνο που κατάφερναν ήταν τόνοι κυτταρίτιδας, πεσμένα βυζιά και φάτσες –γαμώτο – δεν – έχουν – εφευρεθεί – τα - laxatol (Τζοκόντα Παυλίδης).

Ο απλός κόσμος σύντομα τους πήρε χαμπάρι και τότε συνέβη η μεγαλύτερη απάτη όλων των αιώνων. Το γεγονός που μπέρδεψε επιστήμονες, ιστορικούς και ανθρωπολόγους. Η αγαμία πήρε δύσκολες ονομασίες για να μην την καταλαβαίνει ούτε ο πιο ψαγμένος (funnel, οφείλεις να παραδεχτείς ότι οι Ιλλουμινάτοι είναι σκέτες πίττες μπροστά στην τυρόπιττα). Φωβισμός, Ντανταισμός, Μπαουχάους, Νεοπλαστικισμός κ.α. Απίστευτα ονόματα δηλαδή, που έμμεσα σε κάνουν να τρέμεις να ασχοληθείς. Σε κάνουν να Φωβηθείς, σε κάνουν Νταντά και άμα πεις κακιά κουβέντα θα στείλουν τον Μπαουχάους να σε φάει. ΜΠΟΥ! Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Νεοπλαστικισμός είναι έργα που φτιάχτηκαν από δέρμα Νεοελλήνων που ψιλιάστηκαν την απατεωνιά, σε καμβά από πλαστικό.

Οι πιό άνετοι ονομάστηκαν Σουρεαλιστές. Είναι η πιο τίμια φάρα. Δεν γαμάνε και δεν ντρέπονται να το δείξουν.

Ο ΨΕΥΤΗΣ ΝΑΥΑΓΟΣ

2006-05-20T19:25:00.000+03:00

Το σενάριο με το νησί και τον ναυαγό ήταν πάντα η χειρότερή μου. Δεν έδινα με τίποτα απάντηση στα τρία πράγματα που θα έπαιρνα μαζί μου. Με τίποτα όμως. Εντάξει, άμα με πίεζαν έπαιρνα το κουλτουρέ ύφος και έλεγα τα βιβλία μου – την μουσική μου – και τον σύντροφό μου (sic). Όλοι συμφωνούσαν κατευχαριστημένοι. Μόνο εγώ με μούτζωνα για την πίπα που είπα.

Μιλάμε, φαντάσου να είσαι μοναδικός ναυαγός σε ένα νησί και να είσαι τόσο πολύ μαλάκας ώστε να πάρεις τέτοιες αηδίες μαζί σου. Και να θέλεις να ταλαιπωρήσεις και τον σύντροφό σου. Αλλά προφανώς είναι από τις ερωτήσεις που πρέπει να κάνεις και λίγο επίδειξη, να δείξεις ότι διαβάζεις ή ότι ακούς μουσική ή ότι αγαπάς. Ναι ρε βλάκα, άντε και τα κάνεις όλα αυτά αλλά επέτρεψέ μου : άμα σου κάτσει μια κουφάλα και αρχίσει πονόδοντος πόσο μπορεί να σε βοηθήσει ο σύντροφός σου; Το πολύ πολύ να σου δέσει ένα βιβλίο στο λαιμό και να σε στείλει άπατο για να μην του ζαλίζεις το κεφάλι (τ΄αρχίδια ήθελα να πω, αλλά κρατήθηκα).

Άσε που εμείς οι γυναίκες είμαστε διπλά υποκρίτριες. Πού πας χρυσή μου χωρίς ξυραφάκι, χωρίς αποτριχωτική, χωρίς αντιηλιακή, χωρίς ταμπόν, χωρίς κονσίλερ; Μεταξύ κατεργαρέων κορίτσια, ειλικρίνεια. Τουλάχιστον πάρτε τα υπόλοιπα και αφήστε τον σύντροφο εκεί που είναι. Να του μείνει η καλή ανάμνηση. Όχι η άλλη με την μαύρη ρίζα στο γόνατο και την τρίχα στην μασχάλη πλεξούδα.

Ρε γαμώτο, γιατί όλες οι απαντήσεις μας πρέπει να είναι καθωσπρέπει; Γιατί για μία μόνο φορά να μην πούμε τα πράγματα όπως έχουν; Εγώ πάντως αν βουλιάξει το ρημαδοκάραβο και μπορώ να διαλέξω τρία πράγματα θα είναι ως εξής : Μια βαλίτσα να χώσω όλα τα καλλυντικά, άπειρα παυσίπονα και ένα φουσκωτό. Αλλιώς δεν ναυαγώ. Πάει και τελειώσε.

CRACKERS

2006-05-20T00:16:00.000+03:00

Τί θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις; Η πιο σιχαμένη ερώτηση που έχω ακούσει ποτέ. Σε ένα πιτσιρίκι θα προκαλέσει αφορμή για μίμηση προτύπων, ηλίθιων στερεοτύπων και ποιηματάκια του τύπου «η μαμά θέλει να γίνω γιατρός και ο μπαμπάς δικηγόρος». Σε έναν έφηβο θα προκαλέσει τρελλό άγχος και σε έναν ενήλικο στάνταρ αυτοκτονία. Πρέπει όλοι κάτι να γίνουμε, κάτι που να είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό ή να αποτελείται από δυό τρεις ψαρωτικές λέξεις για να την βγάζουμε καθαρή. Πρέπει να έχουμε στόχους, τίτλους και σκοπούς. Το να ψάχνεσαι είναι απαράδεκτο ή τουλάχιστον δεν το λες.

Όταν με ρωτούν τί δουλειά κάνω, λέω τίποτα. Μετά, λιγάκι απογοητευμένοι και για να προχωρήσει η συζήτηση, με ρωτούν τί σπούδασα. Τους απαντώ «κολοκυθοκορφάδες» - η αγαπημένη λέξη του μπαμπά μου –και τους ξενερώνω. Τελείως αμήχανοι αμέσως μετά, με ρωτούν αν πήγα σχολείο. Τους απαντώ ότι πήγα αλλά δεν μου άρεσε ιδιαίτερα. Όλα αυτά αν δεν έχω ιδιαίτερη όρεξη για κουβέντα. Είναι ο μόνος σίγουρος τρόπος για να σταματήσει κάποιος να ασχολείται μαζί σου. Γιατί είναι πολύ περίεργα τα πράγματα πλέον. Είμαστε οι δουλειές μας. Είμαστε οι καριέρες μας. Λες και όταν δεν δουλεύεις δεν υπάρχει τίποτε άλλο να συζητήσεις. Λες και αν δεν έχεις μια συγκεκριμένη καριέρα δεν είσαι άνθρωπος, δεν έχεις ιδέες, δεν έχεις πράγματα να πεις.

Πρόσφατα έπεσα πάνω σε μια τέτοια παρέα. Ως τώρα δεν χρειαζόταν να μου κάνουν πολλές ερωτήσεις. Μόλις άκουγαν «ψιλικατζού» άλλοι γέλαγαν νομίζοντας ότι κάνω πλάκα και άλλοι αντιδρούσαν λες και με ρώτησαν μια ερώτηση που δεν έπρεπε να κάνουν. Κάποιος βλάκας μια φορά, μου είχε ζητήσει και συγνώμη που ρώτησε. Το σίγουρο σε αυτές τις καταστάσεις, ήταν ότι δεν θα μου ξαναέδινε κανείς τον λόγο. Ανακούφιση. Άρχιζε τότε λοιπόν η συζήτηση – cracker. Έτσι την λέω. Είναι ένα είδος άτυπου διαγωνισμού που όλοι πετάνε αγγλικές λέξεις ή ακρωνύμια σε σχέση με την ιδιότητά τους και οι υπόλοιποι είτε προσπαθούν να βρουν το crack είτε κάνουν πως κατάλαβαν και ψάχνουν για δυσκολότερες. Μόνο που απαγορεύεται να γελάσεις και αν δεν τα καταφέρεις πρέπει να τους πεις ότι θυμήθηκες ένα σόκιν ανέκδοτο. Αποκλείεται να σε βάλουν να τους το πεις, οπότε και πάλι σε αφήνουν στην ησυχία σου.

Οι ώρες περνούσαν πολύ δύσκολα – περισσότερο για τους crackers – μέχρι που ήρθε η στιγμή που όλοι εξάντλησαν τα περί επαγγελματικών. Έστριψα ένα τσιγάρο και περίμενα όλο αγωνία να χωθώ σε μια αληθινή συζήτηση. Και έπεσε το πρώτο μεγάλο θέμα. Well, βασικά ήταν και το τελευταίο. «Πρέπει να φύγω, αύριο έχω brain storm στις 7», «ναι κι εγώ. Έχω flight στις δέκα». Οκ, είπαν όλοι. Θα κατάλαβαν πόσο σπουδαίο ήταν αυτό. Οκ είπα κι εγώ «έχω να βάλω τους γίγαντες στο νερό». Κάποιοι με χτύπησαν συμπονετικά στον ώμο, κάποιοι μου πρότειναν το χέρι για χειραψία. Έτσι χαιρετάνε οι crackers μετά από μια μεγαλειώδη αναμέτρηση επαγγελματικής σταδιοδρομίας.

Οι παρέες αυτές δεν είναι σταθερές. Δεν έχει νόημα να ξαναβγείς με κάποιον που ξέρει πια τί κάνεις και πόσο σπουδαίος είσαι. Εκτός αν είναι καλύτερος από σένα και θέλεις να δώσεις άλλο ένα ματς. Και εννοείται δεν θα τους ξαναδώ. Από την στιγμή που δεν σου αρέσει το cracking δεν υπάρχεις γι΄αυτούς. Η επόμενη έξοδός τους θα είναι με άλλους ομοίους τους. Έμαθα ότι έχουν έναν πολύ δύσκολο στόχο να επιτύχουν. Πρέπει στο πολύ σύντομο διάστημα της επίγειας ζωής τους να προλάβουν να πουν σε όσο περισσότερους γίνεται όσες περισσότερες δύσκολες λέξεις μπορέσουν. Μετά πάνε στάνταρ στον Παράδεισο.

p.s. (αυτό σημαίνει περιστερόγραφο αν δεν είσαι cracker) : Δεν φτάνει που γιορτάζει η μισή Ελλάδα και πρέπει να τρέχω σαν μαλάκας μέρα που ΄ναι, βάλανε οι μαλάκες και την eurovision. Να πήζεις και να έχεις και την υστέρω να τσιρίζει παρέα με το σόι. Λυπηθήτε με.

p.s.2 (περιστερόγραφο νάμπερ του): Γιαγιούλα πολύχρονη. Είσαι τρέλλα!!!!

I HAD A DREAM

2006-05-19T14:09:00.000+03:00

Η γιάφκα ήταν φίσκα από επαναστάτες. Με αιτίες. Η νιότη δεν θα έλεγες ότι ήταν μια απ΄ αυτές. Οι πίτσες και το παγωτό ήταν. Ο αρχηγός γνωστός στην πιάτσα ως Τρελλός έθεσε επί τάπητος τις απόψεις του περί γυναικείων μηρών και η οργάνωση συμφώνησε. Δική του ήταν η γιάφκα, δεν μπορούσες να κάνεις κι αλλιώς. Ακολούθησε ένα ονειρεμένο εγκεφαλικό Στριπτήζ από την αρχηγίνα για να αποδείξει ότι τα μπούτια της ήταν καλύτερα. Μπεεεεε φώναξε το Πρόβατο. Και έδωσε τρεις ψήφους. Σε άλλα μπούτια. Βγήκαν περίστροφα και άρχισαν οι διαμαρτυρίες για την ιδεολογική του κατάντια αλλά ο σεβασμός στο πρόσωπο του επίτιμου πρόβατου, τους κράτησε. Συμφώνησαν να τα πληρώσει μόνος του και του έκλεισαν κάτι Αρχίδια κρυφά ραντεβού με τον γιατρό.

Το καραφλό Αρχίδι πήρε τον λόγο στο Τσακ και άφησε επιτέλους το κουτάλι : «Πρέπει να επαναστατήσουμε τώρα». Η κόρη του Μαρκήσιου ντε Σαντ κατάλαβε το υπονοούμενο, έντυσε τον Νίο με την δερμάτινη στολή και άρχισε το μαστίγωμα. Η Γοργόνα τρόμαξε και έβαλε τα κλάματα και τότε ένας τεράστιος ροζ Ελέφαντας ήρθε να την παρηγορήσει. Το δωμάτιο σείστηκε από τον απίστευτο όγκο του. Ήταν αδύνατο όμως να σταματήσει να σκούζει η Γοργόνα. Την πήρε στα μπράτσα του και πήγε να την ηρεμήσει αλλού.

Μετά δεν θυμάμαι πολλά πολλά. Μονάχα ένα λιβάδι με Ηλιοτρόπια και κάτι rss και κάτι περίεργες συμβουλές : «ποτέ δεν βάζεις στο συρτάρι βρακιά και κάλτσες μαζί».

Και μετά ξύπνησα. Περιέργως έχω μια επιθυμία να φωτογραφίσω το ψυγείο μου και να ακούω όλη μέρα Placebo.

Γιατρέ μου είμαι καλά;

ΕΙΜΑΙ ΜΙΑ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ

2006-05-18T01:26:00.000+03:00

Τα μάτια μου τσούζουν απ΄τον πονοκέφαλο. Δύο ασπιρίνες σε συνδυασμό με τον τρίτο δυνατό καφέ και παγωμένες κομπρέσες δεν έχουν κάνει τίποτε. Πριν κάποια χρόνια το θεράπευα διαφορετικά. Τηλεφωνούσα στην μητέρα μου και με ξεμάτιαζε. Ακόμη και την γιαγιά μου είχα ξυπνήσει ένα βράδι για να το κάνει. Έλεγαν τα «μυστικά» λόγια και μετά από μία – δύο – τρεις, το πολύ τέσσερις ώρες ήμουν περδίκι. Αφού φυσικά πριν το ξεμάτιασμα είχα πιει τις ασπιρίνες μου και είχα αποφασίσει ότι δεν θα κάνουν τίποτε. Όταν τελείωναν την τελετουργία με έφτυναν τηλεφωνικώς και μου έλεγαν να κουνηθώ. Αν τύχαινε και ήμουν στο γραφείο, πήγαινα και κουνιόμουν στην τουαλέττα.

Πριν πολλά χρόνια έκανα και άλλα πράγματα που κάνει ο υπόλοιπος κόσμος. Έκανα προσευχή κάθε βράδι, είχα και μια συλλογή από μερικές σπάνιες εικόνες αγίων που μου χάριζαν πελάτισσες απ΄όλη την Ελλάδα. Μια φορά, μια πελάτισσα από την Πάτμο μου έφερε μία εικόνα χειροποίητη που την έκλεψε από τον παππού της που ήταν μοναχός σε ένα μοναστήρι. Έφτιαχνε μόνο εφτά τέτοιες εικόνες τον χρόνο, ειδικά διαβασμένες, θαυματουργές και κάτι άλλα που δεν τα συγκράτησα. Πριν πολλά χρόνια βάφτισα ένα μωρό που λατρεύω και έφερα σπίτι μου έναν παπά για αγιασμό που μου έκανε κύρηγμα μην τυχόν και κάνω παρέα με παλιοημερολογίτες. Δεν ήξερα τί ήταν οι παλιοημερολογίτες αλλά δεν του το ΄πα. Μετά που έμαθα, δεν μου φάνηκαν καθόλου σατανάδες που θέλουν να μου κλέψουν την ψυχή.

Όλα αυτά λειτουργούσαν μια χαρά. Οι περισσότερες ευχές μου πραγματοποιούνταν, οι προσευχές μου με προστάτευαν, το μάτιασμα έφευγε. Κάποια στιγμή πατήθηκε ένα άσχημο κουμπί στην ζωή μου. Ένα κουμπί που τα έφερε όλα τούμπα. Και τότε άρχισα και παρατηρούσα καλύτερα τα πράγματα γύρω μου. Διαπίστωνα ότι όλα αυτά που έκανα ήταν περισσότερο μηχανικά παρά ανάγκη ή πίστη. Ότι συνέχιζα παθητικά όλα αυτά που είχα μάθει χωρίς ποτέ να αναρρωτηθώ γιατί. Όταν κάτι «λειτουργεί» ποτέ δεν σε νοιάζει ο τρόπος. Όταν κάτι πάει λάθος αρχίζει το ψάξιμο.

Ανακάλυψα ότι το ξεμάτιασμα δεν είχε πάντα αποτέλεσμα. Ειδικά αν δεν είχα καταπιεί ασπιρίνες. Ότι οι προσευχές μου με αποσπούσαν από την λογική. Ήθελα όση περισσότερη λογική γινόταν. Ήθελα λύσεις και γνώσεις. Ήθελα αποτέλεσμα συνδεδεμένο με τα αίτια και όχι αόριστα αφημένο σε λέξεις όπως «πίστη», «ελπίδα», «αισιοδοξία». Ήθελα πειράματα που θα έφερναν ΚΑΘΕ φορά αποτέλεσμα και όχι όποτε ήμουν εντάξει στα «ιερά» καθήκοντά μου και αν ήταν ανοιχτοί οι ουρανοί. Ήθελα η ζωή μου να μην είναι ένας διαρκής αγώνας για να καταλήξω παρέα με αγγέλους στον παράδεισο. Ήθελα να ζήσω όπως όριζε ο δικός μου εγκέφαλος, η δική μου λογική, η δική μου αισθητική, η δική μου καρδιά. Όχι όπως μου είχε ορίσει ένας γέρος σε μια πήλινη πλάκα πάνω σε ένα βουνό με δέκα φράσεις πολλούς αιώνες πριν. Η ζωή μου ήθελα να είναι πλημμυρισμένη από πειράματα, από λάθη και αμαρτίες.

Ανθρώπινα πράγματα και όχι ιερά, όσια και αναμάρτητα. Η αμαρτία είχε περισσότερη σοφία να μου δώσει από όλη την αυτοσυγκράτηση του κόσμου. Η τριβή με το κατώτερο είναι σπουδαίο πράγμα αν του δώσεις σημασία και αν το λάβεις υπ΄όψιν. Αρκεί να σκύψεις να το δεις. Αρκεί να μην κυνηγάς αιώνια το τέλειο, φορώντας παρωπίδες στο φθαρτό. Τότε ακριβώς ήταν που αγάπησα τις αμαρτίες μου και την λογική μου. Αυτή που είχα. Και τότε ήταν που έκανα συνειδητά λάθη. Ξανά και ξανά. Όχι αληθινά λάθη. Ψεύτικα. Αυτά που είχαν φτιάξει για να με τρομάξουν. Τότε ακριβώς έμαθα ποιά ήταν τα πραγματικά λάθη μου. Αυτά δεν θα τα δεις ποτέ μέσα σε «ιερές» εντολές. Και τα ξεφορτώθηκα.

Είμαι ανάποδη, το ξέρω. Άλλοι γίνονται πιστοί στα δύσκολα. Όταν δεν έχεις λύσεις περιμένεις το θείο, το μαγικό, το θαύμα. Εγώ όχι. Δεν θέλω άλλο σκοτάδι. Προτιμώ την στατιστική.

ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ

2006-05-17T22:59:00.000+03:00

Είσαι ερωτευμένη όσο ποτέ στην ζωή σου. Κάθε που αναπνέεις, σχεδόν πονάς που δεν είναι δίπλα σου την κάθε στιγμή. Όλοι γύρω σου απορούν γιατί κλαις διαρκώς όταν χρειάζεται να τον αποχωριστείς για λίγο. Στρατός, δουλειά, σπουδές. Ό,τι σας χωρίζει είναι αβάσταχτα οδυνηρό. Μαθαίνεις ότι στον ύπνο του μιλάει για σένα, στα τηλεφωνήματα ένα βάρος στο στήθος, όταν συναντιέστε δεν μπορείς να σταματήσεις να ακουμπάς το δέρμα του. Και ακόμη αναπνέεις και σχεδόν πονάς που δεν είναι δίπλα σου την κάθε στιγμή.

Φτάνει η στιγμή που ο έρωτας γίνεται αγάπη. Τότε που καταφέρατε να ζήσετε μαζί, που νικήσατε θεούς και δαίμονες, που το βράδι σε όποια στάση κι αν κοιμάται πάντα προσπαθεί η άκρη του ποδιού του να ακουμπάει στο δικό σου και μερικές φορές τον νοιώθεις μέσα στον ύπνο του να σε χαιδεύει απαλά. Και πάλι νοιώθεις αυτόν τον πόνο στο στήθος. Όχι σε κάθε ανάσα, αλλά στις βαθύτερες. Ειδικά σε αυτές που ανασαίνεις μέσα από την καρδιά και πεθαίνεις χιλιάδες φορές στην ιδέα ότι δεν είστε αθάνατοι. Ειδικά κάτι μέρες σαν την σημερινή. Σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου. Όταν δύο χέρια σφίγγονται γερά, δυό μάτια αποχαιρετιούνται χωρίς να ξέρουν για πόσο, όταν η μία από τις δύο καρδιές σταματάει για πέντε ολόκληρες ώρες και είναι σαν να σταμάτησαν και οι δύο. Και τώρα χτυπούν πάλι μαζί. Ανακούφιση. Πλασματική ευτυχία. Ανθρώπινη. Η αγάπη όμως θα έπρεπε να ήταν κι αυτή ανθρώπινη. Όχι τόσο μεγάλη.

Παρακαλάς να μην χρειαστεί ποτέ και οι δικές σας καρδιές να το περάσουν αυτό εκτός κι αν είναι να σταματήσουν ταυτόχρονα για πάντα. Οι καρδιές δεν είναι φτιαγμένες για να χωρίζονται. Αν είναι να σταματούν θα έπρεπε να σταματούν μαζί. Μόνο μαζί. Μόνο.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ

2006-05-16T23:53:00.000+03:00

Μετά από δύωρη πολιτική κουβεντούλα και αφού επιβεβαιώθηκε ότι είμαι μια αθώα χίπισα με καθόλου ιστορικές, πολιτικές και διπλωματικές γνώσεις (και καμμία όρεξη για τέτοιες γνώσεις εδώ που τα λέμε) το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Προφανώς έχω μια επικίνδυνα αθώα άποψη για τόσο σοβαρά θέματα και απλουστεύω μέχρι μαλακίας πράγματα που είναι (και μάλλον πρέπει να είναι) πολύπλοκα. Αν όμως δεν απλουστεύσω, αν δεν τα κάνω όλα λίμπα, δεν μπορώ να χτίσω πάνω τους ούτε ένα λιθαράκι γνώσης. Γι΄αυτό πάντα ξεκινάω απ΄τα χαζά. Έτσι λοιπόν, (επειδή όπως λέει και ο μπαμπάς μου σκάω γάιδαρο απ΄την φτέρνα), εγώ επιμένω να απλουστεύω και να ρωτάω:

Ως πολίτης επιτρέπεται να σιχαίνομαι την εκκλησία, ως πολιτικός όχι;

Ως πολίτης επιτρέπεται να θεωρώ ανούσιες τις εθνικές επετείους ή να μην τις γιορτάζω, ως πολιτικός όχι;

Ως πολίτης επιτρέπεται να μην βλέπω το μέλλον μέσα από το πρίσμα του παρελθόντος, ως πολιτικός όχι;

Ως πολίτης επιτρέπεται να μην μισώ άλλους λαούς παρά μόνο πολιτικές, ως πολιτικός όχι;

Μήπως είναι προκαθορισμένα τα στεγανά των πολιτικών ούτως ώστε ποτέ να μην τους αφήσουμε να είναι και πολίτες;

Μήπως ένας πολιτικός παύει να είναι ελεύθερος εξ ορισμού;

Μήπως πραγματικά δεν θέλουμε να έχουμε αληθινούς πολιτικούς;

Κι αν πραγματικά υπάρχουν πολίτες – πολιτικοί πού είναι; Κρύβονται μην τους πάρουμε χαμπάρι και βγάζουμε τους σκέτους πολιτικούς στην τηλεόραση;

P.S. Κωστή μου, η Αμερική κάνει τα πάντα για να σε κρατήσει εκεί. Είστε έντεκα εκατομμύρια και η δημοτικότητα του προέδρου επιβάλλει να πάψετε να κάνετε τα φαντάσματα. Τουλάχιστον θα μπορείς να ξαναδείς την πατρίδα σου. Έμαθα και ένα ευχάριστο σήμερα. :)

ΟΙ ΕΝΟΧΕΣ

2006-05-15T23:33:00.000+03:00

(ως όπλο)

Η άποψη μου για τις ενοχές όταν μου τις προκαλούν άλλοι, είναι ότι αποτελούν ένα σημαντικότατο όπλο εναντίον μου. Από όπου κι αν προέρχονται, τις αντιμετωπίζω πολύ πολύ αρνητικά γιατί συνήθως πίσω τους κρύβονται οι πιο απαράδεκτοι σκοποί των πιο σιχαμερών ή πιο αθώων μυαλών του κόσμου. Ίσως το εξέφρασα βέβαια λίγο τραβηγμένα προσπαθώντας να εκφράσω το πόσο πολύ έχω βασανιστεί από δαύτες μέχρι να τις ξεφορτωθώ για τα καλά.

Όταν ας πούμε είσαι δεκάξι και η μάνα σου μετά από σχετική ανάκριση σε γεμίζει τύψεις του τύπου : «στο τιμόνι που κρατάει ο πατέρας σου, ορκίσου μου ότι δεν θα κάνεις τίποτα μέχρι να παντρευτείς», κι εσύ ξέρεις τον ξενοδόχο με το μικρό του όνομα ε, δεν είναι και πολύ εύκολα τα πράγματα. Και είσαι μόνο δεκάξι. Άπειρα ξενύχτα, κόμπος στο στήθος για μήνες και αποξένωση στο παιδικό δωμάτιο παρακαλώντας αυτό το «τιμόνι που κρατάει ο πατέρας σου» να μην του φέρει ατύχημα γιατί σίγουρα θα φταις εσύ. Μόνο και μόνο επειδή κάνεις σεξ με το αγόρι που είσαι ερωτευμένη σαν τρελλή. Σταματάς να τους κοιτάς στα μάτια και μετά αλυσίδα. Ή θα το πάρεις κατάκαρδα και θα το ρίξεις σε προσευχές, τάματα και αγαμία ή θα σκεφτείς λογικά (ελπίζω να μην βασανιστείς όσο εγώ) και θα αποφασίσεις ότι η ζωή είναι δική σου και ότι η αξιοπρέπειά σου δεν είναι αναλογική με την ηλικία που πρωτοπηδήχτηκες. Αλλάζει βέβαια εντελώς η κοσμοθεωρία σου αν καταφέρεις και απαγκιστρωθείς από τέτοια διλλήματα. Φτιάχνεις τα δικά σου σοβαρά από τα «σοβαρά» που έχει επιβάλλει η παράδοση, η θρησκεία και ένα σωρό άλλοι με ανώτερο σκοπό να χάσεις αυτά που πραγματικά σε ενδιαφέρουν.

Δεν ξέρω αν τα δικά μου «σοβαρά» συμπίπτουν με του υπόλοιπου κόσμου, όμως τα ΄χω ξεγυμνώσει από «πρέπει» άλλων. Έχω και δικά μου πια. Και εκεί τα βρίσκω μπαστούνια με τους γύρω μου. Δεν ξέρω γιατί είναι τόσο σημαντικές οι ενοχές για τους άλλους. Ίσως έτσι έμαθαν. Είναι ο πιο οικείος κώδικας επικοινωνίας για έναν άνθρωπο, αν μεγάλωσε έτσι. Παράπονα από παντού, ενοχές για το παραμικρό, σκληρά όπλα εναντίον μου. Αποφεύγω συστηματικά πλέον αγαπημένους μου φίλους για να γλιτώσω τον πυροβολισμό «γιατί δεν με πήρες τηλέφωνο;», «γιατί δεν ήρθες στην γιορτή μου;», «μας ξεχνάς, δεν μας αγαπάς πια». Ο κόσμος σου να γκρεμίζεται και να πρέπει να είσαι πιο τυπική, πιο κοινωνική, πιο «πρέπει». Να έχεις ημερολόγιο και να κάνεις τα τηλέφωνά σου, τις επισκέψεις σου.Ουφ, κουράστηκα.

Αναλλώνομαι πια σε χαζές δικαιολογίες για να προχωρήσουμε την κουβέντα, μπας και προλάβω να πω επιτέλους την ουσία : «μου έλειψες πολύ και είπα να σε ακούσω λιγάκι – είσαι καλά;»

ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΠΥΡΙ

2006-05-14T23:00:00.000+03:00

Ο κύριος Ανδρέας Μπάσογλου είναι Φαρμακοποιός. Και όχι μόνο φαρμακοποιός αλλά και Μέλος της Εταιρείας Ομοιοπαθητικών Φαρμακοποιών. Τον ανακάλυψα τυχαία όταν ο φαρμακοποιός μου έβαλε μια τεράστια ταμπέλα έξω από το μαγαζί του (γιατί περί μαγαζιού πλέον πρόκειται) : ΠΩΛΟΥΝΤΑΙ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ. Έτυχε να τον επισκεφτώ πάνω που του έστηναν την ταμπέλα και δεν γινόταν να μην μου την σχολιάσει. Γαμώτο! Καμμιά φορά δεν γίνεται με τίποτε να αποφύγεις πράγματα που σε γαργαλάνε για χαβαλέ. Είχα πάει μόνο και μόνο να πάρω μια αντιβιοτική κρεμούλα για ένα κωλόσπυρο. Και το ΄φαγα το κύρηγμα : «α, δεν θέλω αντιρρήσεις. Ξέχνα τα αντιβιοτικά και τα χημικά. Θα πάρεις staphysagria». Δυστυχώς βιάστηκα: «μπα, πίνω πολλούς καφέδες και είναι επικίνδυνος συνδυασμός. Πάντως το ξέρω ότι είναι και γαμώ τα φάρμακα». Μπερδεύτηκε ο άνθρωπος, σου λέει αυτή θα τα ξέρει καλύτερα από μένα και δεν το συνέχισε. Μαλακία βέβαια γιατί θα είχαμε κορυφαία συζήτηση. Μου ΄δωσε λοιπόν την αλοιφούλα μου και την γλίτωσε χωρίς πολλά πολλά.

Με ξέρετε πια όμως, ότι θα σκάσω αν δεν εντρυφήσω στα καινούργια επιστημονικά επιτεύγματα. Όχι τίποτα δηλαδή, αλλά έχουμε βγάλει κι ένα Πανεπιστήμιο και πρέπει να συμβαδίζουμε με την εποχή. Τί λέγαμε; Α, ναι. Ο κύριος Ανδρέας Μπάσογλου λοιπόν, ως τέτοιος που είπα αποπάνω έγραψε ένα καταπληκτικό άρθρο για τα ομοιοπαθητικά φάρμακα και μάλιστα για αυτό που μου πρότειναν. Απ΄το γκούγκλισμα προέκυψε δηλαδή, μην νομίζετε ότι έχω τόσο υψηλές διασυνδέσεις. Λέει λοιπόν το Μέλος ανάμεσα σε πολλά χρήσιμα πράγματα , ότι αυτό το φάρμακο είναι ό,τι πρέπει για : «συχνοουρία με ούρα που εξέρχονται κατά σταγόνα. Τσούξιμο κατά την διάρκεια και μετά την ούρηση. Χρήσιμο φάρμακο σε προστατίτιδες, σαλπιγγίτιδες, αμηνόρροια από συναισθηματική ταραχή. Κυστίτιδα κατά τη διάρκεια της κύησης ή από υπερβολική ερωτική δραστηριότητα. Ο ασθενής που χρειάζεται staphysagria χαρακτηρίζεται από καταπίεση συναισθημάτων».

Αυτό το τελευταίο κύριε Ανδρέα μου ήταν μαχαιριά στο στήθος οφείλω να σας πω. Για το σπυρί μου όμως, δεν έγραφε πουθενά, οπότε είπα να το ψάξω στα εξωτερικά γιατί οι ξένοι επιστήμονες είναι πιο τρέντι ρε παιδάκι μου. Το βρήκα λοιπόν. Και έγραφε και για το σπυρί μου. Αλλά εκεί έφαγα άπειρες μαχαιριές. Ενδεικτικά οι πιο αξεπέραστες ήταν οι εξής :

Θεραπεία για Προβλήματα Συμπεριφοράς :

-Για αυτούς που πετάνε πράγματα σε ανθρώπους (ένα γαμωφαρμακάκι πώς γίνεται από ένα κωλόσπυρο να με ξέρει τόσο καλά; )

-Γι΄αυτούς που θέλουν σεξ (καρατεράστιο πρόβλημα συμπεριφοράς για την επιστήμη της Ομοιοπαθητικής – η συμβατική ιατρική προφανώς κάνει την πάπια).

-Γι’ αυτούς που έχουν διανοητικά προβλήματα από υπερβολικό σεξ (τα λέει και ο Χριστόδουλος αλλά η επιστήμη έχει άλλη βαρύτητα).

-Για μετά τον αυνανισμό (προφανώς για να γλιτώσετε την τύφλωση και τα διανοητικά προβλήματα),

-Για απρεπή συμπεριφορά (εννοεί το σεξ και τον αυνανισμό, μην ψάχνεστε).

Σας ορκίζομαι έτσι ακριβώς τα γράφει και είναι ένα τεράστιο κατεβατό. Δεν το συνέχισα. Για ένα σπυρί πήγα και έγινα ρόμπα. Πάντως με τρία χαπάκια το πρωί, τρία το μεσημέρι και τρία το βράδι, δεν ξέρω για το σπυρί σας αλλά προβλήματα συμπεριφοράς τύπου σεξ, δεν θα ΄χετε με τίποτα.

Γιατί είπαμε, οι ομοιοπαθητικοί πρώτα απ΄όλα ενδιαφέρονται για τον Άνθρωπο. Όπως και η Εκκλησία. Βοήθειά μας.

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

2006-05-14T00:33:00.000+03:00

Ποτέ δεν μου άρεσε το μάθημα της Ιστορίας. Ίσως επειδή έχω γενικότερα πρόβλημα με πράγματα που θέλουν μνήμη και επεξεργαστή άνω του μετρίου. Αυτά που συγκρατούσα μόνο ήταν περιστατικά κοσμογονικά που είναι αδύνατον να αφήσεις να ξεχαστούν. Παράδειγμα, ο Καποδίστριας με τις πατάτες. Μέγας ευεργέτης. Ή ιστορικές τοποθεσίες που είχα φροντίσει να τις αποστηθίσω σαν ποίημα και μου μείνανε : «Εσκί Σεχίρ Κιουτάχεια Αφιόν Καραχισάρ – δεν γουστάρω χίστορι, της θειάς σας το σερβάν». Αρκεί να θυμόμουν να μην έγραφα ολόκληρα τα ποιήματά μου στα διαγωνίσματα.

Η χειρότερή μου ήταν οι τοποθεσίες και τα ονόματα. Σαν να είσαι μάγειρας και η χειρότερή σου να είναι το μαγείρεμα. Με τίποτα δεν υπήρχε περίπτωση να μην τα κάνω σκατά. Μια άλωση της Πόλης θυμάμαι και τον χρυσό αιώνα του Περικλέους. Πάλι καλά που δεν με είχαν ρωτήσει για τον αργυρό και τον χάλκινο. Αλλά ήταν και τόσο σιχαμένα τα βιβλία της ιστορίας που δεν σε τραβούσαν καθόλου. Όπως και οι καθηγητές. Λες και είχαν συννενοηθεί όλους τους άχρωμους, άγευστους, αγέλαστους και ξενέρωτους ανθρώπους να τους κάνουν καθηγητές ιστορίας. Αν δηλαδή έβγαινε νόμος να κάνουν οι Γαλλικούδες ιστορία, εγώ τώρα θα ήμουν αστέρι. Γιατί το μάθημα της ιστορίας θέλει το πιπεράκι του, θέλει το κουτσομπολιό του, θέλει να ασχολείσαι λιγάκι με τα κοσμικά ή έστω την μόδα. Αν για παράδειγμα κάποιος μου έλεγε ότι η τάδε Βασίλισσα της Αγγλίας δεν έκανε ποτέ μπιντέ και πηδιόταν για όλη της την θητεία από τότε μέχρι τότε με το αγαπημένο της άλογο, δεν θα υπήρχε καμμία μα καμμία περίπτωση να το ξεχάσω.

Στην Τρίτη Λυκείου ήμουν υποχρεωμένη να αποστηθίσω κάτι συνθήκες για τις Πανελλήνιες. Μαζεύονταν όλοι οι μαλάκες όλη την ώρα, κάποιες συγκεκριμένες ημερομηνίες στου διαόλου την κάλτσα και άρχιζαν τ’ αλισβερίσια. Η Πολωνία έπαιρνε πίπες στην Γερμανία που έχυνε με την Ρωσσία που γυάλιζε τον κώλο της Πρωσίας και όλοι μαζί γαμούσαν την Ελλάδα. Ναι, πάντα αυτό ήταν το ηθικό δίδαγμα των συνθηκών. Όλοι κυνηγούσαν τον κώλο μας. Κάπως έτσι τα μετέφραζα μπας και τα καταλάβω καλύτερα. Θα έφταιγαν και οι εφηβικές ορμές και βρήκα να ξεσπάσω στην Ιστορία. Βέβαια όταν γράφαμε διαγωνίσματα έβαζα και λίγο έρωτα στα γαμήσια για να γουστάρει η καθηγήτρια. Και γούσταρε η ηλίθια. Αγάμητη γαρ. Μιλάμε άμα της έγραφα άρλεκιν, πάλι ιστορία θα νόμιζε ότι διάβαζε. Μια φορά βέβαια μου την είπε, ότι και καλά πρέπει να γράφω επακριβώς ότι λέει το βιβλίο και να μην κάνω παρομοιώσεις ή εκτενείς αναλύσεις στις διαπροσωπικές σχέσεις των κρατών αλλά εκτιμούσε λέει, την συνθετική μου σκέψη. Μέχρι τα είκοσι νόμιζα ότι «συνθετική σκέψη» είναι να τα αναγάγεις όλα σε γαμήσια.

Αν μου κάνει κάποιος τώρα τεστ για τις συνθήκες, θυμάμαι μόνο την σος. Την συνθήκη των Σεβρών. Που φυσικά ήταν ένα από τα θέματα. Και που φυσικά ήταν το μόνο που απάντησα. Μόνο που δεν είχα προλάβει να της φτιάξω ποιηματάκι και την έγραψα «συνθήκη των Σερβών». Πέντε ήταν ο βαθμός μου στην Ιστορία. Η καθηγήτρια μου είπε ότι οι εξεταστές δεν εκτίμησαν την συνθετική μου σκέψη και ότι είναι πολύ οπισθοδρομικό το σύστημα για δεχτεί προσωπικές κρίσεις. Πρέπει δηλαδή να παίρνεις το βιβλίο, να το αποστηθίζεις, να μην πάει με τίποτε το μυαλό σου στο πονηρό, να μην κουτσομπολέψεις, να μην κρίνεις και να μην κάνεις ποιήματα. Και να είσαι και έφηβη. Αναρρωτιέμαι τί άνθρωπος θα γινόμουν αν το έκανα όλο αυτό. Μπορεί και καθηγήτρια Ιστορίας. Μπρρρρρ...

WEEKEND FAIRY TAIL

2006-05-13T19:22:00.000+03:00

Πατάω απαλά απαλά τα πλήκτρα και ακούω μουσική όσο πιο σιγά μπορώ. Το σπίτι μου γέμισε ροχαλητά και εγώ γελάω σαν μαλάκας. Καμμιά φορά τσιμπιέμαι μήπως όλα αυτά είναι όνειρο. Όχι δεν είναι. Είμαι σίγουρη ότι χθες ήρθαν φίλοι στο σπιτάκι μας, χουζουρέψαμε μαζί το πρωί στο κρεβάτι, έφτιαξα καφεδάκια, φάγαμε την ίδια ώρα στο ίδιο τραπέζι, είδαμε μαζί τηλεόραση και πολύ φυσικά πήγε να κοιμηθεί. Ίσως τα παραμύθια έχουν μείνει πολύ πίσω. Ίσως τα σημερινά παραμύθια να πρέπει να γραφτούν κάπως έτσι:

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε σε μια πανέμορφη τσιμεντένια πολιτεία μια πολύ ευτυχισμένη οικογένεια. Είχαν το σπιτάκι τους, το αμαξάκι τους, το dvd player, την ψηφιακή κάμερα, τα πισιά τους και την αγάπη τους. Ήταν δε τόσο τυχεροί που και οι δύο είχαν δουλειά και μάλιστα δούλευαν πενθήμερο – οχτάωρο. Πληρώνονταν υπερωρίες κανονικότατα και η απόσταση από τις δουλειές τους δεν ήταν μεγάλη. Αφήστε που γλίτωναν και την Αττική Οδό. Πήγαιναν κάθε χρόνο διακοπές σε τόπους εξωτικούς, ενώ είχαν πολλούς φίλους που μπορούσαν να συναντούν όποτε θέλουν γιατί ήταν όλοι τους δημόσιοι υπάλληλοι. Τα Σαββατοκύριακα τα περνούσαν στο κρεβάτι και στις αργίες πήγαιναν στο εξοχικό τους.

Τα χρόνια πέρασαν ευτυχισμένα μέχρι τα εκατό τους χρόνια. Δεν έπαθαν καρκίνο, δεν έπαθαν εγκεφαλικά ή εμφράγματα και έφτασαν μέχρι τα βαθιά γεράματα όπου έκαναν ακόμη σεξ κάθε μέρα. Τα παιδιά τους, τους υπεραγαπούσαν και τους επισκέπτονταν συχνά. Κανένα τους ποτέ δεν αρρώστησε, κανένα δεν έμεινε άνεργο και κανένα δεν πέθανε νωρίτερα από αυτούς, ενώ όλα παντρεύτηκαν και σπούδασαν ότι γούσταραν.

Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

TEST DRIVE

2006-05-12T01:00:00.000+03:00

Σήμερα είπα να κάνω ένα test drive…. ;)

ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟΝ

2006-05-11T17:30:00.000+03:00

Υπάρχει μια θεωρία για τις βρισιές. Πρέπει λέει, για να δώσεις έμφαση στην βρισιά σου να ακολουθήσεις έναν απλό κανόνα. Έχεις ας πούμε έναν παπάρα και θέλεις οπωσδήποτε να τον πεις παπάρα. Ανοίγεις λοιπόν την στοματάρα σου και φωνάζεις του σκασμού : ΠΑΠΑΡΑΑΑΑΑ!!!!. Ε, και; Τί καταλάβες; Η μισή Ελλάδα είναι παπάρες και η άλλη μισή αρχίδια, μαλάκες και μπρίκια. Τα ίδια και τα ίδια. Καμμιά πρωτοτυπία. Και ο παπάρας ούτε που σου δίνει σημασία. Το θέμα είναι να τον μπερδέψεις, να τον αποσυντονίσεις, να τον βάλεις να σκεφτεί και να την ακούσει στέρεο. Αν και υπάρχουν και μερικές πρωτότυπες βρισιές, συνήθως βαριέμαι αφόρητα με τις συνηθισμένες.

Λέει λοιπόν αυτή η θεωρία ότι αρκεί να πάρετε πολύ συνηθισμένες λέξεις και να τις κολλήσετε στην βρισιά σας χωρίς να το σκεφτείτε. Αφήστε τους παραλήπτες να τις σκεφτούν. Προσοχή όμως, όχι δυό βρισιές. Όχι ας πούμε αρχιδοπαπάρα, μαλακοπαπάρα, πουτανοπαπάρα (αυτό μάλλον δεν ταιριάζει) γιατί έτσι είστε διπλά κοινότυποι και ο παπάρας πάλι στ΄αρχίδια του.

Σκεφτείτε ας πούμε αθώες γλυκές λεξούλες όπως για παράδειγμα: τιράντα, λάμπα, αρκούδα, ποτιστήρι, περίπτερο, σκούπα, σφηνάκι, βαλβίδα, κανάτα.

Σκεφτείτε τώρα τις βαρετές γνωστές βρισιές : μουνί, καργιόλης, αρχίδι, μαλάκας, λινάτσα, πουτάνα, τσούλα, κουράδα.

Και τώρα, βρίστε πρωτότυπα:

Αρκουδομαλάκα, αρχιδοποτιστήρι, μουνόλαμπα, μαλακοτιράντα, κουραδοπερίπτερο, σκουπολινάτσα, τσουλοσφηνάκι, βαλβιδοπουτάνα, καργιολοκανάτα!

Και αφήστε τον παραλήπτη να κάνει την σύνδεση.

(...μου φαίνεται ότι θα γίνoυμε μια ωραία ατμόσφαιρα μετά από αυτό)

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ

2006-05-10T19:28:00.000+03:00

Το αριστερό μου μεσσαίο δάχτυλο είναι βουτηγμένο μόνιμα σε ένα ποτήρι με παγάκια. Το ΄καψα. Γράφω μόνο με το δεξί και είναι μεγάλη μαλακία. Πατάω τα πλήκτρα με το μεσσαίο δάχτυλο γιατί ο δείκτης του δεξιού μου χεριού πονάει και δεν έχω τσιρότο. Τον έκοψα με το μεγάλο μαχαίρι. Έχω καπνίσει μόνο τρία τσιγάρα, κι αυτά κάτι rockets 24 που βρήκα γιατί δεν μπορώ να στρίψω καπνό. Τα παράθυρα είναι όλα τέντα ανοιχτά γιατί έχω ξεράσει τρεις φορές απ΄το πρωί. Μου είπε η μάνα μου ότι για να γλιτώσω το βάψιμο μπορώ να πλύνω τα πορτοπαράθυρα με χλωρίνη. Εσείς δηλαδή τί θα καταλαβαίνατε; Πήρα λοιπόν παχύρρευστη χλωρίνη και την άπλωσα πάνω στις πόρτες και τις ντουλάπες και περίμενα ν΄ασπρίσουν. Έτσουζαν βέβαια λίγο τα μάτια μου, αλλά θεώρησα ότι είναι καλό σημάδι γιατί έτσι απολυμαίνεται το σπίτι.

Πήρα μετά έναν κουβά νερό, το πανάκι μου και πήγα να τα ξεβγάλω. Η κάθε πόρτα ήθελε τρεις κουβάδες νερό κι ακόμη έχει χλωρίνη επάνω. Μετά από κάθε πόρτα ξέρναγα λιγάκι, ζαλιζόμουν και επέστρεφα δριμύτερη. Τα μάτια μου είναι κατακόκκινα. Πήρα και την μάνα μου να της τα χώσω. Τ΄άκουσα κιόλας. Εκείνη εννοούσε λίγη χλωρίνη σε έναν κουβά με νερό. Μου είπε να φύγω γρήγορα απ΄το σπίτι γιατί όταν είχε κάνει κι εκείνη την ίδια μαλακία πάθαμε οικογενειακώς φαρρυγίτιδα. Γαμάτο ήταν να μην μπορεί να μιλήσει κανείς στο σπίτι. Και γαμώ τις ησυχίες είχαμε για καμμιά βδομάδα. Βέβαια, εκείνη τα ΄χε κάνει χειρότερα. Είχε ανακάτεψει χλωρίνη με ακουαφόρτε.

Και επειδή λοιπόν δεν μπορώ να φύγω απ΄το σπίτι, έχω ανοίξει όλα τα παράθυρα και περιμένω να ξεβρωμίσει. Μάλλον σε τρεις – τέσσερις μέρες. Τα ψόφησα όμως όλα τα μικρόβια. Εγώ ακόμα δεν ψόφησα. Ρε γαμώτο είναι πολύ δύσκολη δουλειά το σπίτι. Τελειώνεις το ένα και εμφανίζονται άλλα δέκα. Και μετά ξαναβρωμίζουν τα παλιά. Τις κουρτίνες τις άφησα να κρέμονται γιατί δεν έχω κουράγιο να τις ξαναράψω. Δεν μου ΄μειναν και δάχτυλα της προκοπής δηλαδή. Πάντως καταλήγω στο συμπέρασμα ότι αν δουλεύεις οι δουλειές του σπιτιού είναι λιγότερες. Πώς στο διάολο τα κατάφερνα τόσα χρόνια δεν μπορώ να καταλάβω.

...ωραία. Όσες ώρες προσπαθώ με ένα δάχτυλο να γράψω έκαψα και το φαγητό. Φανταστείτε κάψιμο αφού κατάφερα και το μύρισα με τόση χλωρίνη.

Μωρό μου, ελπίζω τώρα να κατάλαβες τί σημαίνει «γράφω τον πόνο μου». Ειδικά τώρα που θα μείνεις νηστικός. Οφείλεις όμως να ομολογήσεις κι εσύ ως blogger, ότι ο σκοπός ήτο ιερός.

WHAT A WONDERFUL WORLD…

2006-05-10T00:00:00.000+03:00

Αυτό είναι το πρώτο βραδινό μου κείμενο. Πάντα λειτουργούσα καλύτερα τη νύχτα. Ας το κάνω λιγάκι πιο «σκοτεινό» λοιπόν όπως ακριβώς είναι και η αίσθηση που μου αφήνει αυτές τις μέρες η μικρή μας κοινωνία ηλεκτρονίων. Που κάποιες στιγμές εύχομαι να ήμασταν μονάχα ηλεκτρόνια και όχι άνθρωποι. Θα ήταν όλα πιο εύκολα έτσι.

Μικρά φλασάκια από όλα τα χρόνια της ζωής μου περνούν από τα μάτια μου όλο και πιο έντονα αυτές τις μέρες. Επιμένουν να μου θυμίζουν πράγματα που θα ΄θελα να ξεχάσω, να μην χρειαστεί να ξανασυναντήσω.

Πέντε ετών...Στα βαγόνια του τραίνου της Γερμανίας έκανα κάποτε ένα μεγάλο λάθος. Έτρεξα μπροστά αφήνοντας το χέρι της μάνας μου για να προλάβω το τελευταίο σφύριγμα. Μπήκα στο βαγόνι που καθόταν μια φίλη μας με τον γιο της. Έντρομη η μητέρα μου με βούτηξε, με έβγαλε από το βαγόνι και προχωρήσαμε μπροστά. Στα «δικά μας» βαγόνια. Θα συναντούσε την φίλη της μετά. Εκείνο το κομμάτι του τραίνου που είχα μπει κατά λάθος δεν ήταν για μας, ήταν για τους Τούρκους. Όταν ρώτησα την μητέρα μου γιατί οι Γερμανοί, οι Έλληνες και όλοι οι άλλοι κάθονται μπροστά και όχι μαζί με την φίλη μας, μου απάντησε ότι έτσι λέει ο νόμος. Αργότερα έμαθα ότι ο «νόμος» αυτός καθιερώθηκε διότι οι Τούρκοι μύριζαν άσχημα.

Έντεκα ετών...Στο σχολείο πήγαινα μαζί στην ίδια τάξη μαζί με τον ξάδελφό μου. Ήταν μάρτυρας του Ιεχωβά. Μέχρι να ξεκαθαρριστεί από την γιαγιά μου ότι εγώ ήμουν χριστιανή ορθόδοξη, περνούσα καθημερινά τεστ από άλλες μαμάδες : «κάνε το σταυρό σου», «πες μου το πάτερ ημών», «πήγες την Κυριακή στην εκκλησία;» Ο ξάδελφός μου σύντομα απομονώθηκε τελείως από τα υπόλοιπα παιδιά. Όταν κάναμε προσευχή στο προαύλιο εκείνος ήταν ήδη στην αίθουσα και μας περίμενε. Η απομόνωση αυτή τον έκανε εσωστρεφή, ντροπαλό και φοβισμένο. Έγινε πολύ κακός μαθητής, πήγε αργότερα φυλακή στο στρατό περίπου πέντε χρόνια διότι η θρησκεία του δεν του επέτρεπε να βαστήξει όπλο και τώρα εργάζεται στις λαικές αγορές. Ακόμη μισεί το σχολείο.

Δεκαεφτά ετών... Ο πατέρας μου έπαθε ατύχημα στα καράβια και αναγκάστηκαν με την μητέρα μου να εργαστούν σε λαικές αγορές στα προάστια της Αττικής. Μόλις είχε έρθει το πρώτο κύμα μεταναστών και πήγαινα να βοηθήσω γιατί οι κλοπές ήταν απίστευτες με αποκορύφωμα το Κορωπί και τον Ωρωπό. Οι μητέρες είχαν εκπαιδεύσει τα πιτσιρίκια να κρύβονται κάτω από τον πάγκο και όσο εκείνες διάλεγαν, εκείνα βουτούσαν ότι έφτανε το χέρι τους. Οι πάγκοι με τα λαχανικά είχαν κυριολεκτικά ρημαχτεί και αυτοί οι άνθρωποι κυριολεκτικά πεινούσαν. Εκτός λοιπόν από την υπερβολική αστυνόμευση, οι λαικατζήδες αποφάσισαν να δράσουν κι εκείνοι. Προμηθεύτηκαν ξύλινα γκλομπ και παρέδιδαν οι ίδιοι τους κλέφτες στους αστυνομικούς μετά την δημόσια «περιποίηση». Τόσο πολύ ξύλο δεν έχω δει ποτέ άλλοτε στην ζωή μου. Τον καιρό εκείνο θυμάμαι μονίμως να προσπαθώ με τον πατέρα μου να συνεφέρουμε την μητέρα μου που λιποθυμούσε από τα κλάμματα.

Τριάντα δύο ετών... Η Ρ. από την Αλβανία νοίκιασε σπίτι απέναντι από το μαγαζί μου. Μια πολύ αγαπημένη οικογένεια με δυό κοριτσάκια. Ο σύζυγος δούλευε σε οικοδομές και εκείνη καθαρίστρια σε σπίτια. Η γειτονιά κυριολεκτικά τους αγκάλιασε, αφού φυσικά εκείνη ξεβρώμισε όλα τα σπίτια της και εκείνος έκανε όλες τις χαμαλοδουλειές των γειτόνων. Όλα αυτά βέβαια, μέχρι που ανακάλυψαν ότι ήταν Μουσουλμάνοι. Πολύ σύντομα δεν έβρισκαν δουλειά. Μέσα σε δύο μήνες εκείνοι και τα παιδιά τους βαφτίστηκαν χριστιανοί με νονάδες δυό «κυρίες» της γειτονιάς. Τώρα ζουν ήσυχα και έχουν πολλή δουλειά. Μονάχα που καιγόταν η καρδιά μου όταν έβλεπα μέσα από το παράθυρό τους να στρώνουν το χαλί και να κάνουν κρυφά την προσευχή τους στον Αλλάχ.

Θα έδινα τα πάντα για να μην ξαναζήσω τέτοιες στιγμές. Και πιστέψτε με δεν έχω αναφέρει ούτε τις μισές. Δεν ξέρω αν κάνω κακό στην πατρίδα να σκέφτομαι έτσι, δεν με ενδιαφέρει αν συμφωνείτε ή διαφωνείτε με την απομόνωση ανθρώπων αλλά ακόμα κι αν βουλιάξει η πατρίδα μου, πιστεύω ότι όλοι οι παραπάνω άνθρωποι δεν το αξίζουν όλο αυτό. Κι ας μυρίζουν, κι ας πιστεύουν όπου θέλουν, κι ας είναι αναγκασμένοι να βάλουν τα παιδιά τους να κλέψουν για να φάνε.

ΚΡΕΜΕΣ & ΚΑΛΛΥΝΤΙΚΑ

2006-05-08T21:41:00.000+03:00

Είναι η εποχή φαίνεται. Κάθε χρόνο, οι φίλες μου αφηνιάζουν. Ορμάνε σε Χόντους και τους γδύνουν κυριολεκτικά. Εννοείται αφού δώσουν έναν σκασμό λεφτά. Και εγώ αφρίζω αλλά δεν έχω πάντα κουράγιο να εξηγώ. Βέβαια ακόμη κι αν το κάνω, καμμία δεν το δέχεται λες και συνομωτώ για να μείνει πάνω τους κολλημένη η κυτταρίτιδα για πάντα. Λες και εγώ δεν έχω. Επικρατεί ακόμη η λογική του «κοίτα τί ωραίο δέρμα, εμ βέβαια φοράει σωστές κρέμες/ ξέρει το μεγάλο μυστικό». Νομίζουμε ακόμη ότι η ποιότητα ενός δέρματος εξαρτάται καθαρά από το πώς το φροντίζουμε και πόσο ακριβά σκευάσματα χρησιμοποιούμε. Και σε όλα αυτά παραμένω η κακιά της παρέας.

Έκατσα με ένα απλό σχεδιαγραμματάκι και ανέλυσα στον αδελφό μου τις στοιβάδες του δέρματος, πού είναι η κυτταρίτιδα, πού οι ρυτίδες και πόσο μάταια είναι όλα αυτά τα χαζά που πουλιούνται. Του εξήγησα ότι οι γυναίκες τείνουν να μην τα δέχονται όλα αυτά και πως οι φίλες του θα αντιδράσουν αρνητικά όπως και οι δικιές μου όταν κάθε φορά τους γκρεμίζω το σκεύασμα που χρυσοπλήρωσαν. Είχα δίκιο. Μόνο μία το δέχτηκε. Οι άλλες προτίμησαν την παραμύθα αμφισβητώντας ότι μια ολόκληρη βιομηχανία είναι στημένη σε ένα κουτό παραμύθι (για τα δεδομένα της εποχής μας).

Στην εποχή της γιαγιάς μου κάποια γυναίκα στην γειτονιά πουλούσε μια θαυματουργή κρέμα. Όσες την φορούσαν έκαναν μια κατάλευκη θεοτσιτωμένη επιδερμίδα. Η κυρία αυτή για τα τότε δεδομένα έγινε πολύ πλούσια. Μετά από λίγα χρόνια όσες χρησιμοποίησαν αυτήν την κρέμα έπαθαν μεγάλη ζημιά. Αποδείχτηκε ότι περιείχε υδράργυρο ο οποίος είχε την ιδιότητα να δημιουργεί μια στρώση κάτω από την επιδερμίδα, να μην την αφήνει να οξυγονωθεί και να την μαραζώνει μετά από κάποιο καιρό. Ίσως τύχει να έχετε δει γυναίκες μεγάλης ηλικίας με δέρμα ασυνήθιστα ρυτιδωμένο. Λες και έχεις πάρει μαχαίρι και έχεις κάνει χιλιάδες μαχαιριές παντού. Ο υδράργυρος από τότε απαγορεύτηκε. Αλλά όλα αυτά, πριν πενήντα χρόνια. Τότε που τα καλλυντικά δεν πωλούνταν σε καταστήματα αλλά φτιάχνονταν από αγνώστους.

Είμαι υπέρ των καλλυντικών. Τρελλαίνομαι για ότι έχει να κάνει με μακιγιάζ, αρώματα, έλαια και μπιχλιμπίδια. Κοροιδίστικα λεφτά όμως δεν έχω δώσει και ούτε πρόκειται. Τί ακριβώς περιμένετε από μια κρέμα προσώπου, από μια αντιρυτιδική, από μία τροφής, από μία νυκτός ή από μια κρέμα αδυνατίσματος σώματος; Θεωρείτε ότι η περιοχή του λαιμού, των ματιών, του στήθους ή των γλουτών χρειάζεται το δικό της βαζάκι; Πιστεύετε στ΄αλήθεια ότι υπάρχει κρέμα που μπορεί να επιτύχει σύσφιξη ή να εξαφανίσει ρυτίδες;

Είναι αδύνατο να τα αναλύσω ένα ένα ξεχωριστά, όμως δυό τρία πραγματάκια πρέπει να ειπωθούν. Το ανθρώπινο δέρμα κατ’ αρχήν δεν παθαίνει τίποτε χωρίς καλλυντικές κρέμες. Διαθέτει άψογους μηχανισμούς που το προστατεύουν υπό φυσιολογικές συνθήκες. Ένας από αυτούς είναι και η υδρολιπιδική μεμβράνη. Είναι αυτή η γυαλάδα του προσώπου που δεν είναι πια στην μόδα αλλά καμμιά δεν ξέρει ότι μας είναι απαραίτητη. Δεν είναι υποχρεωμένο κανένα κοριτσάκι από τα δεκάξι του να χρησιμοποιεί ισοβίως όλες αυτές τις αηδίες μόνο και μόνο γιατί μας το έχουν επιβάλλει τόσο μονόπλευρα.

Ένα σημαντικό κομμάτι είναι το κόστος. Το 80% περίπου του κόστους των καλλυντικών αφορά το βαζάκι και την φίρμα, παρά το ίδιο το προιόν. Δεν θέλω να αναφερθώ σε συγκεκριμένες μάρκες αλλά όλες θα ξέρετε κάποια πανάκριβα καλλυντικά που είναι το νούμερο 1 στην Ελλάδα και έχουν έρθει από Αμερική. Η τιμή τους όταν πρωτοήλθαν στην Ελλάδα ήταν εξωπραγματική, πράγμα που τους απέφερε τρελλά κέρδη διότι όλες θεώρησαν ότι κάτι τόσο πολύ ακριβό θα είχε εκπληκτικά αποτελέσματα. Το αποτέλεσμα ήταν ότι οι κρέμες αυτές είχαν φτιαχτεί για ψυχρότερα κλίματα και έφεραν ένα σωρό προβλήματα στα δέρματα των Ελληνίδων. Πέραν αυτού δεν είχαν ημερομηνίες λήξης με αποτέλεσμα να είναι αλλοιωμένα και να μυρίζουν. Περιείχαν επίσης φυτικά συστατικά που δημιούργησαν πολλές αλεργίες. Όλα αυτά τα γνωρίζω γιατί πολλά θύματα έρχονταν για να «θεραπεύσουν» το δέρμα τους στα ινστιντούτα. Και το μόνο κοινό μετά από άπειρα ιστορικά ήταν αυτές οι κρέμες. Το αποτέλεσμα; Τα καλλυντικά αυτά είναι ακόμη νούμερο ένα στην Ελλάδα και με διπλάσια τιμή.

Θα μπορούσα να γράψω τρία μπλογκ για το πόσο κοροιδία είναι τα περισσότερα καλλυντικά σκευάσματα. Έχοντας όμως στην διάθεσή μας αυτό το υπέροχο μέσο που λέγεται διαδίκτυο είναι ντροπή να μην γνωρίζουμε το δέρμα μας, το σώμα μας και τις λειτουργίες του. Ξοδέψτε όσο θέλετε αλλά μην πιστεύετε παραμύθια.

Και αν ακόμη δεν θέλετε να με πιστέψετε, τουλάχιστον ψωνίζετε καλλυντικά από φαρμακεία. Ας έχουν τουλάχιστον ημερομηνία λήξης αφού δεν έχουν τίποτε άλλο να σας προσφέρουν εκτός από άρωμα, χρώμα, ωραία υφή και μπόλικη ελπίδα.

ΚΟΙΝΟ DNA

2006-05-08T17:42:00.000+03:00

Οι υπερυπολογιστές κατόρθωσαν κάτι για το οποίο μάχονται οι επιστήμονες εδώ και πολλά χρόνια. Είναι πια επίσημο και τελεσίδικο, το ότι όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη προέρχονται από μια γυναίκα που έζησε στην Αφρική όταν πρωτοδιαχωρίστηκε ο άνθρωπος από τον χιμπατζή. Η αποκρυπτογράφηση του dna είναι γεγονός καθώς και οι ρίζες μας.

Αυτή βέβαια, είναι μια είδηση που δεν την ακούς κάθε μέρα αλλά και δεν μπορείς έτσι απλά να καταλάβεις τί μπορεί να σημαίνει σήμερα για μας. Στο άρθρο που το διάβασα είχε την πολύ εύστοχη παρατήρηση, ότι όλα αυτά είναι σημαντικό που συμβαίνουν την εποχή της παγκοσμιοποίησης. Τώρα δηλαδή που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί τα καλά και τα δεινά, τώρα ακριβώς η επιστήμη σπάει τα κατασκευασμένα σύνορα.

Δεν είχα προβληματιστεί ποτέ για τις ρίζες μου. Εννοώ, τις τόσο μακρινές. Ψιλομανούριασα όταν μερικοί «επιστήμονες» υποστήριζαν ότι οι Έλληνες κατάγονται από τον συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο ανέκαθεν. Χαζογέλασα όταν κάτι πρόβατα υποστήριζαν ότι το dna των Ελλήνων είναι διαφορετικό από του υπόλοιπου κόσμου. Στεναχωρέθηκα αφάνταστα βλέποντας ξανά και ξανά τα ντοκυμαντέρ για τους Εβραίους που σκότωσαν οι Γερμανοί με αφορμή την φυλή τους.

Δεν ήξερα αν εκτός από τα εμφανή εξωτερικά χαρακτηριστικά υπήρχε και κάτι άλλο που διαχωρίζει τους ανθρώπους. Κάτι βιολογικό. Αλλά και αν υπήρχε, ποτέ δεν δέχτηκα ότι θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο σε ίσα δικαιώματα. Τώρα οι ίσες ρίζες τουλάχιστον, αποδείχτηκαν. Και ως νέμεσις κάποιοι που υποβλήθηκαν σε τέτοιου είδους τεστ ανακάλυψαν προγόνους που σε άλλη περίπτωση θα μισούσαν. Είναι πολύ πιθανό, ο καθένας μας να έχει μακρινούς προγόνους Εβραίους, Αφρικανούς, Κινέζους. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον το συγκεκριμένο τεστ να γίνει σε όλους τους βουλευτές και παπάδες. Θα ήθελα πολύ να δω την φάτσα του Άνθιμου αν αποδεικνυόταν ότι κατάγεται από Εβραίους και την φάτσα του Ψωμιάδη αν κατάγεται από Οθωμανούς, αφού αμφότεροι δίνουν τόση βάση στην ιστορία και στην παράδοση των Ελλήνων.

Τελικά καμμιά φορά υπάρχουν τόσες πολλές φιλοσοφικές προεκτάσεις πίσω από μια επιστημονική ανακάλυψη που είναι σχεδόν συγκινητικό να τις αναλύεις. Αυτά που προσπαθούμε αιώνες ολόκληρους με νομοθεσίες, ηθικούς κώδικες και θρησκείες να διατηρήσουμε ως δικαιώματα, αρκεί μία και μόνο επιστημονική ανακάλυψη να μας τα τεκμηριώσει. Άσχετα αν τις περισσότερες φορές είναι ήδη αργά. Άσχετα αν έχουν ήδη γίνει άπειρα χαζά εγκλήματα σε ένα σωρό αθώο κόσμο. Άσχετα αν η σωρεία ειδήσεων, βάζει πια την επιστήμη στα ψιλά γράμματα και προμοτάρει όλους αυτούς που έχουν πια καταγεγραμένο στο dna τους ότι είμαστε άνισοι.

Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ…

2006-05-07T20:41:00.000+03:00

…Χατζηστεφάνου είναι μία surlulu. Πάει και τελείωσε!

(love this guy)

ΛΕΞΕΙΣ ΤΖΙΖ

2006-05-07T19:28:00.000+03:00

Ή αλλιώς «κουμπιά». Συγκεκριμένες λέξεις που δεν πρέπει να πεις καθόλου σε συγκεκριμένα άτομα. Αυτές οι λέξεις είναι απαγορευμένες και λειτουργούν τις περισσότερες φορές ως ρωσσική ρουλέτα. Λες, λες και μπαμ! κάποια βρίσκει έναν άσχετο στόχο και σκοτώνει τελείως την επικοινωνία σας. Δεν τις ξέρεις από πριν, δεν έχεις σκοπό να σκοτώσεις ή να πληγώσεις αλλά είναι αδύνατον μετά (έχοντας πατήσει τέτοιο κόκκινο «κουμπί») να επαναφέρεις την επικοινωνία. Άσχετες λέξεις, μυστικά όπλα που έχεις άθελά σου, είναι ικανές να ισοπεδώσουν τον συνομιλητή σου δια παντός.

Το είχα κι εγώ μέχρι πρόσφατα. Κάποιες λέξεις με τύφλωναν, με ισοπέδωναν, με γκρέμιζαν. Αλλά πρέπει να γίνεις θύτης για να καταλάβεις ότι η ουσία της πρότασης είναι το θέμα και όχι η λέξη. Αλλά δεν μπορείς να ζητήσεις από όλους να το προσπεράσουν αβλεπί. Χρειάζεται λογική και οι λέξεις αυτές δεν αφήνουν περιθώρια λογικής καθώς είναι συνήθως γατζωμένες στην καρδιά. Αλλά είναι μόνο λέξεις...

Σε όλα τα «θύματα» λοιπόν, σας εύχομαι να μιλάτε όσο δυνατόν λιγότερο. Να χρησιμοποιείτε όσο δυνατόν λιγότερες λέξεις. Έχετε όπλα στην φαρέτρα σας που δεν φαντάζεστε. Έχετε δίπλα σας δυνητικούς εχθρούς που είναι έτοιμοι να δημοσιεύσουν ακόμη και το ψυχογράφημά σας από μια τέτοια λέξη. Παρακαλώ αν στο μέλλον πατήσω κάποιο «κουμπί» σας, πείτε το. Θα χρησιμοποιήσω συνώνυμο ή κάτι επιστημονικό ακαταλαβίστικο προκειμένου να μην το υποστώ ξανά όλο αυτό. Ούτε εγώ αλλά ούτε και ο άνθρωπός μου.

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟ

2006-05-05T15:14:00.000+03:00

(ή αντιαμερικανικό...χέστηκα)

Αυτή τη φορά ο πόλεμος θ΄αργήσει. Δεν θα είναι απόφαση ενός ή δύο μηνών με συναίνεση μόνο από τους πολύ κολλητούς και ανοχή από τους υπόλοιπους. Αυτή τη φορά θα αργήσει τόσο ώστε την στιγμή που θα συμβεί, τα περισσότερα κράτη και οι πολίτες τους, ομόφωνα θα υποστηρίξουν την καινούργια επέμβαση, δεχόμενοι ότι οι διπλωματικές προσπάθειες ήταν αρκετές.

Αυτή τη φορά τα πυρηνικά δεν είναι φήμες αλλά πραγματικότητα. Οι Ιρανοί παραδέχτηκαν ανοιχτά ότι είναι «ένοχοι» και διεκδικούν το δικαίωμα να συνεχίσουν να τα έχουν. Και ενώ θα μπορούσαν να τα έχουν για διάφορους σκοπούς, πλέον απειλούν ότι αν πραγματοποιηθεί επέμβαση εναντίον τους θα τα χρησιμοποιήσουν εναντίον των εχθρών τους. Αυτή και μόνο η δήλωση φτάνει για να δαιμονοποιηθούν.

Αυτή τη φορά είμαστε σκεπτικοί. Η Αμερική που διαθέτει πυρηνικά είναι λένε, σαφώς συνετότερη από τους φανατισμένους απολίτιστους λεχρίτες. Άκουσα κάπου πως έγινε μια δημοσκόπηση. Το αποτέλεσμα ήταν πως νοιώθουμε ασφαλέστεροι όταν έχει η Αμερική πυρηνικά και όχι κάποια υπανάπτυκτη χώρα.

Όμως τί κάνει ένα κράτος συνετό για την διαχείρηση μιας τέτοιας τεχνολογίας; Προσπαθώ να βρω επιχειρήματα για να νοιώσω κι εγώ ασφαλής. Ο θρησκευτικός φανατισμός των Ιρανών δεν μου κάνει καμμία διαφορά με τον θρησκευτικό φανατισμό των Αμερικάνων. Όταν ο Πρόεδρος μιας υπερδύναμης δηλώνει πως μίλησε με τον Θεό και τον προέτρεψε για πόλεμο, λυπάμαι αλλά δεν νοιώθω καθόλου ασφαλής. Αλλά ακόμη κι αν το δεχτώ, θα ήθελα να γνωρίζω τους λόγους που έχει η Αμερική πυρηνικά. Αφού κανείς άλλος δεν θέλει να έχει, ποιός ο λόγος να έχει εκείνη; Και ποιός ο λόγος που όσοι συμφωνούν μαζί της δεν ξεσκίζονται να της επιβάλλουν να τα εξαφανίσει; Δεν μπορούν;

Η βασική μου ένσταση σε όλα αυτά είναι ο τσατσισμός και το νταβατζιλίκι της Αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Και ίσως όλα αυτά είναι πολύ παιδικά, όμως δεν καταλαβαίνω τί κάνει την Αμερική υπερδύναμη. Η οικονομία της πάει κατά διαόλου, ο κόσμος της υποφέρει, οι μετανάστες της έχουν υποστεί εξαθλιώσεις, εγκλήματα και ρατσισμό. Αλήθεια, τί είναι υπερδύναμη; Μάλλον μεγάλη έκταση, μπόλικοι μετανάστες, πολλές ταινίες με την σημαία σου να κυματίζει αυτοδιαφημιζόμενη, γερά σκάνδαλα, απίθανες συνομωσιολογίες, εξωτερική πολιτική τύπου franchising και γενικά καλό promotion.

Ναι, τελικά οι χιμπατζίδες δεν δικαιούνται πυρηνικά. Εκτός αν φτιάξουν ένα Χόλυγουντ, μια Λέσχη Scull n bones, μια αλυσίδα levis & mcdonalds σε όλο τον κόσμο, μια area 51 με τουλάχιστον δέκα εξωγήινους σε βίντεο και πέντε έξι κολλητάρια πρωθυπουργούς τύπου Τόνι. Επίσης θα βοηθούσε αρκετά και μια Μόνικα. Μια πίπα πάντα βοηθά σε αυτό που δεν κατάφερες αγάμητος. Και παραδόξως σε κάνει μεγάλο μάγκα.

Το μόνο που έχω να πω στους Ιρανούς, είναι να ξεκινήσουν να χτίζουν πυρετωδώς πριν τον πόλεμο. Να χτίσουν δύο Δίδυμους Πύργους στην μέση της Τεχεράνης. Δεν μπορεί όλο και καμμιά βόμβα θα πέσει ξώφαλτσα επάνω τους. Αν δε,τους κάτσει να πέσει αεροπλάνο, τελείωσε. Θα έχουν όλη την συμπαράσταση και την συμπάθεια του κόσμου. Πού ξέρεις ίσως μετά να γίνουν και υπερδύναμη.

HERE I GO AGAIN

2006-05-04T20:41:00.000+03:00

Βρίσκομαι αυτή τη στιγμή σε ένα κουκλίστικο δωμάτιο με δύο γραφειάκια, δύο καρεκλίτσες, δύο υπολογιστές και τέλος πάντων, όπως ακριβώς θα σας τα περιέγραφε κι η Χιονάτη για τα όμοια πράγματα στο παραμυθένιο σπιτάκι των νάνων. Βέβαια, η Χιονάτη δεν θα μαγείρευε ποτέ φασολάδα κι αν το έκανε, δεν θα ήταν σαν την δική μου. Μιλάμε, όποιος φάει θα χέζει φωτοβολίδες. Και εννοείται η Χιονάτη δεν θα εκφραζόταν ποτέ έτσι. Αλλά αυτό είναι το δικό μου παραμύθι. Δεν ξέρω βέβαια για πόσο.

Σύντομα θα πρέπει να αρχίσω να ξαναστέλνω βιογραφικά και να διεκδικώ για πρώτη φορά στην ζωή μου οχτάωρο. Αλλά μην τα ξαναλέμε, στο δικό μου παραμύθι γράφω ότι γουστάρω. Και η Χιονάτη ονειρευόταν καλύτερα πράγματα. Όπως π.χ. το βασιλόπουλο. Επί της ευκαιρίας να ξεκαθαρίσω ότι όλα αυτά τα παραμύθια με τα βασιλόπουλα είναι εγκληματικά γιατί υποσυνείδητα μας βάζουν στο λούκι για την μετέπειτα ζωή μας ως νοικοκυρές. Ο Βασιλόπουλος (και του Πουλιού το Γάλα) νομίζατε ότι τυχαία έχει αυτό το όνομα; Τώρα που έκανα λίγο την νοικοκυρά κατάλαβα την συνομωσία που παίζεται πίσω από τα παραμύθια. Επιφυλλάσομαι όμως για τις αλληγορίες των παραμυθιών για το μέλλον.

Για πρώτη φορά γράφω συνεχόμενα χωρίς να με διακόπτουν πελάτες, χωρίς αυτό το ατέλειωτο σήκω – κάτσε, χωρίς εκείνη την εφιαλτική μόνιμη νύστα. Μπορώ όποτε γουστάρω να πάω για κατούρημα και μπορώ για όσο γουστάρω να βάλω τέρμα τις μουσικές μου. Παραδόξως όμως, μου λείπει το μαγαζάκι μου. Πριν λίγο, ο νέος ιδιοκτήτης με ρωτούσε ένα σωρό διαδικαστικά. Άσχετος κι αυτός με το επάγγελμα, αγχωμένος μέχρι αηδίας αλλά ενθουσιώδης. Όπως ήμουν κι εγώ πριν συμβούν όλα εκείνα τα άσχημα πράγματα. Μου είπε λοιπόν σε κάποια στιγμή «το μαγαζί μου θα γίνει υπέροχο». Αναφερόταν στο μαγαζάκι μου ως μαγαζί του.

Ήταν πολύ περίεργο συναίσθημα. Ήθελα να τον πάρω απ΄το χεράκι και να του δείξω κάθε γωνιά. Εδώ καθόμουν όταν το μαγαζί ήταν τέσσερις τοίχοι. Εδώ, στο πάτωμα σ΄αυτή τη γωνιά και ονειρευόμουν. Εδώ συνέβη το τραγικό συμβάν. Κι εδώ το δεύτερο. Εδώ αγκαλιαστήκαμε με τον Τάσο και εδώ κλάψαμε παρέα. Εδώ στάθηκε ο πρώτος μου πελάτης και εδώ έμεινα ακίνητη για καμμιά ώρα όταν άλλαξε για πάντα η ζωή μου. Εδώ κρυβόμουν όταν ήθελα να γελάσω ή να κλάψω δυνατά. Εδώ ακριβώς αποφάσισα ότι δεν είχα άλλο κουράγιο να αντικρύζω αυτό το μαγαζί. Και τότε τα ξαναθυμήθηκα όλα. Γιατί ήταν τόσο σημαντικό να φύγω μακριά. Ναι, φίλε μου. Δικό σου το μαγαζί. Δεν θέλω άλλες δυστυχίες.

“When I find out all the reasons,

maybe I’ll find another way,

find another day..

With all the changing seasons of my life,

Maybe I’ll get it right next time…

And now that you’ve been broken down,

got your head out of the clouds,

you’re back down on the ground,

and you don’t talk so loud,

and you don’t walk so proud,

any more…

and what for…”

:’)

ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

2006-04-30T22:03:00.000+03:00

Τρία χρόνια πέρασαν για να ξανακάνω κάποια απλά πράγματα που αυτές τις μέρες με έχουν μεταμορφώσει σε άλλο άνθρωπο. Μαγειρεύω, ράβω, περπατάω, κοιμάμαι, ψωνίζω. Μικρά καθημερινά πράγματα που τα είχα στερηθεί και ξεχάσει. Ξυπνάω, πίνω τον καφέ μου ήρεμη και διαλέγω συνταγές για το μεσημεριανό τραπέζι. Ψωνίζω τρόφιμα και άχρηστα μπιχλιμπίδια ενώ προσπαθώ να συνειδητοποιήσω πόσο είχα ξεχάσει να ζω.

Οι υπάλληλοι στο σούπερ μάρκετ όποτε με βλέπουν γελάνε. Ψώνισα δύο τεράστιες τσάντες μανταρίνια και όταν πήγα στο ταμείο μου τις χρέωσαν μόνο 0,80 λεπτά. Όταν ρώτησα γιατί τα μανταρίνια είναι τόσο φτηνά, έβαλαν τα γέλια γιατί λέει ήταν πορτοκάλια και δεν υπάρχουν αυτήν την εποχή μανταρίνια και έπρεπε να το ξέρω. Ζήτησα από μία άλλη υπάλληλο να μου δείξει ποιά είναι τα ψάρια για ψαρόσουπα και μου έδειξε κανονικά ψάρια. Αυτά με τα κεφάλια και τα μάτια τα γουρλωτά και τα λέπια και τις αγκαθωτές ουρές. Μπλιαχ! Της είπα ότι θέλω απ΄ τα ψάρια χωρίς αξεσουάρ και έφυγε γελώντας να το πει στις άλλες. Πλάκα έχει να προσπαθώ να ξαναγίνω νοικοκυρά. Όχι δηλαδή ότι ήμουν και ποτέ.

Έραψα και κουρτίνες. Απ΄αυτές που τις παίρνεις έτοιμες αλλά πάντα θέλουν κόντυμα. Έφτιαξα τις μοναδικές κουρτίνες στην Ελλάδα με ρεβέρ. Που σέρνεται. Και που άμα κάνεις πως προχωράς κοντά κοντά σου βάζουν και τρικλοποδιά. Οι κουρτίνες φονιάς, λέει ο Καλτσό. Πήρα και γραφειάκι με ροζ καρεκλίτσα ενώ ο Καλτσό με άσπρη. Πετάξαμε είκοσι σακούλες περιοδικά και άλλες τόσες έχω στοιβάξει γιατί ο κάδος πίτωσε. Αφήστε που με έπιασε και το καλλιτεχνικό μου. Πήγα στο εργαστήρι του cow parade και έβαλα την καλλιτεχνική μου πινελιά στην αγελάδα μας.Δηλαδή το μόνο που με άφησε ο Καλτσό να κάνω. Την σκούπισα ολόκληρη με κωλόχαρτο. Άμα δείτε μια πολύ γυαλιστερή γελάδα θα καταλάβετε πόσο καλή είμαι. Δεν προλαβαίνω να τα γράψω όλα από το νετ καφέ. Και είναι τόσα πολλά. Και μου λείπετε τόσο πολύ.

Όμως ακριβώς τώρα, θέλω να ζήσω λιγάκι.

ΑΥΤΟΜΑΤΟΣ ΤΗΛΕΦΩΝΗΤΗΣ

2006-04-25T10:57:00.000+03:00

Αυτή τη στιγμή απουσιάζω. Μετά τον χαρακτηριστικό ήχο, αφήστε το μήνυμά σας και δεν σας υπόσχομαι τίποτα.

ΤουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυΤ.

(το αυτό ισχύει και για τo mail –απλά εκεί δεν έχω βάλει ακόμα τηλεφωνητή και δεν προβλέπεται γιατί είναι πανάκριβος – τους παλιοαλήτες ) .

be back soon (I hope)…

;)

HTCAFT

2006-04-24T17:40:00.000+03:00

Σήμερα έμαθα κάτι πολύ ενδιαφέρον. Που μπορεί να το είδα λιγάκι περίεργο στην αρχή αλλά τα επιχειρήματα με έπεισαν. Δεν τα θυμάμαι επακριβώς αλλά πάνω κάτω έτσι έγιναν. Η λέξη «περιοδικό» δεν προυπήρχε της λέξης «περίοδος». Λέγοντας «περιοδικό» αναφερόμαστε σε κάτι το οποίο συμβαίνει ανά τακτά χρονικά διαστήματα και «περίοδος», την έμμηνο ρύση. Λοιπόν, το σωστό θα ήταν να προυπήρχε η λέξη «περιοδικό» που να σημαίνει το τακτό συμβάν και μετά να χρησιμοποιούσαμε την λέξη αυτή και για την περίοδο (για να δηλώσουμε ότι είναι κάτι που το τρώμε στην μάπα συχνά). Όμως δεν έγινε καθόλου έτσι.

Σύμφωνα με έναν ερευνητή (που ξεχνάω αυτή τη στιγμή το όνομά του, πρέπει να λεγόταν Παπανικόλας ή κάτι τέτοιο) η λέξη «περίοδος» (που την έκλεψαν οι Άγγλοι όπως την βρήκαν “period”) χρησιμοποιήθηκε αρκετά χρόνια πριν. Βγήκε από τα συνθετικά περί + οδός και ήταν ο πιο κόσμιος τρόπος για να περιγράψει ένας άνδρας στην τότε εποχή ότι θα κάνει πρωκτικό σεξ για ευνόητους λόγους. Και επειδή τότε αυτές τις δύσκολες μέρες του μήνα οι γυναίκες λόγω θρησκευτικών προκαταλήψεων και βλακειών περί υγιεινής δεν δέχονταν τίποτε άλλο πέρα απ΄το πρωκτικό σεξ, αυτό πήρε την θέση ενός γεγονότος που συνέβαινε στάνταρ κάθε μήνα.

Το παραθέτω εδώ πολύ απλοικά (περίπου όπως το θυμάμαι – δεν συγκρατώ ποτέ λεπτομέρειες) αλλά είμαι σίγουρη ότι κάποιοι που έχουν περισσότερες γνώσεις θα το στηρίξουν καλύτερα.

ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑΤΑ

2006-04-22T16:57:00.000+03:00

Όχι αυτά της Ανάστασης. Τα άλλα. Αυτά που θα βλέπουμε σε λίγο στην τηλεόραση και που τα έφτιαξαν τόσο όμορφα στην Αμερική. Για λόγους ασφαλείας και άπλας, αποφάσισαν να τα σκάσουν στο Ιράν. Φαίνονται ομορφότερα σε πράσινο φόντο και διαρκούν αρκετές μέρες. Όχι σαν τα δικά μας τα τσουρούτικα που το πολύ να τα σκάμε μέχρι να την πέσουμε στην μαγειρίτσα. Για να ικανοποιηθούν όλες οι θρησκείες, είπαν να τα σκάσουν μετά το Χριστιανικό Πάσχα για να μην δώσουμε αφορμές για συνομωσίες και αντισημιτικά ή αντιμουσουλμανικά σχόλια. Έτσι, θα είναι όλοι ευχαριστημένοι.

Μια πολύ καλή κυρία που την λένε Κοντολίζα, θα έρθει να μας τα πει από κοντά την άλλη βδομάδα. Θα φέρει λένε και επίσημη πρόσκληση να πάμε και εμείς στην γιορτή. Μας αγαπάνε πολύ και δεν θα τα σκάσουνε όλα μόνοι τους. Εμείς έχουμε κάτι υποχρεωσούλες απ΄ότι έμαθα αλλά δεν είναι ευγενικό να αρνηθούμε. Αφήστε που η καλή αυτή κυρία θα μας μοιράσει πολλά δώρα στην γιορτή. Μου είπανε να πάρουμε μαζί μας πολλά μπιτόνια άδεια. Όλα θα μας τα γεμίσουν με φτηνό πετρέλαιο. Εντάξει, ακριβό δώρο δε λέω αλλά χάθηκε να μας χαρίσουν κανένα σχολείο, κάνα Ελγίνειο, λίγη παραπάνω ελευθερία. Αλλά μην είμαστε αχάριστοι, τέτοιο θέαμα ΚΑΙ πετρέλαιο δεν είναι κάτι που το έχεις κάθε μέρα.

Φήμες υποστηρίζουν ότι αυτά τα πυροτεχνήματα είναι επικίνδυνα. Μπαρούφες. Μην ακούτε τους κακοπροαίρετους αριστερά δεξιά. Τί κακό μπορούν να κάνουν μερικά αστραφτερά φωτάκια με λίγο κρότο, στους φίλους μας τους Ιρανούς; Απλά, έτυχε οι άνθρωποι να είχαν περισσότερη άπλα για να παίξουμε τα παιχνίδια μας. Οι υπόλοιποι είμαστε τόσο στριμωχτά που δεν μας παίρνει να τρέξουμε, να χαρούμε, να ξεσκάσουμε βρε αδελφέ. Άντε να τρομάξουν μερικά παιδάκια και να τα δείχνουν μετά στις ειδήσεις για να μισήσουμε τους φίλους μας τους Αμερικάνους. Αλλά εμείς δεν μασάμε.

Θα σας δω στην γιορτή, λοιπόν. Μην τολμήσει να λείψει κανείς.

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

2006-04-22T11:09:00.000+03:00

Ξέρετε τώρα, αυτό θα είναι ένα κείμενο που θα κάνω τον Γκάσπερ. Θα υποκριθώ ότι λείπω, ότι βρίσκομαι σε άδεια και δεν περιφέρομαι σαν τον φρουρό στα μπλογκάκια σας να περάσει η ώρα. Κάπου σήμερα ή αύριο όλοι θα φύγετε και θα περιμένω πώς και πώς να δω καινούργια κειμενάκια. Ίσως πάλι κλείσω τον υπολογιστή και ξεφυλλίσω μερικά περιοδικά, ίσως πάω και λίγο σπίτι και με κλειστά παράθυρα κάνω καμμιά δουλειά στα κρυφά τέτοιες μέρες γιατί λέει, απαγορεύεται.

Θα φροντίσω να μην αφήσω πουθενά σχόλιο να μην πάρετε χαμπάρι ότι είμαι ακόμη εδώ γύρω. Θα αποκρύψω το ip μου, για να μην μου τα χώνετε που ξέμεινα πίσω απ΄τον πάγκο μου τέτοιες μέρες. Όμως η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε. Ελπίζω. Αν δεν πάθω έλκος αυτές τις μέρες, δεν θα πάθω ποτέ.

Όπως και να΄χει καλά να περάσετε. Πάω να ετοιμάσω βαλίτσες για Κούβα. Βαρέθηκα κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια και είπα να δοκιμάσω κάτι εξωτικό, έτσι για αλλαγή. Κούβα - κουβά, βάλτε τον τόνο όπου να΄ναι.

p.s. Αυτή η ευχή «καλή ανάσταση» είναι πολύ περίεργη αν σκεφτείτε ότι αναφέρεται σε κάποιον που πέθανε. Για δοκιμάστε να την πείτε σε καμμιά κηδεία. Φαντάζομαι ότι αν την λέγαμε μετά την σταύρωση, θα τρώγαμε γερή μπούφλα. Αλλά προφήτης μετά Χριστόν...καλά τέτοιες μέρες ας μην το τραβήξω. Μετά θα μου λένε πάλι για το χιούμορ μου.

(miss u already) :)

ΜΠΡΟΣ ΓΚΡΕΜΟΣ

2006-04-19T12:33:00.000+03:00

(και πίσω πόλη)

Κάθε φορά που είναι γιορτές παθαίνω ένα κάτι. Όλοι ετοιμάζονται για εκδρομούλες στο χωριό τους, να δουν τους συγγενείς τους, να κάνουν πράγματα παραδοσιακά που εννοείται ότι σημαίνουν ασυνήθιστη μάσα που δεν την κάνεις στην Αθήνα, καθαρός αέρας και επιστροφή στις ρίζες. Εγώ δεν έχω χωριό. Μην παρεξηγηθώ, μια χαρά βλαχάρα είμαι. Εννοώ έχω αλλά δεν έχω πάει ποτέ. Είναι το πιο ψηλό χωρό στην Μυτιλήνη εξ΄ου και τ΄όνομα «Υψηλομέτωπον» όπως το ΄γραφε ο παππούς στα δέματα που μας έστελνε με τα λαδότυρα και τα σύκα με μέλι. Μια θεά Μυτιληνιά που γνώρισα χθες βράδι με μάλλωσε : «δεν το λες σωστά, Ψηλομέτωπο λέγεται».

Κάποιος μου ΄κοψε τις ρίζες μου και άντε να τις ξανακολλήσω. Δεν έχει μείνει ούτε σπίτι ούτε χωράφι να πας να δεις. Ήταν λιγάκι περίεργη ιστορία με την περιουσία μας στο χωριό. Ήρθε ο μπαμπάς στην Αθήνα να σπουδάσει ψυκτικός, είδε την μαμά από μακριά και την δεύτερη μέρα, πάει και της λέει «αν δεν με παντρευτείς πέφτω τώρα απ΄τον γκρεμό». Η μάνα μου μικρούλα και αθώα, τον έγραψε στ΄αρχίδια της και συνέχισε τον δρόμο της. «Ωραία» της είπε, «πάω τώρα στον γκρεμό». Κοντά στο πατρικό μου, αν περπατήσεις ίσα πάνω είναι ένας μεγάλος γκρεμός που τώρα του έχουν βάλει συρματόπλεγμα γιατί προφανώς οι Μυτιληνιοί δεν είναι για να παίζεις. Η μάνα μου δεν τον ήξερε καθόλου, αλλά επειδή μου εκμυστηρεύτηκε ότι ήταν ωραίο γκομενάκι και θα ήταν κρίμα να πάει χαμένο, είπε να ρίξει μια ματιά να δει αν το εννοεί. Ο τύπος μιλάμε πήγαινε ντουγρού για τον γκρεμό. Λίγα μέτρα πριν το σάλτο, φώναξε η μάνα μου «έλα εδώ ρε άνθρωπε να το συζητήσουμε». Τότε ο πατέρας μου της είπε «δεν συζητάω τίποτε, αν δεν με παντρευτείς πέφτω τώρα».

Όταν μου το εξιστορούσαν, μου φάνηκε μεγάλη μούφα και τους την είπα κανονικά, γιατί και ένα απλό «τα φτιάχνουμε» ή κάνα «μωρουδέλλι μ΄ είσαι τρέλλα» μια χαρά θα ΄ταν, αλλά υπάρχουν και μάρτυρες της ιστορίας. Τί να κάνει λοιπόν η μάνα μου, είχε μαζευτεί και όλη η γειτονιά, είπε το «ναι» και ο τυπάς το ΄δεσε. Όμως τις υποθέσεις του στο χωριό δεν τις είχε κλείσει. Είχε και ένα τσούρμο αδελφές να παντρέψει. Φωνές, παράπονα, χαμός, ο πατέρας μου ανένδοτος. Είχε βρει λέει τον έρωτα της ζωής του και δεν θα τον άφηνε να περιμένει λεπτό. Μεταξύ μας, οι αδελφές του ήταν και για τα μπάζα οπότε το ήξερε ο άνθρωπος ότι δεν υπήρχε περίπτωση να βρει τέσσερις γαμπρούς να κάνουν όλα αυτά τα ψυχικά. Και τί έκανε ο φωστήρας; Τους έδωσε όλη την περιουσία, πήρε ένα σώβρακο και ήρθε στην Αθήνα να μην χάσει την νύφη.

Τις αδελφές του πατέρα μου, δεν τις έχω γνωρίσει. Δεν του ξαναμίλησαν που παντρεύτηκε πρώτος. Βρήκαν σχεδόν αμέσως όλες γαμπρούς, με τέτοια προίκα και εκείνος έγινε Αθηνέζος για τα καλά. Τί κατάλαβες τώρα ρε άνθρωπε;

Και φτάνουμε στο προκείμενο : Ζητείται χωριό. Στοπ.

ΓΥΝΑΙΚΕΣ BLOGGERS

2006-04-18T13:36:00.000+03:00

(αναδημοσίευση από το Marie Claire Μαίου)

Η πρώτη μου επαφή με το ίντερνετ ήταν πριν επτά χρόνια. Στραβάδι στα τεχνολογικά και άσχετη από υπολογιστές άρχισα δειλά δειλά να διαβάζω, να μαθαίνω, να ψάχνω. Όμως η ανάγκη να επικοινωνήσω ήταν μεγάλη. Όσοι άκουγαν «ίντερνετ» με είχαν ήδη τρομάξει αρκετά. Φανταζόμουν ότι πίσω απ΄την οθόνη μου θα κρύβονταν οι διεστραμμένοι όλου του κόσμου. Εφτά χρόνια και δεν βρήκα κανέναν.

Οι κατασκευασμένες εικόνες για το νέο αυτό μέσο, δεν με επηρρέασαν καθόλου. Χωμένη στο μαγαζάκι μου και αναγκαστικά μπροστά από μια οθόνη για πολλές ώρες την ημέρα, γνώρισα μια καινούργια πολύτιμη παρέα. Την παρέα των bloggers. Άνθρωποι που δεν τους γνωρίζω αλλά η ψυχή τους με έχει αγγίξει βαθιά. Τα blogs είναι διαδικτυακά ημερολόγια.

Εδώ και έναν χρόνο καταγράφω καθημερινά τις σκέψεις μου, τους προβληματισμούς μου και τις χαζομάρες μου. Επικοινωνώ και γνωρίζω υπέροχο κόσμο από όλες τις ηλικίες, τα κοινωνικά στρώματα και όλες τις χώρες. Οι φίλοι μου είναι πια πολλοί. Ένα μεγάλο κομμάτι των ημερολογίων αυτών, κατέχουν και οι γυναίκες bloggers. Άλλοτε πιο συναισθηματικές, ίσως λίγο πιο ευαίσθητες, όμως εξίσου ικανές να αναλύουν θέματα κοινωνικά, πολιτικής, τεχνολογίας και να μετέχουν ενεργά σε αυτό το περίεργο χωριουδάκι.

Ο όρος «φίλη» στο ίντερνετ είναι διαφορετικός από την πραγματική ζωή. Ίσως είναι λιγάκι πιο ουσιαστικός. Η ανωνυμία, μας βοηθά να τα πούμε όλα. Πράγματα που δύσκολα θα εκμυστηρευόμασταν στους γύρω μας, τώρα είναι αντικείμενο συζήτησης και κοινών προβληματισμών. Πλέον έχω δυό ζωές. Μία στα blogs και μία «έξω». Μόνο που η ελληνική blogoσφαιρα είναι πιο κοντά στην καρδιά μου και όταν δεν έχω χρόνο, μου λείπουν πολύ.

Την εξάρτηση, θα σας την περιγράψει καλύτερα η φίλη μου η Κουρούνα:

«Κάτι το νεφρό, κάτι η μετακόμιση -γι' αυτή θα πούμε άλλη φορά-, κάτι η δουλειά που έμεινε πίσω, κάτι ο Οργανισμός Τηλεπικοινωνιών Ελλάδος που δε με χωνεύει και μου κόβει το τηλέφωνο όταν δεν το πληρώνω, έμεινα αρκετό καιρό εκτός Δικτύου. Τώρα που ξαναβρέθηκα -έστω για λίγο- καλωδιωμένη, μπήκα στην ελληνική μπλογκόσφαιρα (ιιιιιιιιιχχχ -χλιμίντρισμα όπως με τη φράου Μπλούχερ) και τρόμαξα. Εκατοντάδες αδιάβαστα ποστ, δεκάδες καινούρια μπλογκ. Αισθάνομαι εντελώς αποκομμένη. Έγινε τίποτε συνταρακτικό όσο έλειπα; Ας με ενημερώσει κάποιος.»

www.kourouna.blogspot.com

Ναι, είμαστε ένα χωριουδάκι γεμάτο κουτσομπόλες. Με τα πονεμένα μας νεφρά, τις ραγισμένες μας καρδιές, τα υπαρξιακά μας και τις μαύρες μας. Κάθε ημερολόγιο και ένας νταλκάς. Το Βατραχοκόριτσο, μια σπάνια γραφή, τόσο ποιητική αλλά και τόσο πληγωμένη μας ανοίγει κάθε μέρα την ψυχή της:

«Μερικές φορές σκέφτομαι μήπως στην πραγματική μου ζωή έχω απλώς μάθει να παίζω ένα ρόλο... Τον ίδιο εδώ και χρόνια.. Ξέρω τόσο καλά τα λόγια που δεν τολμώ να αλλάξω έργο..
Έχω μπει τόσο πολύ στο πετσί του ρόλου που η παραγωγή δεν έχει καμιά διάθεση να αλλάξει διανομή... Αλλά ακόμη και τα πετυχημένα έργα κάποτε αλλάζουν...
Έστω μετά από 10-20 χρόνια... Με εμένα αναρωτιέμαι τι θα γίνει...
Θα έρθει αυτή η πουτάνα η ανατροπή ή θα παραμείνει μόνο άθλια εκπομπή στην τηλεόραση...

www.vatraxokoritso.blogspot.com

Το σημαντικότερο πράγμα σε ένα blog είναι η ανταπόκριση. Γράφεις το πρόβλημά σου και σε λίγα λεπτά έχεις ένα «μπράβο», ένα «κι εγώ έτσι νοιώθω», ένα διαδικτυακό χτύπημα στον ώμο. Είναι μεγάλο πράγμα να καταλάβεις ότι δεν είσαι μόνη, ότι δεν σκέφτεσαι μόνο εσύ έτσι, ότι υπάρχουν μερικές ψυχούλες που σε καταλαβαίνουν. Σύνορα εδώ, δεν υπάρχουν. Η Ελένη Γεωργίου είναι από την Λευκωσία και όμως την νοιώθω δίπλα στην καρδιά μου και λατρεύω τα γραπτά κυπριακά της :

«Είναι λίγο καθυστερημένο να αναρωτιέμαι γιατί να διατηρώ μπλοκ, όταν αυτή είναι η 94η δημοσίευση, αλλά είναι πολύ του χαρακτήρα μου αυτή η ερώτηση. Πάντα καθυστερημένη είμαι σε όλα.

Νομίζω ότι όλοι το παθαίνουν αυτό : έχω το αίσθημα της έκθεσης .. όπως εκείνο το όνειρο που είμαι στην αυλή του γυμνασίου μου, σε συγκέντρωση, κ εγώ ξέχασα να βάλω τα ρούχα μου. Θα μου περάσει όμως, είμαι σίγουρη.

Αγαπώ τα μπλοκς. Είναι σα να ψαρεύκω μπουκάλια από τη θάλασσα κ να διαβάζω σκέψεις. Υποθέτω ότι αυτός ήταν ο λόγος που άρχισα κ εγώ. Για να βρεθώ. Αγαπώ το μπλοκ μου. Είναι αυτό που λέει η φίλη μου η Ν, ότι επεκτείνω το χώρο ασφάλειας μου. Ένα ανοιχτό παραθυρούι.» http://www.phigita.net/~geleni/blog/

Ανοίγοντας ένα ένα τα «παραθυρούια» των γυναικών bloggers, υπάρχουν και blogs ιδιαίτερα μαχητικά. Που δεν φοβούνται να αντιδράσουν, να γράψουν για τις αδικίες εναντίον των γυναικών και να ξεσηκώσουν. Η penguin witch, είναι ένα ξεχωριστό μυαλό με δυνατά επιχειρήματα :

Δεν γιορτάζω... (rant)

...και γιατί να γιορτάσω; Γιατί στο μέρος που δουλεύω αναγνωρίζεται στον άντρα συνάδελφο που προσελήφθη την ίδια μέρα με μένα ένας χρόνος έξτρα πλασματική υπηρεσία; Για τη νέα οικογενειακή νομοθεσία που αντί να προστατεύει τις κακοποιημένες γυναίκες και παιδιά προστατεύει την -μη χέσω!- οικογενειακή γαλήνη; Για το ότι αντί να δίνεται μια βαρβάτη επιδοτούμενη άδεια στις γυναίκες τα χρόνια που πραγματικά τις χρειάζονται τα παιδιά τους (τα δύο πρώτα χρόνια της ζωής τους) τους δίνεται η πρόωρη σύνταξη τάχαμου τάχαμου για το καλό της οικογένειας, αλλά ουσιαστικά για να τους κόψουνε την ήδη κουτσουρεμένη τους σταδιοδρομία; Για το ότι το ωράριο ξεχειλώθηκε (και αποθαρρύνει και ακόμα περισσότερες γυναίκες απο το να κάνουν παιδιά); Για το ότι κάποιες σταδιοδρομίες ακόμα μας είναι de facto απαγορευμένες; Για το ότι το σύστημα μας δίνει μια μέρα άλλοθι για να μας γ.... τη ζωή τις υπόλοιπες 364; Δηλαδή οι κλωστοϋφαντούργισσες αγωνίστηκαν μόνο για να παίρνουμε καρτούλες και να βλέπουμε αντρικό στριπτήζ; Α, μα πια!

http://www.postnuclear-icehouse.blogspot.com/

Οι ηλικίες ποικίλλουν. Όμως αυτό δεν είναι εμπόδιο σε τίποτε. Μικρά κορίτσια, απ΄αυτά τα πανέμορφα που βλέπεις στον δρόμο και αναστενάζεις ακούγοντας τους γεροντότερους να μουρμουράνε για την κατάντια της νεολαίας, ίσως να έτριβες τα μάτια σου βλέποντας τα γραπτά τους. Αν σας έλεγα ότι η m13 είναι μόλις 21 ετών θα το πιστεύατε διαβάζοντας αυτό το απόσπασμα από το blog της “welcome to reality”;

«Το μόνο που συνεχώς γυρνάει στο μυαλό μου είναι εικόνες. Συγκεκριμένες εικόνες με συγκεκριμένη σειρά: Σκοτάδι. Βρίσκομαι μέσα στο σκοτάδι από τότε που γεννήθηκα. Ξάφνου, ανοίγουν οι πόρτες. Διακρίνω πως φορώ ένα κατακόκκινο φόρεμα. Σαν τη φωτιά. Κοιτάζω στο πάτωμα. Οι γυάλινες, ακριβές μου γόβες πατούν στο χώμα. Προχωρώ χωρίς να ξέρω τί είναι αυτό που με ωθεί, προς το φώς. Βρίσκομαι στην άκρη μίας γιγαντιαίας αρένας. Τα πλήθη χειροκροτούν ενθουσιασμένα, μοιάζουν σχεδόν ζαβλακωμένα από τη μεγάλη τους χαρά και ανυπομονησία. Είναι η κοινωνία, που πλήρωσε εισιτήριο για να δεί το θέαμα. Ξάφνου, όλοι σιωπούν. Η έκσταση είναι χαραγμένη στα πρόσωπά τους. Το δικό μου το έχει κυριεύσει η αγωνία. Ανοίγουν απέναντι οι ξύλινες πόρτες.
Από μέσα τους, αφηνιασμένος ξεπροβάλλει σα σίφουνας ένας γιγάντιος μαύρος ταύρος. Είναι το σύστημα, που έρχεται κατά πάνω μου. Κι εγώ πρέπει μέσα στα λιγοστά δευτερόλεπτα που μου απομένουν…να πιάσω τον ταύρο από τα κέρατα».

http://m13.dontkissthefrog.net/

Τα blogs έχουν χαρακτηριστεί από πολλούς, φτηνά reality. Όμως εμείς γράφουμε μόνο για μας. Δεν πληρωνόμαστε γι΄αυτό και δεν έχουμε κανένα όριο. Οι απόψεις είναι καταδικές μας χωρίς να μας επιβάλλει κανείς τους κανόνες. Το πρώτο τελείως ελεύθερο μέσο που κάποιοι δημοσιογράφοι φοβούνται, που κάποιοι συγγραφείς χαρακτηρίζουν άτεχνο. Όμως οι λύπες και οι ανησυχίες μας, ακόμη κι αν δεν δεν ξέρουμε να γράφουμε με ωραίες λέξεις, μας αρκούν. Η Αλεξ από το «Χημείο του Παρακράτους», είναι η καλύτερη απάντηση:

«Σε 20 μέρες θα ήξερα τα αποτελέσματα της βιοψίας και όλα θα τελείωναν. Ή θα άρχιζαν. Η ανάρρωση ήταν επώδυνη, το ίδιο και η αναμονή.
-Καλημέρα, τηλεφωνώ για τα αποτελέσματα της βιοψίας. Ονομάζομαι Αλεξάνδρα Τοχημείο.
-Μισό λεπτάκι.
-...(ντουπ ντουπ)
-Τ... Τ...Τοχημόγλου...
-... (ντουπ ντουπ ντουπ)
-Τοχημειάδη;
-Όχι, όχι, Τοχημείο.
-Μάλιστα... Τοχημειάκη;
-Τοχημείο, Τ-ο-χ-η-μ-ε-ι-ο.
-Α ναι... νάτο ...(παύση)
-ντουπ, ΝΤΟΥΠ, ΝΤΟΥΠ
-Όλα καλά κυρία Τοχημείο. Μια χαρά οι εξετάσεις σας.
-Είναι σίγουρο;
-Ναι, βέβαια. Είναι καλοήθης.
Όλα τελείωσαν.
Έχουν περάσει 7 χρόνια και ακόμα η πληγή είναι ορατή στο κορμί μου και στην ψυχή μου.Φοβάμαι τον καρκίνο. ΦΟ-ΒΑ-ΜΑΙ.»

http://toximeio.blogspot.com/

Και οι μέρες περνούν. Καμμιά φορά νοιώθουμε την ανάγκη να «ελαφρύνουμε» την ατμόσφαιρα. Καμμιά μας δεν γράφει χωρίς λόγους. Πίσω από τις οθόνες κρύβονται πολλά και σπάνια η καθημερινότητα μας αφήνει να την ξεχάσουμε. Κάπου κάπου τυχαίνει ένα ευτυχές συμβάν, κάποια γενέθλια, κάποια γιορτή. Και σπεύδουμε όλες με δώρα. Ένα ψηφιακό λουλουδάκι, μια εικονική αγκαλιά και πολλές ευχές. Άλλοτε ένα αστείο συμβάν μας βοηθάει να ξεχαστούμε, να γράψουμε παλαβομάρες και να παρασύρουμε όλους τους φίλους μας σε ένα μικρό πανηγυράκι. Πιο συχνά, λίγες αστείες αναμνήσεις αρκούν:

«Παίζοντας trivial, έμαθα πολλά χρήσιμα πράγματα. Έμαθα ότι η Αυστραλία δεν είναι ήπειρος και το Σίδνευ δεν είναι μια γέφυρα. Έμαθα ότι το Βατικανό είναι ξεχωριστό κράτος και ότι οι πολίτες του δεν λέγονται πάπες. Μόνο ένας λέγεται έτσι. Έμαθα ότι στο Βέλγιο μιλάνε ένα σωρό γλώσσες και μου έκανε εντύπωση αυτό γιατί νόμιζα ότι οι Βέλγοι μιλάνε Βέλγικα όπως οι Κρητικοί μιλάνε Κρητικά. Έμαθα ότι κάποιοι Λουδοβίκοι αφόδευαν πίσω απ΄τις κουρτίνες στις Βερσαλλίες και από τότε σιχάθηκα τις μακριές βελούδινες κουρτίνες γιατί τώρα ξέρω ότι εφευρέθηκαν για να κρύβουν σκατά. Έμαθα ότι η Αίγυπτος είναι στην Αφρική και ότι δεν πειράζει που οι Αιγύπτιοι δεν είναι μαύροι. Απόρησα όμως γιατί την λένε «μαύρη ήπειρος». Θα έπρεπε καλύτερα να την λένε «μαύρη ήπειρος με λίγους άσπρους».

www.psilikatzoy.blogspot.com

Η παιδικότητα δεν λείπει από τις φίλες μου. Είναι ένα κομμάτι που η καθημερινότητα απαιτεί να ξεχάσουμε, αλλά πεισματικά το αρνιόμαστε και το καταγράφουμε στην «κρυφή» μας ζωή. Το Κουρκουμπίνι, συχνά μας γράφει παραμύθια:

«Ένα μικρό κουρκουμπίνι, μέσα στο ατελείωτο ταξίδι του ανάμεσα στις ρόδες αυτοκινήτων, υπονόμους, τροχονόμους, παρανόμους, κοντοστέκεται μια στιγμή σα να το χτύπησε η πινακίδα του STOP του απέναντι πεζοδρομίου όταν έπεσε πάνω της ένας ελέφαντας με μοτοσακό.
...Βρέχει;
Το κουρκουμπίνι κοιτάζει ψηλά και αντικρίζει μια μαύρη σκιά. Μα τι..;
Ο ήλιος λάμπει, η σκιά κινείται νευρικά και άτσαλα ώσπου τελικά διακρίνονται τα χαρακτηριστικά της.
Μα είναι ... είναι.... Ο ΑΡΗΣ!
Η καρδιά του κουρκουμπινίου άρχισε να χτυπάει τρελά σα παρανοικό...

Ο κόσμος τρέχει, τα πάντα τρέχουν γύρω απο το κουρκουμπίνι και όμως αυτό έχει παγώσει το χρόνο στη μια ελάχιστη στιγμούλα όπου οι ματιές τους συναντηθήκανε..»

http://www.kourkoubini.blogspot.com/

Οι γυναίκες bloggers είναι πια πολλές και αυτό ήταν ένα ελάχιστο δείγμα των καταγραφών μας. Όσοι μας συναντήσουν σε αυτόν τον εικονικό κόσμο, θα γνωρίσουν μια τελείως διαφορετική πλευρά μας. Θα γνωρίσουν πράγματα που συνηθίζουμε να κρύβουμε, να φοβόμαστε, να αποσιωπούμε. Δεν έχει σημασία για εμάς ο τρόπος γραφής. Σημασία έχει να επικοινωνήσουμε, να γελάσουμε, να συγκινηθούμε και να γράψουμε κάτω την καρδιά μας.

Psilikatzoy.

ΥΙΟΘΕΣΙΩΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

2006-04-16T14:52:00.000+03:00

Αν θέλετε να βοηθήσετε τα ξεχασμένα παιδιά στα ιδρύματα, οι υπογραφές συνεχίζουν εδώ. Εάν δεν συμφωνείτε παρακαλώ γράψτε εκεί τις αντιρρήσεις σας. Όλα μετράνε.

Ευχαριστώ.

Υ.Γ. Στο chatbox δεν συνομιλείτε με εμένα. Ανώνυμοι χρησιμοποιούν το όνομα μου και το ΄χω αφήσει να συμβαίνει από χθες γιατί έχει απίστευτη πλάκα. Βασικό θύμα η ξανθιά. :P

ΨΗΣΤΕ ΚΑΦΕ

2006-04-15T12:24:00.000+03:00

(έχουμε πάρλα)

Μαζεύω βιβλία, εφημερίδες, περιοδικά και τα κάνω ντάνες δίπλα στο κρεβάτι μου. Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι, παρέα με την Δίκη του Κάφκα και τους δύο τόμους από τα Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη. Η κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, παρέα με την Καθημερινή, όλα τους τα διαφημιστικά και μια στοίβα dvd και ντοκυμαντέρ. Ότι δηλαδή περισσέψει κάθε φορά απ΄το μαγαζί ή προλάβει να μου φυλάξει το πρακτορείο. Μια τεράστια στοίβα από πράγματα που ντανιάζω για να ασχοληθώ το βράδι.

Σχολάω, ψιλομαγειρεύω, χαζοσιδερώνω, βάζω κρέμα νυκτός, πιτζαμούλες, παρατάω τον Καλτσό στο γραφείο του και χώνομαι μόνη στην κρεβατοκάμαρα σκορπώντας γύρω μου ότι είχα μαζέψει το Σαββατοκύριακο. Δίπλα μου, καπνός, φιλτράκια, χαρτάκια, τασάκι, αναπτήρας, νερό και μια τζούρα κόλα για την γεύση. Έχω κι αυτό το ιδίωμα να θέλω αφού στρωθώ, να μην χρειαστεί να σηκωθώ για τίποτα. Μέχρι και υγρά μαντηλάκια φροντίζω να έχω, για να καθαρίζω κάθε τρεις και λίγο τα δάχτυλά μου, που γίνονται κατάμαυρα απ΄τις εφημερίδες και τις φτηνοεκδόσεις των βιβλίων που μαζεύω. Η στοίβα κάθε μέρα μεγαλώνει επικίνδυνα.

Έχουμε Σάββατο και δεν έχω τελειώσει ακόμη τις Κυριακάτικες. Ο Μακρυγιάννης με συνεπήρε την Δευτέρα, ενώ ο Καλτσό με μάλλωνε που δεν τον θυμόμουν απ΄το σχολείο. Έφτασα στην σελίδα 30 μονορούφι μόνο και μόνο απ΄την απλότητα της γραφής αυτού του ανθρώπου. Μετά κοιμήθηκα. Την Τρίτη, έπιασα τον Κάφκα. Κοιμήθηκα στην 70 και ακόμη δεν έχω βγάλει άκρη τί σόι δικαστήριο είναι αυτό. Προσπαθώντας να τα προλάβω όλα, είπα την επόμενη να ρίξω μια ματιά στον Ντόριαν Γκρέι. Στην είκοσι ροχάλιζα (από παράπονα το έμαθα αυτό). Το Έγκλημα και Τιμωρία αρνήθηκα να το πιάσω στα χέρια μου. Οι πνιγηρές ατμόσφαιρες, οι φυματικές κρίσεις και οι άπλυτοι είναι εφιάλτης όταν τρως και δεν την ξαναπατάω.

Η γκαντεμιά είναι ότι έχω και την μεγάλη τηλεόραση να παίζει στο δωμάτιο. Αν έχει και τίποτε ποδόσφαιρο, μπάσκετ ή αθλητικές κατινιές στο ραδιόφωνο, έχω και αγριοφωνάρες απ΄το γραφείο με την μικρή τηλεόραση. Να μην πω για τα κωλοπαίχνιδα του Καλτσό στον υπολογιστή με τις κωλοβόμβες. Χθες είπα να ρίξω μια ματιά στον πρώτο τόμο του Παπαρηγόπουλου για την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους.

Εγώ φταίω που στο fame story ήταν ένα παιδί που στο δωμάτιο επικοινωνίας μια χαρά Ιστορία έλεγε; Και είπε και για τους Κύπριους και είπε και για τους παλιοΤούρκους και για τους παππούδες του στην Κωνσταντινούπολη και πόσο άσχημο είναι να συμβιώνει με έναν Τούρκο στο reality. Πάει και ο Παπαρηγόπουλος. Τον πούλο πήρε κι αυτός ευκολότατα. Το ζωντανό είναι καλύτερο τελικά. Είπα να ξεφυλλίσω παράλληλα τον θερμιδομετρητή μπας και μαζέψω λίγο τον κώλο μου και με πήρε ο ύπνος πάλι.

Πάει και τελείωσε τα βιβλία με νυστάζουν. Αλλά δεν νοιώθω ενοχές. Τώρα κατάλαβα γιατί ο κόσμος τα διαβάζει στο κρεβάτι.

STATEMENT OF THE FUCKING OBVIOUS

2006-04-14T15:52:00.000+03:00

Επέλεξα τον γραπτό λόγο για να με μάθω. Να θυμηθώ, να ορίσω, να με γνωρίσω. Συνεχίζω να υποστηρίζω ότι για μένα, μόνο ο γραπτός λόγος είναι τίμιος. Γιατί διαβάζοντας προς τα πίσω, αναθεωρείς, ωριμάζεις, θυμάσαι και βλέπεις σιγά σιγά τον εαυτό σου να κατασταλάζει και να διαμορφώνει απόψεις. Δεν κρύβεις τίποτε. Γράφω από μικρό παιδί και κάποιες σταθερές αξίες υπάρχουν στα γραπτά μου ακόμη και σήμερα. Αυτό δεν το είχα συνειδητοποιήσει, μέχρι που κοίταξα κάποια «παιδικά» μου γραπτά. Και χάρηκα πολύ για το παιδάκι που ξαναθυμήθηκα.

Τα πράγματα αλλάζουν δραματικά όταν τα γραφτά δημοσιεύονται και μάλιστα όταν κρίνονται. Ο τρόπος γραφής μου, δεν άλλαξε στο ελάχιστο ενώ σε αντιπαραθέσεις, τα επιχειρήματα έβγαιναν αβίαστα μέσα απ΄την καρδιά μου. Χωρίς ιδιαίτερη χρήση λογικής, χωρίς εξειδικευμένο υπόβαθρο για τα περισσότερα πράγματα που υποστήριξα. Είχα στεριώσει μέσα μου τις αξίες μου τόσο γερά, που ακόμη και αυτές που αναθεώρησα ή άλλαξα τελείως, το έκανα με ιδιαίτερη χαρά αλλά πάντα δίνοντάς τους ένα κομμάτι απ΄την καρδιά μου. Καταλήγω στο ότι η λογική είναι πλέον η αφετηρία μου, η καρδιά τα επιχειρήματά μου. Άμεσα συνδεδεμένα και δεν θέλω να είναι αλλιώς. Γιατί όλα μέσα μου ξεκινούν από τον Άνθρωπο.

Οι κρίσεις σε ένα δημοσιευμένο κείμενο διαφέρουν. Ο σχολιαστής θα φιλτράρει τα γραφόμενα, αναγκαστικά μέσα από τις δυνατότητες του μυαλού του, μέσα από τις γνώσεις του, μέσα από τον προσωπικό του ηθικό κώδικα και τέλος, μέσα από τα συναισθήματα που θα του προκαλέσει το κείμενο και ο γράφων. Ένα κανονικότατο μίξερ δηλαδή. Που σε δύο διαφορετικούς ανθρώπους, θα προκαλέσει τελείως διαφορετικά πράγματα. Που χρειάζεσαι φοβερή υπομονή για να εξηγήσεις ότι δεν κατάλαβε κάποιος με την μία. Που οφείλω να παραδεχτώ ότι ενίοτε είναι κάτι τρομερά κουραστικό.

Τα κείμενά μου δεν είναι αυτοτελή. Είναι μια αλυσίδα. Η ειρωνία, το χιούμορ, τα πιστεύω μου είναι όλα εδώ. Προχωράω όμως. Δεν γίνεται να τα γράφω ξανά και ξανά, παρά μόνο αν κάτι αλλάξει. Οι απόψεις μου για τον πόλεμο, τους gay, τις υιοθεσίες, τον ρατσισμό, την ξενοφοβία, την παγκοσμιοποίηση, τους φίλους μου, είναι όλα εδώ. Διαβάστε τα. Ισχύουν. Αν δεν με γουστάρετε, όλα αυτά δεν θα σας αλλάξουν γνώμη. Το γνωρίζω πολύ καλά. Αν δεν γουστάρετε τους φίλους μου, το ίδιο. Αν δεν έχετε χιούμορ, θα βρείτε ηλίθια πράγματα να μου προσάψετε. Ξέρω να απαντώ και σε εσάς , ενώ η προκατάληψη ανώνυμων και μη, κάνει μπαμ από μίλια.

Όμως.

Μην τολμήσετε ξανά και με κρίνετε από μια κουβέντα. Δεν το δέχομαι. Αν θέλετε να ανταλλάξουμε απόψεις, οφείλετε να σεβαστείτε και να λάβετε υπ΄όψιν σας, όλα όσα έχω γράψει και υποστηρίξει. Αν κάτι δεν καταλάβατε ή βαριέστε να διαβάσετε, ρωτήστε. Αν θέλετε να με πείσετε για το αντίθετο, προσπαθείστε. Τιμή μου. Κάποιοι τα κατάφεραν και είμαι ευγνώμων γι΄αυτό.

ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ, ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ!

ΕΙΡΩΝΕΙΑ OFF

2006-04-12T19:36:00.000+03:00

-Σιχαίνομαι τον Μπερλουσκόνι.

-Γουστάρω άπειρα οποιαδήποτε επιστήμη και την πλειοψηφία των επιστημόνων (για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, τους θαυμάζω).

-Σιχαίνομαι τις κότες που κάνουν έκτρωση για ψύλλου πήδημα.

ΑΛΛΑ :

-Είμαι υπέρ της έκτρωσης και κατά της ποινικοποίησής της.

ΕΙΡΩΝΕΙΑ ΟΝ

Ένα σας λέω : Προσέξτε γιατί έχω περίοδο!

Η ΑΜΒΛΩΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ

2006-04-11T21:38:00.000+03:00

Ένα έμβρυο, δεν θεωρείται άνθρωπος (με τα ανάλογα δικαιώματα) επειδή μεταφέρει ανθρώπινο dna ούτε επειδή κάποτε θα γίνει άνθρωπος. Με αυτή τη λογική όσοι έχουν φαλάκρα είναι οι μεγαλύτεροι χασάπηδες ever. Φανταστείτε με όλες αυτές τις τρίχες που έχασαν, πόσοι κλώνοι δολοφονήθηκαν.

Ρε κορίτσι μου, πώς τα καταφέρνεις κάθε φορά και με «φτιάχνεις».

ΘΕΜΑ : ΠΑΣΧΑ

2006-04-10T17:08:00.000+03:00

Mιμήσεις :P

Manifesto : Από το πανέμορφο Αιτωλικό, θα σας στέλνω τις φωτογραφίες μου καθώς θα παρατηρώ την λούμπεν ανατολή του Ήλιου να καθρεφτίζεται στο τζάμι του υπνοδωματίου μου. Ο Κωστάκης θα αφήσει τα πολιτικά που τόσο τα βαριέται και θα έρθει να θαυμάσουμε τα κοψίδια παρέα. Αν το Lolitaki συνεχίσει τις ποιητικές πίπες ενημερώστε με και θα της στείλω τον Κωστάκη να την ισιώσει.

Macmanus : Μου είπε η Νατάσσα να πάμε στο εξοχικό εφέτος. Μου ξεκαθάρρισε ότι για να δεχτεί θα πρέπει να της το βάψω. Άντε γαμήσου ρε Νατάσσα, είπα από μέσα μου (Μπου χα χα). Έχουμε κι εμείς μια ευκαιρία να την κάνομεν απ΄το Αθειστικό Κολωνάκιον και θα μας βγάλει τον οβελία από την ρίνα! Και επειδή εγώ σας εγέννησα και εψοφάτε για μανούρες και τζερτζελέδες, μετά το Πάσχα (α, ρε Νατάσσα) που θα έχω γίνει συλφίς απ΄το βάψιμο και θα είμαι σε φόρμα (α, ρε Νατάσσα) θα έχει πολλούς αγώνες! Μπου χα χα!!!

J95: Επειδή είμαι ευαισθητούλι και γλυκουλίνι, να σας ευχηθώ Καλό Πάσχα. Είθε να ξεκολωθείτε στα αρνιά και στα ανθυπογκομενίδια. Όποιος πάει σινεμά να δει το μαμούνι του ice age2 και να γαμωσταυρίσει άφοβα τους θηλυκούς μαλάκες που θα μιλάνε στα γαμωκουνητά. Για τα μουνόπανα που δεν με συμπαθούν by the way, εύχομαι να τους πειράξει το αρνί και να χέζουν ασταμάτητα μέχρι την Τρίτη του Πάσχα.

Vatraxokoritso : Ξέρω έρχεται το Πάσχα και πρέπει να ανοίξω τα φύλλα της ψυχής μου (βρωμάει γαμώτο, κάποιος έκλασε) και να αγκαλιάσω τις ευωδιές της Άνοιξης. Το σώμα μου θα αιωρείται πάνω από τα μεθυστικά αρώματα της ζωής (ρε μαλάκα μόνη μου είμαι, ποιός έκλασε;) και το μυαλό μου θα ταξιδεύει πάνω στα σατέν σεντόνια των αναμνήσεών μου (όχι ρε γαμώτο, ΔΕΝ ήμουν εγώ).

Lao : Στα ατελέσφορα βάθη της εναρμόνισης με το Χάος, προσδεθείτε πιστοί και άπιστοι γιατί είστε όλοι λίαν μικροί και συνάμα απύθμενα μεγάλοι στον μέλανα καθρέφτη της Ζωής. Καλά, επειδή είμαι ντίρλα απ΄τα μπυρόνια να σας το κάνω φραγκοδίφραγκα. Καλό Πάσχα στους πιστούς, καλή μάσα στους άπιστους και στείλτε μια κασόνα μπύρες κατά ‘δω γιατί μας έφαγαν οι κουλτουρομαλακίες.

Kaltsovrako : Σαν γνήσιος αδελφός του Χριστού, να σας ευλογήσω τέκνα μου καθώς όπως πάντα, ενδέχεται να πήζω και εφέτο. Η κωλοδουλειά και το γαμωσύστημα όπως φαίνεται θα με πηδάνε χωρίς σάλιο και δεν θα δω και τον γαύρο να γουστάρω ρε σύντροφοι. Και μάγκες, πείτε και ένα γεια στην μικρή γιατί θα την ξαναδώ το καλοκαίρι όπως πάει. Πάντως κάτι τέτοιες μέρες μου λείπουν τα καφεδάκια στον Λευκό τον Πύργο και οι μουνάρες που έκαναν πασαρέλα. Αυτό μην το πείτε στην μικρή.

Estarian : Άστα διάλα ρε άνθρωπα και φέτο! Άει σιχτήρ που θα με ξεκουφάνεις με τα μπουζουκοπόπ σκουπίδια σου και τον νερωμένο κράσο Πασχαλιάτικα. Λοιπόν σύντροφοι, εγώ θα την περάσω τζάμι με την γιαγιά. Εντάξει, θα μου τα κάνει τσουρέκια που δεν έχω παντρευτεί ακόμα, θα μου φέρει πάλι τίποτα τελειωμένες γεροντοκόρες αλλά το αποφάσισα. Πρέπει να παντρευτώ να νοικοκυρευτώ και να κάνω και κάνα δισέγγονο στην γιαγιά. Το πρώτο που θα του μάθω θα είναι να μην παντρευτεί ποτέ. Στα διάλα με τα κολλήματά σας!

Θα μπορούσα να γράφω για μέρες, αλλά μπορείτε να συμπληρώσετε εσείς τους υπόλοιπους γιατί κουράστηκα. Πάντως έχει πολλή πλάκα να μιμείσαι γραφές.

ΕΡΩΤΗΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

2006-04-10T13:35:00.000+03:00

(για τις υιοθεσίες)

Η ερώτηση στην Βουλή μου ήρθε πριν λίγο με mail από τον Τάκη Καμπύλη. Διαβάστε την και συνεχίστε σας παρακαλώ να ψηφίζετε εδώ. Ακόμη και αν δεν συμφωνείτε καταθέστε τις αντιρρήσεις σας, είναι και αυτές πολύτιμες. Τελικά ίσως κάτι καταφέρουμε.

MΑΡΙΑ ΔΑΜΑΝΑΚΗ

Βουλευτής-Μέλος Πολιτικού Συμβουλίου ΠΑΣΟΚ

Αθήνα 10-04-2006

Ερώτηση

Προς τους κκ. Υπουργό Δικαιοσύνης και Υπουργό Υγείας & Κοινωνικής Αλληλεγγύης

Θέμα: Υιοθεσίες

Ο Νόμος που καθορίζει τη διαδικασία της υιοθεσίας είναι ο 2447/30-12-96. H γενική του αρχή είναι ότι σε όλη τη διαδικασία το πρώτιστο μέλημα είναι το συμφέρον του υιοθετημένου. Αυτή η γενική αρχή είναι σωστή. Ωστόσο η εφαρμογή της στην πράξη οδηγεί σε σοβαρότερα προβλήματα. Τα προβλήματα αυτά οδηγούν σε ατέλειωτη επιμήκυνση των διαδικασιών. Έτσι σήμερα ο χρόνος αναμονής στις λίστες για υιοθεσία είναι τρία, τέσσερα συχνά και πέντε χρόνια.

Σύμφωνα με το νόμο για την τέλεση της υιοθεσίας ανηλίκου απαιτείται πλην των άλλων προϋποθέσεων και η συναίνεση των φυσικών γονέων ανηλίκου ή επιτρόπου αυτού, η οποία δίδεται αυτοπροσώπως στο δικαστήριο (άρθρο 1550 Α.Κ.). Οι γονείς ή ο επίτροπος του προς υιοθεσία ανηλίκου, σύμφωνα με το νόμο, πρέπει να γνωρίζουν τα άτομα που θα υιοθετήσουν το τέκνο τους.

Ιδιαίτερο πρόβλημα υπάρχει στην τέλεση υιοθεσιών ανηλίκων που προστατεύονται από ιδρύματα. Ο νόμος δεν λαμβάνει υπόψη του ότι υπάρχουν γονείς οι οποίοι εγκαταλείπουν τα παιδιά τους και εξαφανίζονται. Στην πράξη, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν είναι δυνατό να καταστεί εφικτή η φυσική παρουσία του φυσικού γονέα στο δικαστήριο και η ειδική συναίνεση του προς τους θετούς γονείς. Έτσι παρουσιάζονται γραφειοκρατικά προβλήματα που έχουν ως αποτέλεσμα τη μη ολοκλήρωση της διαδικασίας της υιοθεσίας μετά από μια χρονοβόρα διαδικασία και αφού έχουν ταλαιπωρηθεί ψυχικά όλοι οι εμπλεκόμενοι.

Τα πράγματα έχουν δυσκολέψει πρόσφατα ακόμη περισσότερο. Συγκεκριμένα: Μέχρι το 2004 οι φυσικοί γονείς καλούνταν στο αρμόδιο Δικαστήριο και έδιναν τη γενική τους συναίνεση. Το ίδρυμα στη συνέχεια προέβαινε στην επιλογή του κατάλληλου ζευγαριού. Από το 2004 όμως το Δικαστήριο άρχισε να μη δέχεται τη γενική συναίνεση των φυσικών γονέων και να ζητά την ειδική συναίνεση. Δηλαδή έκρινε ότι θα πρέπει οι φυσικοί γονείς να γνωρίζουν τους υποψήφιους θετούς γονείς. Το Νομικό Συμβούλιο του κέντρου βρεφών «Μητέρα» έκρινε μη ορθή την διδόμενη ερμηνεία στις ισχύουσες νομικές διατάξεις και ζήτησε ανάκληση των προδικαστικών αποφάσεων. Το Δικαστήριο τότε, συμφώνησε προσωρινά και έκρινε ότι παραβιάζεται η γενική συναίνεση και η μυστικότητα της υιοθεσίας. Δυστυχώς, όμως, από το 2005 το Δικαστήριο επανήλθε στην προηγούμενη εσφαλμένη ερμηνεία. Ζητά την ειδική συναίνεση. Έτσι υπάρχει διχογνωμία που αδυνατούν να επιλύσουν τα ανώτερα Δικαστήρια (Εφετείο, Άρειος Πάγος).

Τα προβλήματα που δημιουργούνται είναι τεράστια αφού οι θετοί γονείς επιζητούν την μυστικότητα για να μην αντιμετωπίζουν προβλήματα από τους φυσικούς γονείς, ή, επιπλέον, δεν θέλουν να έρχονται στο φως πτυχές της προσωπικής τους ζωής. Εξάλλου, πολλοί φυσικοί γονείς είναι εξαφανισμένοι για μεγάλο χρονικό διάστημα, ακόμα και 10 ετών. Σε αυτή την περίπτωση δεν προβλέπει, ρητά, ο νόμος την αγνόηση της βούλησης των φυσικών γονέων όταν έχουν αδιαφορήσει και εγκαταλείψει τα παιδιά τους στα ιδρύματα.

Έτσι ο χρόνος τέλεσης υιοθεσιών έχει επιμηκυνθεί. Τα ιδρύματα αδυνατούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους και τα ανήλικα παραμένουν μεγάλα χρονικά διαστήματα στα ιδρύματα Οι συνέπειες, βέβαια, είναι ολέθριες.

Ερωτώνται οι κκ. Υπουργοί

Τι προτίθενται να κάνουν ώστε ο νόμος να γίνει πιο ευέλικτος και να μειωθεί η χρονοβόρα διαδικασία των υιοθεσιών;

Πρόκειται να υπάρξει διάταξη με την οποία θα απαιτείται, ρητά, η γενική συναίνεση των φυσικών γονέων και θα προστατεύεται η μυστικότητα των θετών γονέων;

Πρόκειται να υπάρξει διάταξη με την οποία θα αγνοείται η βούληση των φυσικών γονέων όταν έχουν εξαφανιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα;

Η ερωτώσα βουλευτής

Μαρία Δαμανάκη

ΖΗΤΩ Ο ΜΠΕΡΛΟΥΣΚΟΝΙ

2006-04-09T16:31:00.000+03:00

Τον γουστάρω με χίλια τον Ιταλό. Πρωτοπόρος, μοντέρνος και ντόμπρος. Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω γιατί τα ΄χουν πάρει όλοι τόσο άσχημα μαζί του. Βγήκε πριν λίγες μέρες και είπε δημόσια ότι όσοι δεν τον ψηφίσουν είναι αρχίδια. Κόκκαλο όλοι. Για πείτε μου όμως, ποιό δικό μας λαμόγιο δεν φέρεται έτσι στους ψηφοφόρους του αντιπάλου; Όχι βέβαια ότι δεν το σκέφτεται, αλλά προτιμά να το δείχνει με πράξεις κάθε φορά που η παράταξή του γίνεται κυβέρνηση. Πράσινα παιδιά, γαλάζια παιδιά, αρχίδια εναλλάξ.

Βγήκε ο άνθρωπος και είπε ότι δεν θα γαμήσει μέχρι τις εκλογές. Χαμός έγινε. Οι δικοί μας το θεώρησαν αστείο που δεσμεύτηκε για ένα τόσο προσωπικό θέμα. Βέβαια εμείς δεν δημοσιοποιούμε προσωπικά θέματα. Άσχετα αν πριν από κάθε εκλογική περίοδο παρακολουθούμε με τις ώρες τα δημόσια προσκυνήματα των πολιτικών σε κάθε μοναστήρι της Ελλάδας και τις οικογενειακές φωτογραφίες τους σε lifestyle περιοδικά. Μας μαγειρεύουν, μας ξεναγούν στο σπίτι τους, πίνουν τσίπουρα σε ορεινά χωριά που ξαφνικά θυμήθηκαν και μας ξεναγούν στο εκκλησάκι της έπαυλής τους. Και μας τονίζουν κάθε μέρα της Σαρακοστής ότι νηστεύουν. Άρα προφανώς ούτε αυτοί γαμάνε.

Κάποια εποχή χάθηκε ο Μπερλουσκόνι. Ενώ ήταν πρωθυπουργός, εξαφανίστηκε από το προσκήνιο. Λίγο αργότερα παραδέχτηκε δημόσια ότι έκανε λίφτινγκ. Και άρχισαν πάλι οι δικοί μας να γελάνε. Φαίνεται δεν έχουν δει τις χιλιάδες αφίσες που κολλάνε έξω από το σπίτι μου για να τους ψηφίσω. Οι περισσότεροι έχουν χρησιμοποιήσει τόσο παλιές φωτογραφίες που τους βλέπεις και λες μα τόσο μικρό αγόρι είναι δυνατόν να το εμπιστευτώ να κυβερνήσει; Δεν μιλάω για περουκίνια, κρυφά λίφτινγκ και τακούνια. Αρκεί να μην τα λέμε φωναχτά. Όσοι τα λένε παύουν να είναι σοβαροί.

Όποια και να ΄ναι η πολιτική του δεν έχει καμμία διαφορά από τους σημερινούς πολιτικούς. Η κύρια δουλειά του είναι το lifestyle, το image και να προκαλεί όσο μπορεί. Η μέγιστη κατάκτησή του είναι ο οπαδικός φανατισμός που εμπνέει στους ψηφοφόρους του, ούτως ώστε να μην ασχολείται κανείς με την πολιτική του. Δεν ξέρω αν θα κερδίσει ή θα χάσει τις εκλογές, πάντως θεωρώ τον Μπερλουσκόνι γνήσιο πολιτικό της εποχής μας. Το μόνο που του καταλογίζω είναι ότι μέσα στην ηλιθιότητά του, καθρεφτίζει τόσο τους πολιτικούς που δεν θα το αντέξουν για πολύ.

ΓΟΝΕΙΣ ΦΙΛΟΙ (1-0)

2006-04-08T18:31:00.000+03:00

Είχα πάντα από μικρή, μια έντονη απέχθεια για τους ανθρώπους που μιλάνε πολύ. Σε αυτό συντέλεσε ένας γκόμενος στο γυμνάσιο. Μιλάμε μεγάλος καραγκιόζης. Μπορούσε να μιλάει για ώρες ολόκληρες χωρίς καθόλου να με αφήνει να πω μια λέξη. Και όλες του οι συζητήσεις ήταν γύρω από τον εφοπλιστή μπαμπά του και άλλα βαρετά παραμύθια. Εκείνος ήταν γύρω στα 19 και εγώ πιτσιρίκι. Ήταν αυτό που λέμε εξωσχολικός. Που ήταν δηλαδή must για το image μου καθότι είχε και μηχανή και αυτοκίνητο. Βέβαια το image ήταν κάτι που έφτανε μέχρι έξω από το σχολείο. Μετά ήταν μια μαλακία και μισή γιατί δεν μ΄έβλεπε κανένας οπότε στράφι η χλαπάτσα που έτρωγα.

Τα είχαμε έξι μήνες και ήδη από τους πρώτους δύο προσπαθούσα να τον χωρίσω και δεν μπορούσα. Μια απίστευτη τραγωδία. Εγώ να τον φτύνω κανονικά και αυτός να με ρωτάει ποιούς θα καλέσουμε στον γάμο μας. Τότε είχα πειστεί πως όταν κάποιος μιλάει πολύ, κουφαίνεται τελείως. Οι γονείς μου αφού έφαγαν την πρώτη φρίκη (γκομενιακά ΚΑΙ η μικρή;) είπαν να το παίξουν φίλοι μου. Και έκαναν την εξυπνάδα να τον καλέσουν σπίτι για καφέ. Εφιάλτης. Μια συνεχόμενη πάρλα από τις εφτά το απόγευμα μέχρι τις δύο τη νύχτα.

Τους εξήγησα λοιπόν ότι θα ήταν πολύ κουραστικό, μεγάλοι άνθρωποι να παίζουν τους φίλους (μόλις είχα αρχίσει την καριέρα μου και θα ήταν μακριά η λίστα με τους γκόμενους) και από τότε ξανάγιναν γονείς. Ειδικά για τους απέξω. Περιορισμοί, σεβασμοί, ηθικές και ότι πιο οπισθοδρομικό θα έσφιγγε για τα καλά, ανεπιθύμητους κώλους. Καλά σε μένα ήξεραν ότι δεν τους έπαιρνε να κάνουν μαλακίες. Και τότε το έριχναν στο φιλότιμο. Ναι, ξέρω. Γατόνια.

Όλα καλά λοιπόν, εγώ να προσπαθώ να ξεκολλήσω από τον μαλάκα και οι γονείς μου να το παίζουν και πάλι γονείς. Μέχρι που ήρθε η στιγμή που θα έπαιρνα βαθμούς στο Γυμνάσιο. Μέτρια ήμουν σχεδόν στα πάντα, εκτός από μερικά μαθήματα που για ανεξήγητους λόγους τα λάτρευα. Ένα από αυτά ήταν τα Γαλλικά. Είχα πάντα ολοστρόγγυλα είκοσι. Καλά δηλαδή που ήταν και τα Γαλλικά και ανέβαζα λίγο τον μέσο όρο. Η καθηγήτρια μεγάλη στρίγγλα και ηθικών αρχών.

Μόλις είδε την μάνα μου και ενώ εγώ περίμενα επαίνους, την πέταξε την καρφάρα : «Άριστη στο μάθημα αλλά απαράδεκτη εκτός σχολείου. Έχει συνάψει σχέση με εξωσχολικό». Την κάργια! Η μάνα μου πρέπει να ξεχάστηκε λιγάκι γιατί αντέδρασε ως φιλενάδα : «Η δουλειά σας περιορίζεται μέσα στο σχολείο. Έξω, κάνω κουμάντω εγώ. Δεν σας αφορά λοιπόν». Η στρίγγλα κατάπιε την γλώσσα της και η μάνα μου με πήρε χεράκι χεράκι σαν καλές φιλενάδες και φύγαμε.

Μέχρι να βγούμε από το σχολείο είχα ένα χαμόγελο μέχρι τ΄αφτιά. Αλλά εκείνη δεν γέλαγε καθόλου. Μάλλον γιατί θυμήθηκε τον ρόλο που είχαμε συμφωνήσει. Με βάρβαρες συνέπειες. Έμεινα ένα μήνα κλεισμένη στο σπίτι. Από τότε την παρακαλούσα να γίνουμε φίλες και δεν ήθελε. Τώρα με παρακαλάει εκείνη. Της λέω, ότι αν κλειστεί ένα μήνα στο δωμάτιό της με τον μπαμπά ίσως το σκεφτώ. Αποφεύγει να μου απαντήσει.

Ναι ξέρω, γατόνια.

ΚΟΣΜΙΚΑ ΠΛΑΝΑ

2006-04-07T21:43:00.000+03:00

Η ζωή μας είναι σαν μια ταινία. Οκ. Μου τα πρήξατε. Έχει όμως μια πολύ σημαντική διαφορά. Η ταινία αυτή δεν έχει σκηνοθέτη. Εδώ, ο πρωταγωνιστής κάνει κουμάντο. Τα μόνα σίγουρα «σκηνοθετημένα» πλάνα στην ζωή μας είναι τρία πράγματα : αρχή, μέση και τέλος. That’s it. Και μάλιστα κάποια από αυτά τα στάδια, αργούμε ή δεν τα παίρνουμε μυρωδιά.

Το να επιμένουμε να πιστεύουμε ότι σίγουρα υπάρχει σκηνοθέτης και πλοκή είναι άτοπο γιατί ανά πάσα στιγμή επεμβαίνουμε και επιλέγουμε την πορεία της ταινίας. Αν αυτή τη στιγμή κόψω το λαρύγγι μου, αυτό δεν σημαίνει ότι ορίζω την ζωή μου; * Αν δεν το κάνω, όχι; Θα ήταν πολύ εύκολο για μένα να πιστέψω ότι όλα είναι γραμμένα, αποφασισμένα και μη ανατρέψιμα. Η επινόηση της «μοίρας» ή όπως αλλιώς το λέει κάθε πολιτισμός, μου κάνει περισσότερο ως ηττοπάθεια ή μια πολύ καλή δικαιολογία για να αποποιηθώ ευθύνες. Ή μια περίφημη επεξήγηση για καταστάσεις που δεν μπορώ να κατανοήσω.

Ένα σημείο το οποίο με κάνει έξαλλη όμως είναι η σιγουριά κάποιων ανθρώπων ότι η αποφυγή της μοίρας μας (και η ελεύθερη βούληση) είναι απάτη. Κανείς ωστόσο δεν έχει ένα σοβαρό επιχείρημα για να με πείσει. Όλα ανάγονται πάντα τελικά στο θέμα της πίστης. Οι υπέρμαχοι της ύπαρξης της μοίρας, έμπλεξαν και την ιατρική σε όλο αυτό. Υποστηρίζουν ότι η αποκωδικοποίηση του dna, τα γονίδια και η κληρονομικότητα είναι τα «πειστήρια» που έψαχνε η ανθρωπότητα τόσους αιώνες για την θεωρία της μοίρας και του κοσμικού πλάνου. Που βέβαια, καταρρίπτεται ευκολότατα. Όταν νοσήσουν, όλοι τους παίρνουν φάρμακα.

Η μόνη «μοίρα» που παραδέχομαι μέχρι ένα σημείο (με την έννοια του σκηνοθέτη στην ζωή μου) είναι ο σκηνοθέτης που μας επιβάλλεται από το περιβάλλον και την εποχή που ζούμε. Ένας αυστηρός γονιός, ένας καταπιεστικός σύζυγος, ένα ανελεύθερο καθεστώς, η φανατική πίστη σε μια θρησκεία, η φτώχεια και όλα αυτά που περιορίζουν την «πλήρη» ελευθερία ενός ανθρώπου.

Δεν πρόκειται να αφήσω ποτέ την ζωή να με πάει όπου γουστάρει. Μπορεί να είναι ψευδαίσθηση (γιατί είμαι μέρος συνόλου, οπότε υπάρχουν όρια) αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα επαναπαυθώ στα «γραμμένα». Πάντως είναι πολύ σπαστικοί αυτοί που πιστεύουν στην μοίρα. Ότι και να κάνεις είναι μοίρα. Είτε αρπάξεις ευκαιρίες, είτε υπομένεις βασανιστήρια, είτε δώσεις τέρμα στην ζωή σου έχουν έτοιμη την ηλίθια απάντηση : ήταν γραφτό.

Θα ήθελα πολύ όμως, να ήξερα την θεωρία τους για την κλωνοποίηση.

* άραγε γιατί η αυτοκτονία είναι στις περισσότερες θρησκείες αμάρτημα;

ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΕΣ

2006-04-06T14:38:00.000+03:00

Πρέπει να σοβαρευτώ. Άντε γιατί πολύ το ρίξαμε στον χαβαλέ. Από ΄δω και πέρα αλλάζω. Oh yes. Αν και πάντα από μέσα μου ήμουν σοβαρή, είπα να το κάνω να φαίνεται και απ΄όξω μου. Πίσω κύριοι από την κάθε αβάσταχτη ελαφρότητα που διαβάζετε εδώ μέσα, υπάρχουν πάντα αβάσταχτες βαρύτητες, αλήθειες και κρυφά νοήματα. Δεν είναι όλα για πλάκα.

Το να προσφέρετε laxatol δεξιά αριστερά για τους δυσκοίλιους, είναι το λιγότερο παιδικό. Και επικίνδυνο. Μια φορά τα νόμισα για καραμέλες, έφαγα καμμιά δεκαριά και ξε..... οκ, είπαμε σοβαροί. Που λέτε, άρχισα να τα σκέφτομαι όλα αυτά όταν κατηγορήθηκα ότι είμαι αφελής. Στην αρχή σκέφτηκα «ωχ! αυτός με ξέρει». Αλλά μετά ξανασκέφτηκα ότι έχω φράντζα και όχι αφέλειες, οπότε αμέσως κατάλαβα ότι το νόημα είναι διττό και μεταφορικό και μεταφυσικό μη σας πω. Το φιλοσόφησα παρασάγγας (και παραπόδας και παραφύσιν και ότι παρατέτοιο ακούγεται σοβαρό) και τσούπ! ξεπετάχτηκε η ερμηνεία.

Έχουμε και λέμε: Αφελής = Ο έχων αφέλειες στο κούτελο. Την λέξη «κούτελο» πάρτε την φιλοσοφικά. Εννοώ το «πρόσωπο στην κενωνία». Άρα, ο αφελής δεν έχει το «κούτελο» καθαρό και χρειάζεται τρίχες να το κρύψει. Άρα εγώ που έχω φράντζα, η κουτέλα μου είναι τζάααααμι! Κρούσταλο Βοσνίας δηλαδή. Γκε γκε; Bien.

Έτσι κυρίες και κύριοι άστραψε η κουτέλα μου, το πήρε πεισματικά και αποφάσισα να στρώσω. Από ΄δω και πέρα μόνο σοβαρά πράγματα θα λέμε.

Έτσι λοιπόν, πάμε τώρα να λύσουμε ένα μεγάλο επιστημονικό μυστήριο :

-Αναδρομικές μιγαδικές εξισώσεις : Άμα σας κοιμίσει ένας επιστήμονας
υπνωτιστής (μιλάμε για επιστήμονες πάντα) και κατά την διάρκεια της
αναδρομής δείτε νούμερα και δη μπασταρδεμένα, μην τρομάξετε.
Τώρα ξέρετε πώς λέγονται.    ;)

p.s. Και φαντάζομαι πως δεν περιμένατε από μένα να σας αναλύσω
τί είναι ένας «συζυγής μιγαδικός αριθμός».  
Elementary dear.

Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΝΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΥΙΟΘΕΣΙΕΣ

2006-04-05T20:36:00.000+03:00

Εδώ, είναι η πρόταση νόμου που συνέταξε

ο νομικός σύμβουλος του ΜΗΤΕΡΑ και

αφορά προτάσεις που ζητούν γονείς που

έχουν ήδη πάρει παιδιά.

Αφού το διαβάσετε και αν συμφωνείτε

παρακαλώ υπογράψτε αλλά με το

πραγματικό σας όνομα.

(μπορείτε να μπείτε ως anonymous

και να γράψετε το όνομά σας, χωρίς φόβο

ότι αυτό θα συνδεθεί με το blog σας)

Αυριο το πρωί θα την εχει η Δαμανάκη

(ειχε ασχοληθεί παλιότερα και με τον νομο

του Κοντογιαννόπουλου και με τον ισχύοντα).

Δεσμεύτηκε οτι θα την προωθήσει στη Βουλή.

ΓΙΟΥΠΙΙΙΙ !!!!!

2006-04-05T12:13:00.000+03:00

Έχουμε και banner για τις υιοθεσίες από την mindstripper.

Thanx κοριτσάκι : )

CODE NAMES

2006-04-04T18:39:00.000+03:00

Οι πελάτες μου δεν έχουν ονόματα. Ή μάλλον πρέπει να έχουν αλλά δεν με βολεύουν. Για να τους ξεχωρίζω, έχω δώσει code names. Ο «δύο - γάλατα – τέσσερα - γιαούρτια - και - μια - φρυγανιά» είναι πολύ καλός πελάτης αλλά πολύ πουρό για να συννενοηθείς. Άμα καμμιά φορά ξεχαστώ και τον ρωτήσω τί κάνει, με αρχίζει σε ιστορίες για το έντερό του και ξερνάω. Ο «malrboro μαλακό - και - δυό - μεγάλα - χαρτάκια - rizzla», είναι ο πιο ξεχασιάρης. Μονίμως στην κοσμάρα του. Όταν θυμηθεί να ξυπνήσει παίρνει και καμμιά σοκολατίτσα. Όταν θέλω να ξεπουλήσω σοκολάτες, τον σκουντάω κατά λάθος (ήταν τυχαίο και τα τέτοια) και ξυπνάει αμέσως.

Αυτός που σιχαίνομαι περισσότερο, είναι ο «το - playboy – και – ένα – χαρτομάντηλο». Έχει μια περίεργη γλοιώδη φάτσα και κρύβει πάντα το περιοδικό κάτω από την μπλούζα. Καμμιά φορά λύνει την ζώνη και το στηρίζει μέσα στο παντελόνι του. Αηδία. Φοράει πάντα μπλε σώβρακο. Μπορεί να είναι και το ίδιο. Ο «silk cut κίτρινο – καλημέρα κούκλα» είναι ο πιο ενοχλητικός. Όχι επειδή μιλάει – καθόλου θα έλεγα – αλλά γιατί κοιτάει επίμονα. Είναι ο λόγος που δεν φοράω ποτέ ντεκολτέ στο μαγαζί.

Ο «ένα προφιτερόλ – και – ένα – κουτάλι» με έχει κάνει να σκυλομετανοιώσω που έβαλα τέτοιες γλυκομαλακίες στο μαγαζί μου. Πρέπει κάθε φορά να περιμένω να ανοίξει το προφιτερόλ, να το φάει με δυό χαψιές χτυπώντας τις χειλάρες του (γιατί η γυναίκα του δεν τον αφήνει να τρώει μαλακίες) και να μου παρατήσει τα σκουπίδια πάνω στον πάγκο, ενώ έχει καταπασαλειφτεί η μούρη του. Άλλά δεν του το λέω. Αντίθετα, ο «πέντε - μπύρες» έρχεται τρεις φορές την μέρα και είναι πολύ συμπαθητικός γιατί ποτέ δεν ξεχνάει να μου φέρει τα μπουκάλια.

Με αυτόν που το καταευχαριστιέμαι μέχρι αηδίας είναι ο «μήπως – έχεις - ....». Πλέον ξεκινάει με το «μήπως» γιατί πάντα του λέω όχι. Από την μέρα που διασταύρωσα ότι αυτός ήταν που μου έκανε τηλεφωνικές φάρσες δεν έχει πατήσει πόδι στο μαγαζί. Ρωτάει απ΄την πόρτα και τον στέλνω. Έχω ανώμαλους, δεν θέλω άλλους. Και αποφεύγω να δώσω απόδειξη σε περίεργους. Διαβάζουν το όνομά μου και το τηλέφωνό μου και με πήζουν στις μαλακίες.

Άφησα τελευταίο τον «Τί – φτάνει – να – πάρω;». Ίσα που μου φτάνει στα μπούτια και κάθε φορά αραδιάζει μερικά κέρματα και ζητάει όλο το μαγαζί. Τώρα τελευταία βέβαια, του ΄χω αλλάξει όνομα. Τώρα πια λέγεται «να – σε – πληρώσω – με – ζωγραφιές;» Ο μικρός Πικάσο είναι ο αγαπημένος μου και αν το καλοσκεφτείς, έχει πιάσει επακριβώς το νόημα της Υψηλής Τέχνης.

Α.

2006-04-03T17:08:00.000+03:00

Η Α. ήταν ένα από τα λίγα παιδάκια που δεν μιλούσαν. Καθόμασταν εκεί στο σαλόνι με είκοσι περίπου παιδιά τριγύρω μας γεμάτοι αγκαλιές. Η Α. ήταν δίπλα μου. Έτρεχε κάθε φορά να πιάσει θέση, να προλάβει. Και στα κρυφά, μου έσφιγγε το μπράτσο. Κάθε φορά που έδινα ένα φιλί σε ένα άλλο παιδί, εκείνη έσφιγγε όλο και πιο δυνατά. Κάθε φορά που δεν πήγαινα έτρεχε στο γραφείο και παρακαλούσε την κοινωνική λειτουργό να μου τηλεφωνήσει για να μάθει αν είμαι καλά. Όταν εξηγούσα ότι ήμουν καλά αλλά δεν προλάβαινα να πάω, λυπόταν πολύ και απαιτούσε να της πω ακριβή μέρα και ώρα της επόμενης επίσκεψης για να με περιμένει και να πιάσει θέση στον καναπέ.

Κάποτε με ξενάγησε στον πάνω όροφο. Ήταν απαγορευμένος για τους καινούργιους επισκέπτες γιατί εκεί ήταν ο προσωπικός χώρος του κάθε παιδιού. Είχα «παλιώσει» αρκετά και η Α. χρίστηκε ξεναγός μου. Μικρά μικρά δωματιάκια με πολλά δυώροφα κρεβάτια, ένα γραφείο που μοιράζονταν εναλλάξ και μπόλικα βιβλία. Δεν ήταν ένα πλούσιο κατάλυμα αλλά ναι, έμοιαζε με σπίτι. Ίσως να συντελούσαν σε αυτό τα πολλά πιτσιρίκια που το πλαισίωναν.

Μείναμε πρώτη φορά μόνες με την Α. Την ρώτησα αν είναι ευχαριστημένη με το σπίτι. Για πρώτη φορά ήταν χείμαρος. Ήταν πολύ ευτυχισμένη, μου είπε . Η λέξη «ευτυχισμένη» δεν έχει βέβαια να κάνει με αυτό που νοιώθει ο καθένας μας ως ευτυχία. Η δική της ευτυχία δεν έφτανε ως τον ουρανό. Είχε ένα αόρατο ταβάνι που δεν την άφηνε να πάει παραπάνω. Το δικό της «ταβάνι» λεγόταν γονείς. Μου εκμυστηρεύτηκε ότι ήταν ευτυχισμένη γιατί για πρώτη φορά ήταν μαζί με τα άλλα τέσσερα μικρότερα αδέλφια της και για πρώτη φορά τα έβλεπε χαρούμενα.

Στο ορφανοτροφείο είχε υποστεί πολλά βασανιστήρια. Και το κορίτσι αυτό, μιλούσε κυριολεκτικά. Σωματική βία. Επειδή προσπαθούσε να αποδράσει για να πάει να δει τα αδέλφια της. Μου έδειξε κάποια σημάδια στο σώμα της. Τα σημάδια της ψυχής της ήταν φανερά. Εννιά χρονών ήταν τότε. Πάνε πολλά χρόνια. Δεν ήξερα τί να της πω. Μια αγκαλιά δεν ήταν αρκετή.

Φεύγοντας είπα να ρωτήσω την λειτουργό. Ήθελα να μάθω πώς θα πρέπει να αντιδρώ σε τέτοιες περιπτώσεις. Αν υπάρχει πουθενά στον κόσμο μια τόση δα φρασούλα που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω για να βοηθήσω.

«Ασυναρτησίες της Α.» μου είπε. «Μην την πιστεύεις, τα λέει για να κερδίσει την προσοχή».

Προφανώς δεν είχε δει τα σημάδια στο σώμα της.

Καταιγίδα πάλι. Καμμιά φορά πιστεύω πως ο καιρός συμβαδίζει με την καρδιά μου.

ΜΙΑ ΘΕΡΜΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ

2006-04-02T20:43:00.000+03:00

Σας παρακαλώ, βοηθείστε εδώ και αν δεν σας κάνει κόπο βάλτε το στα links σας.

Ευχαριστώ.

BACK TO LIFE

2006-04-02T12:45:00.000+03:00

Παρατηρώ ότι ο κόσμος αρχίζει και γεμίζει αδελφές ψυχές. Πολίτες μεγαλουπόλεων, μπουχτισμένοι από τα ίδια και τα ίδια, κουρασμένοι άνθρωποι που δουλεύουν νυχθημερών για ένα σωρό μαλακίες. Τουλάχιστον τώρα ξέρω, ότι πάρα πολλοί έχουν ως όνειρο ζωής, όχι ένα σαλέ στο γκστάαντ ή ένα τρικάταρτο, αλλά μονάχα ένα σπιτάκι σε ένα απομακρυσμένο χωριό. Πολλά ζώα, μια μερίδα γης για λαχανόκηπο και ΤΙΠΟΤΕ άλλο.

Σε όσους το έχω πει, με παίρνουν απ΄τα μούτρα. Θεωρούν ότι θα μου λείψει ο πολιτισμός, το σόπινγκ, τα σινεμά, τα καφέ. Λες και τώρα που είναι δίπλα μου όλα αυτά, έχω κουράγιο να πάω. Βέβαια και κουράγιο να είχα, δεν πολυτρελλαίνομαι με τρέντι καταστάσεις. Τις θεωρώ άβολες. Προτιμώ τις πιτζαμούλες μου και τρεις φίλους να πούμε τις μαλακίες μας. Εκτός βέβαια αν έχουμε όρεξη για ακρότητες (χορός κοιλιάς απαραίτητα πάνω σε μπάρα – ο Καλτσό φυσικά) που είναι ο μόνος λόγος για να ορμήσω στις τρεντιές. Που στην ουσία και τρεντιά να μην είναι το μαγαζί, άμα έχεις όρεξη και παρείτσα περνάς ζάχαρη.

Ευτυχώς ο άνθρωπός μου συμφωνεί. Το όνειρο αυτό το ΄χουμε από πιτσιρίκια. Φίλοι μας που τα κατάφεραν περνάνε σούπερ και στην ουσία, κάθε άλλο παρά αποκομμένοι είναι. Όποτε γουστάρουν, παίρνουν το αυτοκίνητο και μας επισκέπτονται. Η ζωή τους έχει γίνει ονειρεμένη. Δεν ξοδεύουν χρήματα για όλα αυτά που χρειάζονταν όταν ζούσαν στην πόλη. Ζουν πλέον με έναν μισθό και έχουν και δυό παιδάκια. Τα πάντα είναι γύρω τους και αν χρειαστεί να πληρώσουν, το κόστος είναι μηδαμινό.

Έχω ζήσει σε χωριό. Δεν είναι κάτι που απλά το ονειρεύομαι χωρίς να γνωρίζω τις δυσκολίες. Και μάλιστα δούλευα σε χωράφι για τρεις μήνες για να βοηθήσω κάποιους φίλους. Μαζεύαμε ξερά σύκα και βοηθούσαμε σε ένα σωρό άλλες επεξεργασίες μέχρι τα ξεραμένα σύκα που είχαν πέσει από τα δέντρα, να γίνουν από μαύρα, άσπρα και να πουληθούν. Ξυπνούσαμε στις 6 και τελειώναμε την δουλειά στις 4. Τεράστια κούραση. Όμως ήταν από τις πιο «ξεκούραστες» δουλειές που έχω κάνει. Ο κόσμος εκεί δεν ήταν ο καλύτερος. Όπως ακριβώς και εδώ. Υπήρχαν αξιαγάπητοι άνθρωποι και υπήρχαν και μαλάκες. Όμως χίλιες φορές να ασχοληθώ με τα κουτσομπολιά του χωριού παρά με την Δεη, το Ίκα και τις ανατιμήσεις γύρω μου.

Φτάνεις κάποια στιγμή σε μια ηλικία που μπορείς πια να αξιολογήσεις διαφορετικά την ζωή σου. Βλέπω πιτσιρίκια που δυσανασχετούν ακόμη και στην σκέψη να ζουν μακριά από την πόλη. Αν και ποτέ δεν ένοιωθα έτσι, τα καταλαβαίνω. Τώρα όμως, έχοντας ζήσει αρκετά πράγματα και έχοντας παρατρέξει στην ζωή μου θέλω όσο ποτέ μερικές στιγμές ηρεμίας. Καμμιά φορά παρακαλάω να καταφέρω να πάρω σύνταξη και με τον γερούλη μου να φύγουμε μακριά. Ελπίζω να τα καταφέρω νωρίτερα.

Υ.Γ. Ίσως και αυτό να είναι μια λύση. Το τρίτο μέρος, ενός από τα πιο ενδιαφέροντα κείμενα εδώ και καιρό.

Ο ΓΥΑΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΡΑΒΟΣ...

2006-04-01T17:32:00.000+03:00

Η ΣΤΡΑΒΑ ΑΡΜΕΝΙΖΟΥΜΕ;

Τείνω να πιστέψω ότι το πρώτο είναι άπειρα πιο πιθανό τελικά. Οπότε αναγκαστικά τρώμε στη μάπα και το δεύτερο.

Μήπως ν’αφήσουμε το αρμένισμα και να ισιώσουμε κάναν γυαλό;

------------------------------------------------------

Καιρός να σας αφιερώσω και ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια ever:

Someone told me long ago there's a calm before the storm,
I know it's been comin' for some time
When it's over, so they say, it'll rain a sunny day,
I know shinin' down like water...
I want to know, have you ever seen the rain…
Comin' down on a sunny day

Yesterday, and days before, sun is cold and rain is hard,
I know, been that way for all my time,
'Til forever, on it goes through the circle, fast and slow,
I know it can't stop, I wonder...

I want to know, have you ever seen the rain…
Comin' down on a sunny day

SO PROUD

2006-04-01T17:27:00.000+03:00

Το μικρό μου αδελφάκι μόλις πριν λίγο σχόλασε από την πρώτη του μέρα, στην πρώτη του δουλειά, σε ένα επάγγελμα που σπούδαζε για χρόνια. Κι ας έχει δουλέψει σε χιλιάδες άλλες δουλειές για να το καταφέρει.

Κύριε καθηγητά, respek.-

AaaaaYyyyyEeeee!!!

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΠΟΡΙΣΜΑ

2006-03-31T11:42:00.000+03:00

Τελικά οι επιστήμες είναι μια μαλακία και μισή. Δεν μπορώ να καταλάβω ποιός ο λόγος που πάνε και δίνουν δύσκολα ονόματα σε πράγματα που και ένας απλός άνθρωπος, ούτως ή άλλως εφαρμόζει. Πάνε και γίνονται φυσικοί, λες και άμα χωθώ στην μπανιέρα μου δεν θα επιπλέω. Ίσως να μην το ονομάσω «άνωση», μπορεί να το πω «φελλός» αλλά το νόημα το ΄χω, πώς να το κάνουμε. Ή άμα μου πέσει ένα μήλο στο κεφάλι δεν θα υποψιαστώ ότι πίσω από όλο αυτό υπάρχει μια δύναμη; Εντάξει, μπορεί να μην την ονόμαζα «βαρύτητα» αλλά «πονοκέφαλο». Όμως στα σίγουρα θα το ανακάλυπτα και μόνη μου.

Πάνε και τρώνε τα χρόνια τους, να γίνουν μαθηματικοί. Λες και αν πάω να ψωνίσω ένα κιλό φέτα και μου δώσουν λάθος ρέστα, πρέπει να ξέρω ημίτονα για να τους φέρω τη φέτα στο κεφάλι. Ένα κι ένα ίσον δύο ρε παιδιά, πόσο δύσκολο είναι για τα βγάλεις πέρα στην ζωή σου. Άσε που τώρα με τα ευρώ μαθαίνεις αναγκαστικά και δεκαδικούς. Ξέρετε πόσα χρόνια τρώνε οι κύριοι μαθηματικοί για να εμπεδώσουν τα νουμεράκια μετά το κόμμα; Cents λέγονται ρε κύριοι, σιγά το δύσκολο.Χαραμοφάηδες.

Απλώνεις μια μπουγάδα και αν έχει ήλιο, στεγνώνει σε χρόνο dt. Πρέπει δηλαδή να σπουδάσω υδρολόγος και να σας τα κάνω τούμπανα για δυνητικές εξατμοδιαπνοές για να καταλάβετε ότι είναι μαλακία να απλώνεις σώβρακα στην βροχή; Δυνητική ηλιθιότητα θα το ΄λεγα εγώ και νοικοκυρά με iq μανταλάκι. Το ίδιο είναι. Αλλά πού να τους κόψει.

Πήγανε και φτιάξανε και μια άλλη επιστήμη. Λεφτά να ΄χουμε να σπουδάζουμε. Την ονομάσανε κοινωνιολογία και έδωσαν και φαντεζί ονόματα για διάφορα κοινωνικά φαινόμενα. Ακούστε τί πήγαν και σκέφτηκαν. Το ότι λέει, οι άνθρωποι φεύγουν από μια χώρα και πάνε σε μια άλλη, αυτό οφείλεται σε “push & pull factors”. Θα σας το μετάφραζα επ΄ακριβώς, αλλά είναι λίγο χυδαίο και έχει να κάνει με ζμπροξίματα. Με λίγα λόγια, κάποιος τραβάει και κάποιος ζμπρώχνει. Άμα δηλαδή ο επιστήμονας είναι αγάμητος, ποιός ξέρει τί θα σκεφτεί το ανώμαλο μυαλό του. Και εμείς σιγοντάρουμε. Ο φτωχός κινεζούλης δηλαδή, για να πάει Αμέρικα έχει σίγουρα βρει γκόμενο να τον ζπρώξει. Ε, δεν τρώγεστε!

Σας μάθαμε κύριοι επιστήμονες. Θέλω γερά επιχειρήματα αυτή τη φορά. Και φροντίστε, να μην έχουν μέσα την λέξη «επιδοτήσεις».

ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΦΩ

2006-03-29T18:26:00.000+03:00

Πάντα είχα πρόβλημα με την αφέλειά μου και τον υπερτεράστιο αυθορμητισμό μου. Αλλά όχι τόσο πολύ στις σχέσεις μου (έλεγαν, είναι χαζή πάει και τελείωσε) όσο όταν έπιασα δουλειά. Υπάρχουν κάτι ηλίθιοι κανόνες στις δουλειές που άργησα πολύ να τους καταλάβω. Ήμουν και λιγάκι μικρή όταν ξεκίνησα να πρωτοδουλεύω οπότε ήταν διπλά δύσκολο να φτιάξω ένα σοβαρό “image”. Βασικά όχι ότι με πολυενδιέφερε αλλά όσο να πεις, πέταγα κάτι ξεγυρισμένες κοτρώνες τελείως αντιεπαγγελματικές.

Μια φορά θυμάμαι είχε έρθει μια πελάτισσα να μας παραπονεθεί για εξανθήματα που έβγαλε μετά από αποτρίχωση με κερί. Η προισταμένη εκθείαζε την μέθοδο και ο γιατρός, έγραψε μια αλοιφή για να καλμάρει το δέρμα της. Εγώ στην κοσμάρα μου. Εκεί μπροστά σε όλους βρήκα την ευκαιρία να της πω ότι το κερί είναι η πιο μεγάλη μαλακία του κόσμου. Η προισταμένη με σκούνταγε και εγώ πήγαινα παραπέρα νομίζοντας ότι δεν χωράει. Πρότεινα μάλιστα στην πελάτισσα να πάει να αγοράσει και μια φανταστική συσκευή αποτρίχωσης και της έδειξα και τα πόδια μου να δει το γαμάτο αποτέλεσμα.

Μέχρι που έφαγα την πρώτη γερή τσιμπιά. Εκεί κατάλαβα την μαλακία. Αλλά ήταν αργά. Η πελάτισσα με πήρε την επόμενη να με ευχαριστήσει και δεν ξαναπάτησε. Εντάξει δεν με απέλυσαν – αν και θα΄χαν όλα τα δίκια – όμως από κάτι τέτοιες πατάτες, δεν με άφηναν να πω κουβέντα μετά. Στόμα είχα και μιλιά δεν είχα. Βασικά, ούτε ποσοστά. Είχα χάσει όλες τις πελάτισσες. Σύντομα το ΄μαθα το παραμύθι. Λιγάκι αργά, η αλήθεια.

Μετά από χρόνια όταν άρχισα να εκπαιδεύομαι σε πωλήσεις, άρχισα πάλι τα ίδια και χειρότερα. Καινούργιο το αντικείμενο γαρ. Ερχόταν η πελάτισσα να μου πει τον πόνο της που η κόρη της ήταν γεμάτη κυτταρίτιδες, έβλεπα το κοριτσάκι μες στην δυστυχία (αλλά μια χαρά εμφανισιακά) και άρχιζα τις φιλοσοφίες για τα λάθος πρότυπα. Μια φορά, την είπα άσχημα σε μια μαμά που έφερε την κόρη της σχεδόν απ΄το αφτί για ν΄αδυνατίσει ενάμισι κιλό. Μόνο που δεν ήξερα ότι το γραφείο μου είχε κάμερα και μικρόφωνο.Σκατά.

Έχω κάνει ένα σωρό μαλακίες, ειδικά τις εποχές που άλλαζα επάγγελμα. Μέχρι να μάθω τί λέμε και τί όχι, είχα προλάβει και είχα κάνει όλα τα λάθος πράγματα. Όλα αυτά ως την στιγμή που αποφάσισα να μην μιλάω καθόλου. Τίποτα. Κουβέντα. Άρχισαν σιγά σιγά όλοι και με συμπαθούσαν περισσότερο. Απέκτησα μια βαρύτητα, μια «σοφία», ένα εκτόπισμα διαφορετικό. Απαντούσα μονάχα όταν με ρωτούσαν και μάλιστα με λίγα λεπτά καθυστέρηση για να νομίζουν ότι σκέφτομαι. Κι ας μέτραγα εγώ από μέσα μου μέχρι το είκοσι.

Έτσι, σιγά σιγά έχτισα γύρω μου έναν μύθο. Μου φαινόταν πολύ γελοίο όλο αυτό το θέατρο και οι φίλοι μου είχαν πειστεί ότι ήμουν διχασμένη προσωπικότητα (ή χαζή με αναλαμπές εξυπνάδας). Αλλά άρχισα και είχα πρόβλημα. Όλα αυτά που θα ήθελα να πω, και μάλιστα χωρίς να μετράω ως το είκοσι, άρχισαν και μου πίττωναν το μυαλό. Είχα ένα σωρό ιδέες, απόψεις και επιστημονικές ανησυχίες. Οι φίλοι μου δεν με έπαιρναν σοβαρά και στην δουλειά, το μόνο που έπαιρναν σοβαρά ήταν η μούγκα. Τί περίεργος κόσμος!

Αποφάσισα λοιπόν, να τα γράφω όλα αυτά εδώ. Επειδή όμως έχουμε παραγνωριστεί και πρέπει να σώσω το image μου, από ΄δω και πέρα θα αλλάξω προφίλ. Και για να σας λύσω και μερικές απορίες για να μην μπερδεύεστε. Όταν δεν μιλάω ή απαντάω με καθυστέρηση, δεν είμαι χαζή. Σκέφτομαι. Μέχρι το είκοσι. Εντάξει;

ΕΚΛΕΙΨΗ

2006-03-29T14:07:00.000+03:00

Κρύβεται ο ήλιος και σκοτεινιάζει. Η έκλειψη λέει, μας επηρρεάζει όλους μας. Εμένα μου ΄χει επηρρεάσει το ταμείο μου. Εκεί να δείτε έκλειψη. Ξεπούλησα τα περιοδικά με τα ειδικά γυαλιά και δεν έχω γαμώτο ούτε για μένα. Γιατί μόνο με τα ειδικά αυτά γυαλιά θα μπορούσα να βρω λεφτά στο συρτάρι μου. Επηρρεάζει λένε και τα συναισθήματα. Περίεργο αλλά απ΄το πρωί είμαι φίσκα από δαύτα. Αυτά δεν χρειάζονται ειδικά γυαλιά. Μπαμ κάνουν.

Οι πελάτες εξαφανισμένοι. Έχουν ανέβει όλοι στις ταράτσες και παρατηρούν το φαινόμενο. Έλεγα στα πιτσιρίκια απ΄το πρωί ότι αυτό είναι επικίνδυνο, γιατί αν ενδιάμεσα στον ήλιο και την σελήνη πάει και κάτσει κάνα διαστημόπλοιο θα γίνει μια τεράστια έκρηξη και οι ταράτσες θα γεμίσουν στάχτη και θα γίνουν όλοι μαύροι και μετά θα πρέπει να κάνουν μπάνιο. Και δεν είναι Σάββατο. Δεν με πίστεψαν. Τους έδειξα κάτι Πακιστανούς με γυαλιά στις ταράτσες. Τότε μόνο πείστηκαν.

Τα πιτσιρίκια στην δικιά μου γειτονιά θα δουν την έκλειψη απ΄τις τηλεοράσεις. Είναι Τετάρτη και έκαναν μπάνιο μόλις το Σάββατο. Δεν το ρισκάρουν για ένα χαζό ψωροφαινόμενο. Οι υπόλοιποι, ανάψτε θερμοσίφωνο.

ΑΔΙΚΙΕΣ

2006-03-28T12:09:00.000+03:00

Είναι κάποια κείμενα που τα θεωρώ άδικα. Ίσως να έχουν λόγους για να τα χώσουν, αλλά ο τρόπος τους με στεναχωρεί. Αν ένα κορίτσι έχει παραπάνω κιλά θεωρώ ότι είναι δικό του θέμα. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κρίνει κάτι τέτοιο και κανείς δεν ξέρει τί περνάει και τί έχει περάσει, ακριβώς επειδή είναι τόσο μακριά από τα «σωστά» πρότυπα. Το να αντιδράμε όμως με αυτόν τον τρόπο το θεωρώ λιγάκι εκ του ασφαλούς και πολύ άδικο.

Σε έρευνες που είχαν γίνει σε ένα πανεπιστήμιο της Αμερικής, ανακάλυψαν ότι οι πολύ υπέρβαροι άνθρωποι σε μια προσπάθεια κοινωνικής επιβίωσης διαστρεβλώνουν την εικόνα τους στον καθρέφτη. Κάτι σαν αυτό που συμβαίνει με τα άτομα που πάσχουν από ανορεξία. Έτσι, ένα πολύ υπέρβαρο κορίτσι δεν βλέπει την πραγματική του εικόνα στον καθρέφτη, αλλά κάτι πιο ήπιο. Σε μια άλλη έρευνα ανακαλύφθηκε και μία ακόμη αντίδραση στον κοινωνικό περίγυρο η οποία ήταν άκρως δικαιολογημένη λόγω του ρατσισμού και του κοινωνικού αποκλεισμού αυτών των ανθρώπων. Η αντίδραση αυτή, ήταν η πλήρης αδιαφορία για τα πρότυπα και η ανάγκη να ζήσουν ισότιμα, βγάζοντας την γλώσσα στα «μοντέλα». Το αποτέλεσμα ήταν να πετάξουν τα ράσα και να φορούν ότι γουστάρουν, να τρώνε όσο γουστάρουν, να αντιδρούν έντονα στον ρατσισμό.

Ο μόνος λόγος που ενίσταμαι σε όλα αυτά, είναι το θέμα της υγείας. Κανένας άλλος. Η αισθητική μου δεν προσβάλλεται από την θέα ενός κακοντυμένου παχύσαρκου. Όπως ακριβώς δεν προσβάλλεται και από την θέα ενός ρακένδυτου ζητιάνου, όπως ακριβώς δεν προσβάλλεται και από την θέα ενός τσιγγάνου ή μιας μισόγυμνης τραγουδίστριας. Αλλά ακόμη κι αν συμβεί αυτό, ποτέ μα ποτέ δεν θα πληγώσω άνθρωπο δείχνοντάς το.

Επίσης, να θυμίσω ότι αν υπάρχει προδιάθεση για παχυσαρκία και ορμονικά προβλήματα, η μάχη είναι άνιση και πρέπει να παλεύεις για όλη σου την ζωή, σχεδόν ξέροντας ότι πάντα θα χάνεις ή θα ζεις πολύ πολύ στερημένα. Ε, λοιπόν δεν είναι όλοι δυνατοί να παλέψουν. Κάποια κορίτσια παραδίδουν τα όπλα και αποφασίζουν να φορέσουν επιτέλους ένα κοντό μπλουζάκι. Κάτι που για τους περισσότερους είναι τίποτα, για κείνες, όσο περίεργο κι αν μας ακούγεται, είναι όνειρο ζωής. Έχω πάει σε άπειρα μαγαζιά που δεν πουλάνε τίποτε πέρα από κολλητά μικροσκοπικά ρουχαλάκια. Αυτό είναι που προσβάλλει την αισθητική μου.

Όταν εσύ φίλε μου ζούσες την πρώτη σου σεξουαλική εμπειρία, τον πρώτο σου έρωτα, το πρώτο σου φιλί, εκείνες κάθονταν μόνες, ντυμένες με ράσα και ακούγοντας στα μούτρα τους ένα σωρό κοσμητικά: «χοντρή», «πατσόλα», «γαμιόλα». Το ότι αποφάσισαν να μην σου ξαναδώσουν σημασία, «να βάφονται σαν καργιόλες» και «να ντύνονται σαν καργιόλες» ίσως και να είναι η μόνη αντίδραση που τους έμεινε απέναντι σε όλα αυτά.

ΦΙΛΕΝΑΔΑ,

2006-03-27T18:30:00.000+03:00

Για λίγο ακόμη θα λες ψέμματα. Για πολύ λίγο ακόμη θα αργείς στην δουλειά λέγοντας όλες αυτές τις χαζές δικαιολογίες. Ελπίζω για λίγο μόνο να ανέχεσαι όλες αυτές τις χαζές ερωτήσεις και για ακόμη λιγότερο να είσαι παρείσακτη κοινωνικά. Δεν είσαι γκρινιάρα, ούτε κουραστική. Είσαι άνθρωπος που δυστυχώς σηκώνεις στους ώμους σου πολλά περισσότερα απ΄όσα θα μπορούσες να φανταστείς. Ίσως να τα σηκώνεις για μια ζωή, ίσως αυτή την φορά τα καταφέρεις. Και τότε θα μου δώσεις κι εμένα δύναμη για την επόμενη φορά.

Αν όχι, τα έχουμε ξαναπεράσει. Ξανά ψέμματα, ξανά δικαιολογίες και κάπου θα βρεθεί λίγη δύναμη να προσπαθήσουμε ξανά. Αλλά θα είμαι εδώ να τα λέμε. Κάθε μέρα. Κάθε μικρό σημαδάκι θα το αναλύουμε, θα το ψάχνουμε, θα γκρινιάζουμε και θα βρίζουμε όσο γουστάρουμε. Για τους έξω θα είμαστε απλά «δύσκολες». Για λίγο πάλι. Ελπίζω.

Εύχομαι να μπορούσα να βάλω φωτιά σε αυτό το μπλογκ για πάρτη σου. Εύχομαι να μπορούσα να γράψω για όλα αυτά και να τα κάνω πουτάνα. Αλλά δεν είναι ώρα ακόμη. Πρέπει πρώτα να περάσει η μπόρα. Και το ξέρεις πια, δεν είμαστε μόνες.

Κουράγιο.

ΜΑΖΑΝΘΡΩΠΟΙ

2006-03-27T13:55:00.000+03:00

Έχει κατά καιρούς ειπωθεί ότι οι άνθρωποι σκέφτονται κατά κοπάδια. Έχει παρατηρηθεί επίσης ότι οι άνθρωποι παρασύρονται και τρελλαίνονται ευκολότερα σε κοπάδια. Δεν μπορούσα ποτέ να το καταλάβω αυτό. Ας πούμε, δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω κακό σε άνθρωπο είτε ήμουν ανάμεσα σε ένα μαινόμενο πλήθος, είτε όχι. Δεν δέχομαι ότι ένας άνθρωπος μπορεί να επηρρεαστεί από την μάζα, μόνο στην περίπτωση που και όταν είναι μόνος του δεν έχει πρωτοβουλία, κρίση και προσωπικότητα.

Βλέπω καμμιά φορά τα πιτσιρίκια στο γήπεδο. Κάνουν πράγματα τόσο βίαια που είμαι σίγουρη ότι αν τα πιάσεις ένα ένα και τα συζητήσεις, θα έχουν μετανοιώσει. Οι γονείς τους, θα χτυπιούνται ότι τα παιδιά τους δεν έχουν καμμία σχέση με όλη αυτή την βία. Όμως είναι πανεύκολο να δεις ότι τα παιδιά αυτά, επηρρεάζονται από την μάζα ακριβώς όπως θα επηρρεάζονταν από οποιονδήποτε που θα το είχε σκοπό. Έχουμε εδώ κοντά έναν ποδοσφαιρικό σύνδεσμο. Πιτσιρίκια το πολύ μέχρι 18. Φανατισμένα, με κανένα άλλο ενδιαφέρον στην ζωή τους, που η μόνη συζήτηση που θα κάνεις μαζί τους θα είναι η αναπαραγωγή αυτών που τους έμαθαν, ακόμη και έξω από την μάζα.

Ουσιαστικά δεν έχουν διαφορετική ψυχολογία μέσα στο γήπεδο απ΄ότι έξω από αυτό. Η ψυχολογία της μάζας είναι λάθος πράγματα που πολλαπλασιάζονται και ισχυροποιούνται. Δεν είναι σωστά πράγματα που διαστρεβλώνονται στο πλήθος. Η μάζα έχει τεράστια δύναμη γιατί σου δίνει την δύναμη να κάνεις αυτό που δειλιάζεις να κάνεις μόνος. Ή που δεν ξέρεις ότι το ήθελες. Δεν έχει όμως την δύναμη να σε μετατρέψει σε κάτι που ποτέ δεν ήσουν. Όποιος το ισχυρίζεται αυτό, μάλλον δεν γνωρίζει καθόλου τον εαυτό του ή έχει βρει μια πολύ καλή δικαιολογία.

Πέντε πιτσιρίκοι μια φορά είχαν συλληφθεί για τον βιασμό μιας δωδεκάχρονης. Ένας ένας ξεχωριστά ήταν μια χαρά παιδιά, είπαν οι αστυνομικοί. Μόνοι τους ίσως δεν θα το προσπαθούσαν. Η μάζα απλά τους έδωσε θάρρος και δύναμη. Είναι δηλαδή σαν να έχεις μπροστά σου έναν καταπληκτικό πιανίστα που δεν ήξερε ποτέ το ταλέντο του. Η μάζα είναι το πιάνο. Αν δεν το έπαιζε, δεν θα ήξερε ποτέ ότι είχε τέτοιο ταλέντο. Και θα είχε δίκιο να ισχυρίζεται το αντίθετο πριν το ανακαλύψει και ο ίδιος.